Tibetan
པ་གསུམ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསླབ་པར་བྱ་དགོས། དེ་ཡང་བསླབ་པ་གཞན་གཉིས་ཀྱི་གཞི་རྟེན་མེད་མི་རུང་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་བསླབ་དགོས། དེ་ཡང་མི་ཤེས་པ་སོགས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་རྣམས་ལ་དྲན་ཤེས་ཀྱི་ལེགས་ པར་བརྟགས་ནས་དང་པོར་ལྟུང་བ་མི་འབྱུང་བ་ཞིག་བྱེད། གལ་ཏེ་བྱུང་ཡང་ལྟུང་བ་དང་རྒྱུན་རིང་དུ་མི་འགྲོགས་པར་བཤགས་སྡོམ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱེད་དགོས། དེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཆེ་བ་དེའི་གཉེན་པོ་འབད་ནས་བསྒོམས་ཏེ་ལྟུང་བས་མ་གོས་པར་བྱེད་ཅིང་ལས་དང་བྱ་བ་ཅི་བྱེད་ཀྱང་སྟོན་པའི་བཀའ་དང་མི་འགལ་བར་རང་ལ་མི་ཁྲེལ་བ་ཞིག་བྱེད་དགོས་ཨང༌། རྗེ་བླ་མས་ཀྱང༌། །སྡུག་བདེན་ཉེས་དམིགས་བསམ་ལ་མ་འབད་ན། །ཐར་བ་དོན་གཉེར་ཇི་བཞིན་མི་སྐྱོ་ཞིང༌། །ཀུན་འབྱུང་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་མ་བསམ་ན། །འཁོར་བའི་རྩ་བ་གཅོད་ཚུལ་མི་ཤེས་པས། །སྲིད་ལས་ངེས་འབྱུང་སྐྱོ་ཤས་བསྟེན་པ་དང༌། །འཁོར་བར་གང་གིས་བཅིངས་པ་ཤེས་པ་གཅེས། ཞེས་གསུངས་གདའོ། །དེས་ན་འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལ་མེ་འབར་བའི་ཁྱིམ་དུ་ཚུད་པའི་མི་ཞིག་ཁྱིམ་དེ་ལས་ཐར་འདོད་ཡོད་པ་ལྟ་བུའི་འཁོར་བ་ལས་བློ་ལོག་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ན་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ་ལ་བློ་སྦྱངས་པའི་ལག་རྗེས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་བློ་སྦྱོང་བ་ནི། དེ་ལྟར་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཐར་བའི་གོ་འཕང་ཙམ་ཐོབ་ཀྱང༌། དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་སྟེ། ཐར་བ་ཙམ་ཐོབ་ཕྱིན་ཆད་འཁོར་བར་འཁྱམས་མི་དགོས་ཀྱང་སྐྱོན་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་སྤངས་པ་དང་ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་རེ་རྫོགས་པ་ཡིན་པས་རང་དོན་མཐར་ཕྱིན་མ་ཐོབ། དེའི་གནད་ཀྱིས་གཞན་དོན་ཡང་ཉི་ཚེ་བ་ལས་མི་འགྲུབ། དེས་ན་དོན་གཉིས་མཐར་ཕྱིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱེད་དགོས་པར་འདུག་གོ། །སངས་རྒྱས་དེ་ཡང་རང་ཉིད་རྐྱང་པའི་ཕྱིར་མིན་གྱི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། རང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་བས་ཉམ་ཐག་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་ཞིང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་རང་གི་ཕ་མར་མ་གྱུར་བ་གཅིག་ཀྱང་མེད། དེ་ཡང་ལན་གྲངས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བྱས་ཤིང་དྲིན་གྱིས་བསྐྱངས་པའི་དྲིན་ཅན་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་དྲིན་ཅན་དེ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྒྲལ་ཏེ། མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་བླ་ན་མེད་པའི་གོ་འཕང་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་མན་
Chinese
必须如法修学三学。也就是，不能没有其他二学的基础，必须修学增上戒学。也就是，对于无知等导致堕落的因素，要以正念和正知好好观察，首先要做到不发生堕落。如果发生了，也要如法忏悔和受戒，不要长期与堕落为伍。因此，要努力修习对治最强烈的烦恼，做到不被堕落所染污，无论做什么工作和事情，都不要违背佛陀的教诲，做到自己不感到羞愧。宗喀巴大师也说：“不思苦谛之过患，则不厌离如是之解脱，不思集谛流转次第，则不知断除轮回之根本，故应修习从有而生之厌离心，及知以何束缚于轮回，此二者至关重要。”因此，当生起像一个身处火宅中的人想要逃离那所房子一样的从轮回中解脱的念头时，就表明在中士道的道路上修心已经留下了痕迹。第三，修习大士道的道路：像这样，通过修习三学道，即使仅仅获得了从轮回中解脱的果位，也是不够的。即使获得了从轮回中解脱的果位，不再需要在轮回中流浪，但也只是舍弃了一方面的过失，圆满了一方面的功德，并没有获得自利究竟的果位。因为这个原因，利他的事业也只能完成一部分。因此，必须努力获得利益二者究竟的佛陀果位。获得佛陀果位也不是为了自己一个人，而是为了利益一切众生。就像自己沉溺在痛苦的海洋中一样，众生也被痛苦所折磨，非常可怜。而且，没有一个众生没有做过自己的父母，他们无数次地做过自己的父母，并且以恩德养育了自己，所以为了将这些恩人从痛苦中解救出来，并将他们安置在无住涅槃无上果位上，应当发起殊胜的菩提心。也就是从因果等
