Tibetan
ཚེ་འདི་བློས་བཏང་གི་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་ལས་ལྷག་པའི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་མཆོད་པ་གཞན་མེད། དེའི་ཐད་ནས་དེང་སང་གི་འཆད་ཉན་འདྲ་བ་གཞན་དོན་ལྟར་སྣང་ཡིན། རྙེད་བཀུར་ལྷུར་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་དབང་བསྐུར་ལུང་ཁྲིད་སོགས་འཁོར་སྡུད་པའི་ཐབས་གཞན་དོན་ལྟར་སྣང་བྱེད་པ་རྣམས་སྙིང་པོ་མེད་གསུངས། དེ་བས་ན་གང་ལ་བསམ་ཀྱང་སྙིང་པོ་མེད་པས་ཚེ་ཐུང་འདི་ལ་མ་ཆགས་པར་བློས་ཅི་ཐོངས་བྱེད་པ་ཞིག་གལ་ཆེ། །བཅུ་དྲུག་པ་ཚེ་བློས་ཐོངས་པའི་དངོས་རྒྱུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཚེ་བློས་ཐོངས་པ་ཞིག་མེད་མི་རུང་ཡིན་ཡང་དེའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་མེད་ན། ཚེ་བློས་ཐོངས་པ་ཡོང་ཐབས་མེད་པས་ཉམས་ལེན་གཙོ་བོ་ཤེས་དགོས། དེ་གང་ཡིན་སྙམ་ན་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་ལེགས་པར་སེམས་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། འཆི་བ་དྲན་པ་མ་བསྒོམ་པའི་ཉེས་ དམིགས་ནི། ད་གཟོད་མཐར་འཆེ་བ་ཞིག་འོང་སྙམ་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་ཀྱང༌། ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་དེ་རིང་མི་འཆི། དེ་རིང་ཡང་མི་འཆི་སྙམ་དུ་བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་འཆི་ཀ་ཚུན་ཆད་ལ་འབྱུང་ངོ༌། །དེའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་དེས་བསྒྲིབས་ནས་ཚེ་འདིར་སྡོད་པའི་བློ་སྐྱེས་ནས་འདི་དང་འདི་དགོས་སོ་ཞེས་ཚེ་འདི་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་སེལ་ཐབས་འབའ་ཞིག་སེམས་སེམས་ནས། ཚེ་ཕྱི་མ་དང༌། ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སོགས་དོན་ཆེན་པོ་ལ་སྤྱོད་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བས་ཆོས་ལ་འཇུག་ཏུ་མི་སྟེར་ལ། བརྒྱ་ལ་ཐོས་བསམས་སྒོམ་པ་སོགས་ལ་ཞུགས་ཀྱང་ཚེ་འདི་པ་ཙམ་གྱི་ཆེད་དུ་སོང་ནས་དགེ་བ་ཅི་བྱས་པ་མཐུ་ཆུང་ཞིང་ཉེས་སྤྱོད་སྡིག་ལྟུང་དང་འབྲེལ་བར་འཇུག་པས་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དང་མ་འདྲེས་པ་དཀོན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ལ་དམིགས་ནས་སྒྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་ཕྱི་ནས་སྒྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་ཕྱི་བཤོལ་གྱི་ལེ་ལོ་འགོག་མི་ནུས་ཤིང་གཉིད་རྨུགས་དང་བྲེ་མོའི་གཏམ་དང་བཟའ་བཏུང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཡེང་གིས་དུས་འདའ་བས་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་མི་འོང༌། ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་མི་འོང་བ་དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་ལྷུར་བླངས་པས་ཉོན་མོངས་དང་དེས་དྲངས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་རྣམས་ཇེ་རྒྱས་སུ་སོང་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཏེ་ངན་སོང་དུ་ཁྲིད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལས་མ་རུངས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མངའ་བདག
Chinese
捨棄今生的修行，沒有比這更能令諸佛菩薩歡喜的供養了。關於這一點，現在的講經說法等，看起來像是為了他人。為了追求名利，灌頂、傳承、引導等聚集信眾的方法，看起來像是為了他人，但實際上毫無意義。因此，無論怎麼想都沒有意義，不要執著於短暫的今生，盡可能地捨棄一切才是最重要的。第十六，修持捨棄今生的特殊因緣：雖然捨棄今生是必須的，但如果沒有修持捨棄今生的主要因緣，就無法捨棄今生，因此必須了解主要的修持方法。那是什麼呢？就是 ভালোভাবে 思考死亡無常。宗喀巴大師說：「不修死亡的過患是，雖然大家都認為最終會死亡，但每天都想著今天不會死，今天也不會死，心中總是偏向不死的一方，甚至到臨終時也是如此。如果不對治這種想法，就會被這種想法蒙蔽，產生想要留在今生的念頭，想著這個和那個是必要的，只追求今生的安樂，一心想著消除痛苦的方法。因此，不會產生為了來世、解脫和一切智等重大目標而努力的念頭，也不會進入佛法。即使勉強聽聞、思維、修行等，也只是為了今生，所做的善事力量微弱，而且容易與惡行和罪過相關聯，很少不與惡道之因混合。即使為了來世而修行，也無法阻止拖延和懶惰，以及睡眠、昏沉、閒聊和飲食等散亂，因此無法以巨大的精進如法修行。不僅無法如法修行，而且因為過分追求今生的圓滿，煩惱和由煩惱引起的惡行都會越來越多，背離佛法的甘露，最終被引導至惡道，沒有比這更糟糕的了。《四百論》中說：誰對三界有自在。
English
There is no offering that pleases the Buddhas and Bodhisattvas more than making the practice of abandoning this life the essence. Regarding this, the current teachings and discussions seem to be for the sake of others. Methods of gathering followers such as empowerments, transmissions, and guidance, which are focused on gaining fame and wealth, seem to be for the sake of others, but in reality, they are meaningless. Therefore, no matter how you think about it, it is meaningless, and it is most important to abandon everything possible without being attached to this short life. Sixteenth, practicing the special causes of abandoning this life: Although abandoning this life is necessary, if you do not practice the main cause of abandoning this life, you will not be able to abandon this life, so you must understand the main practice. What is that? It is to think well about death and impermanence. Je Rinpoche said: "The fault of not meditating on death is that although everyone thinks that they will eventually die, they think every day that they will not die today, and they will not die today, and their minds are always biased towards the side of not dying, even until death. If you do not counteract this thought, you will be blinded by this thought, and the thought of wanting to stay in this life will arise, thinking that this and that are necessary, only pursuing the happiness of this life, and thinking only of ways to eliminate suffering. Therefore, the thought of striving for great goals such as the next life, liberation, and omniscience will not arise, and they will not enter the Dharma. Even if they reluctantly listen, think, and practice, etc., it is only for the sake of this life, and the good deeds they do are weak, and they are easily associated with evil deeds and sins, and it is rare not to be mixed with the cause of evil paths. Even if you practice for the sake of the next life, you will not be able to prevent procrastination and laziness, as well as distractions such as sleep, drowsiness, idle talk, and eating and drinking, so you will not be able to practice properly with great diligence. Not only will you not be able to practice properly, but because you are overly pursuing the perfection of this life, afflictions and the evil deeds caused by afflictions will increase, turning your back on the nectar of the Dharma, and eventually being led to evil paths, there is nothing worse than that. The Four Hundred Verses says: Whoever has dominion over the three realms.
Tibetan
།རང་ཉིད་འཆི་བདག་བྱེད་པོ་མེད། །ཡོད་དེས་རྣལ་ཞིང་གཉིད་ལག་ན། །དེ་ལས་མ་རུངས་གཞན་ཅི་ཡོད། ཅེས་བྱ་བ་དང་ སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ་ཆ་དགོས་པར། །བདག་གིས་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ནས། །མཛའ་དང་མི་མཛའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། །སྡིག་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱས། ཞེས་སོ། །འཆི་བ་དྲན་པ་སྒོམ་པ་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། འཆི་བ་དྲན་པ་སྒོམ་པའི་བློ་རྣལ་མ་ཞིག་སྐྱེས་ན། དཔེར་ན་དེ་རིང་སང་རང་འཆི་བར་ཐག་ཆོད་པ་ན་ཆོས་ཀྱི་གོ་བ་ཐན་ཐུན་ཡོད་པ་ཡིན་ཆད་ལ་གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་འགྲོགས་སུ་མེད་པར་མཐོང་ནས་དེ་ལ་སྲེད་པ་ལྡོག་ཅིང༌། གཏོང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་ཕལ་ཆེར་ལ་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ལྟར། རྙེད་བཀུར་སོགས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་འབད་པ་ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་མེད་པར་མཐོང་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་ཅིང༌། སྐྱབས་འགྲོ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ལས་བཟང་པོ་གསོག་པས་གོ་འཕང་དམ་པར་རང་ཉིད་འཛེགས་ཏེ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེར་ཁྲིད་པས་དེ་ལས་དོན་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་དཔེ་དུ་མས་ཀྱང་བསྔགས་ཏེ་མྱ་ངན་འདས་ཆེན་ལས་ཞིང་རྨོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་སྟོན་གྱི་ལོ་ཐོག་མཆོག་གོ །རྗེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་བ་གླང་གི་རྗེས་མཆོག་གོ །འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མི་རྟག་པ་དང་འཆི་བའི་འདུ་ཤེས་མཆོག་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་གིས་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་འདོད་པ་དང༌། མ་རིག་པ་དང་ང་རྒྱལ་ཐམས་ཅད་སེལ་ཏོ། །ཞེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འཇོམས་པའི་ཐོབ་བ་དང༌། དགེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྒྲུབ་པའི་སྒོར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པས་བསྔགས་པའོ། །མདོར་ན་སྐྱེས་བུའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་དུས་ནི་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པའི་དུས་ འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འོ་སྐོལ་ཕལ་ཆེར་ངན་འགྲོར་བསྡད་ཅིང་བདེ་འགྲོར་ལན་རེ་ཙམ་འོངས་ཀྱང་མི་ཁོམས་པའི་གནས་སུ་ཤས་ཆེ་བས་དེར་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་མ་རྙེད་ལ། བསྒྲུབ་པས་ཆོག་པའི་རྟེན་རེ་རྙེད་པ་ན་ཡང་ཆོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་མི་སྒྲུབ་པ་ནི། ད་དུང་མི་འཆི་སྙམ་པ་འདི་ལ་ཐུག་འདུག་པས་ན་བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ནི་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་དང༌། འཆི་བ་དྲན་པ་ནི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཆོས་ཟབ་མོ་གཞན་སྒོམ་རྒྱུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ནོ་སྙམ་པ་དང༌། བསྒོམ་བྱ་ཡིན་ཀྱང་དང་པོར་ཅུང་ཟད་སྒོམ་གྱི་རྒྱུན་དུ་ཉམས་ལེན་དུ་མི་འོས་སོ་སྙམ་དུ་མི་བཟུང་བར་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་དགོས་ལུགས་ལ་ངེས་པ་སྙིང་ཐག་པ་ན
Chinese
自身並非死主之作者，若其於安寧睡眠時，更有何者較此更惡劣？如是說。 入行論云：捨棄一切而趨赴，我未如是曾知曉，為友及非友之故，造作種種諸罪業。如是說。修習憶念死亡之利益者，若生起憶念死亡之真實心念，譬如若已決定今日或明日將死，則於具有些許佛法概念之際，見親友等亦無可親近，而對彼等之貪戀亦將止息，且如從布施等門徑自然生起欲取精華之心般，見為求得利敬等一切世間法之努力皆無實義，而從惡行中退還，並以皈依及戒律等積累善業，自身亦趨升至殊勝地位，且引導有情眾生亦至彼處，更有何事較此更為重大？是故以諸多譬喻讚歎之，如大涅槃經云：田地耕耘者中，秋收最為殊勝。足跡一切中，牛跡最為殊勝。一切想念中，無常及死亡之想念最為殊勝，此等能遣除三界之貪欲，以及無明與一切我慢。如是說。如是亦以能頓時摧毀一切煩惱之獲得，以及能頓時成辦一切善妙之門等讚歎之。總而言之，成辦士夫義利之時，即是獲得殊勝所依之時此時也。然我等大多安住於惡趣，縱然偶爾來至善趣，亦多處於無暇之處，故於彼處未得修法之機，縱然獲得堪能修法之所依，然亦不如法修持佛法者，皆因執著於以為今猶未死之故，故以心意執持不死亡之方面，乃一切衰損之門，而憶念死亡乃一切圓滿之門。是故對此，莫思維此乃無有可修其他甚深佛法者之修持，亦莫執持雖為所修，然最初僅稍作修持，不宜於恆常修持中修習，而應於初中後三者皆需，於其必要性生起由衷之定解
English
One's own self is not the maker of death. If it is in the hands of peace and sleep, what else is more evil than that? Thus it is said. From the Bodhisattvacharyavatara: Having to go, abandoning everything, I did not know it like that. For the sake of friends and non-friends, I committed various sins. Thus it is said. The benefit of meditating on mindfulness of death is: If a genuine mind of meditating on mindfulness of death arises, for example, if it is decided that one will die today or tomorrow, then when one has a little understanding of the Dharma, seeing that there is no association with relatives and so on, the attachment to them will cease. And just as the desire to take the essence naturally arises from the gate of generosity and so on, seeing that all efforts for the sake of worldly things such as gain and respect are meaningless, one turns away from misconduct. And by accumulating good deeds such as taking refuge and keeping the precepts, one elevates oneself to a noble position and leads sentient beings there as well. What could be more important than that? Therefore, it is praised with many examples, such as in the Great Nirvana Sutra: Among those who plow the fields, the autumn harvest is the best. Among all the footprints, the footprint of the ox is the best. Among all perceptions, the perception of impermanence and death is the best, because these eliminate the desire of the three realms, as well as ignorance and all pride. Thus it is said. Similarly, it is praised as the attainment that destroys all defilements at once, and as the gate that accomplishes all goodness at once. In short, the time to accomplish the purpose of a person is only this time when a special basis is obtained. However, most of us stay in the lower realms, and even if we occasionally come to the higher realms, we are mostly in a state of no leisure, so we do not find the opportunity to practice the Dharma there. Even when we find a basis that is sufficient for practice, we do not practice the Dharma properly because we are attached to the thought that we are not going to die yet. Therefore, holding on to the side of not dying with the mind is the gate of all decline, and mindfulness of death is the gate of all perfection. Therefore, do not think that this is the practice of those who have no other profound Dharma to meditate on, and do not hold that although it is to be meditated on, one should only meditate on it a little at first and not practice it in constant practice. Rather, one should have a heartfelt conviction of its necessity in the beginning, middle, and end.