English
One must properly train in the three trainings. That is, one cannot be without the basis of the other two trainings, and one must train in the training of higher morality. That is, with regard to the causes of downfall, such as ignorance, one must carefully examine them with mindfulness and awareness, and first ensure that no downfall occurs. If it does occur, one must properly confess and take vows, and not associate with the downfall for a long time. Therefore, one should strive to meditate on the antidote to the strongest affliction, so as not to be defiled by downfall, and whatever work or activity one does, one should not contradict the Buddha's teachings, and do something that one does not feel ashamed of. Je Rinpoche also said, "If you do not strive to contemplate the faults of the truth of suffering, you will not be weary of seeking liberation as it is. If you do not contemplate the order of engagement in the truth of the origin and cyclic existence, you will not know how to cut the root of cyclic existence. Therefore, it is important to cultivate weariness of arising from existence and to know what binds one to cyclic existence." Therefore, when a thought arises of wanting to escape from cyclic existence, like a person trapped in a burning house wanting to escape from that house, it indicates that the practice of mind on the path of the intermediate being has left its mark. Third, training the mind on the path of the great being: In this way, even if one attains only the state of liberation by practicing the three trainings of the path, that is not enough. Even if one attains the state of liberation, and no longer needs to wander in cyclic existence, one has only abandoned one aspect of faults and perfected one aspect of qualities, and has not attained the ultimate goal of self-benefit. For this reason, the work of benefiting others can only be accomplished partially. Therefore, one must strive to attain the state of Buddhahood, which is the ultimate benefit of both. Attaining Buddhahood is not for oneself alone, but for the benefit of all sentient beings. Just as one is drowning in the ocean of suffering, sentient beings are also tormented by suffering and are very pitiful. Moreover, there is not a single sentient being who has not been one's parents. They have been one's parents countless times and have nurtured oneself with kindness. Therefore, in order to liberate these kind benefactors from suffering and place them in the unsurpassed state of non-abiding nirvana, one should generate the supreme bodhicitta. That is, from cause and effect, etc.
Tibetan
ངག་བདུན་གྱི་སྒོ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་བདུན་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅན་མར་ཤེས་པ་ལས་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲིན་དྲན་པ་འབྱུང༌། དེ་ལས་དྲིན་གཟོ། དེ་ལས་ཡིད་འོང་གི་བློ། དེ་ལས་ལྷག་བསམ་འདྲེན་ནུས་པའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ། དེ་ལས་ལྷག་བསམ་རྣམ་དག །དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། དེ་ལས་རྣམས་མཁྱེན་འབྱུང་བའི་ཕྲུགས་བདུན་ཡོད་ལ། དེ་དག་གི་སྔོན་དུ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་སྙོམས་པའི་གཏང་སྙོམས་སྒོམ་དགོས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཉེ་རིང་བར་མ་ཕྱོགས་སུ་ལྟུང་བ་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མར་ཤེས་ཀྱི་བློ་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་མི་སྐྱེ། བྱམས་སྙིང་རྗེ་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བ་ཡང་ཕྱོགས་རིས་ཅན་དུ་འགྲོ། །དེས་ན་ཐོག་མར་བཏང་སྙོམས་སྒོམ་དགོས། །དེའི་ཚུལ་ཡང་ཚེ་འདིར་ཕན་གནོད་གང་ཡང་མ་བྱས་པའི་བར་མའི་སེམས་ཅན་དུ་མ་ལ་དམིགས་ནས། འདི་དག་གི་ངོས་ནས་བདེ་བ་འདོད་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་ཡང་མཚུངས་ཤིང༌། རང་གི་ངོས་ནས་འདི་རྣམས་རང་གི་ཕ་མ་བྱས་པའི་གཉེན་ཤ་སྟག་ཡིན་པས་འགའ་རེ་ཉེ་བར་བཟུང་ཕན་འདོགས་འགའ་རེ་རིང་བར་བཟུང་ནས་གནོད་པ་སྐྱེལ་བའི་ཆ་གཉིས་མི་བྱ་བར་འདི་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མཉམ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསྒོམ། དེ་ནས་ཚེ་འདིའི་གཉེན་ཉེ་བ་རྣམས་དང༌། དེ་ནས་ཚེ་འདིར་གནོད་པ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལའང་མཉམ་པར་བྱ། དེ་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་སྙོམས་པའི་བཏང་སྙོམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་སྐྱེས་པ་དང་འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མཐའ་མེད་པས་ན་བདག་ གི་སྐྱེ་བ་ལའང་ཐོག་མཐའ་མེད། དེའི་གནད་ཀྱིས་གནས་འདི་ལྟ་བུར་མ་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བའམ། སེམས་ཅན་འདི་འདྲ་ཞིག་གིས་བདག་གིས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་ཀྱང་མེད། བྱས་པ་ལ་གྲངས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་ཆོད། དེས་ན་སྐྱེ་ཤི་འཕོས་པས་ངོ་མ་ཤེས་པ་མ་གཏོགས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ན་རང་གི་ཕ་མར་མ་གྱུར་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད། ཕ་མར་གྱུར་རེས་ཀྱི་ཚེ་འདིའི་མ་དང་འདྲ་བར་དྲིན་གྱིས་བསྐྱངས་པའི་དྲིན་ཅན་ཤ་སྟག་ཡིན། ཚེ་འདིའི་མས་དྲིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བསྐྱངས་ན། བདག་གི་ད་ལྟའི་མ་འདིས་མངལ་དུ་ཡོད་བའི་ཚེ་བདག་ལ་གནོད་ཀྱིས་དོགས་གཡོར་བཟོ་བ་སོགས་ཀྱིས་བསྐྱངས། བཙས་ནས་ནི་འཇམ་པའི་གོས་སྟན་ལ་བཞག །སོར་མོ་བཅུའི་ཁ་ལ་བླངས། བྱམས་པའི་མིག་གིས་བལྟས། དགའ་བའི་འཛུམ་གྱིས་བསུས། བརྩེ་བས་ནུ་ཞོ་བསྣན། ཤའི་དྲོད་ལ་བཅར། ཟས་ལྕེས་བསྙོད། སྣབས་ཁས་ཕྱིས། མི་གཙང་བ་ལག་པས་ཕྱིས། མ་རང་ཉིད་སྲོག་ལ་ཐུག་པ་བས་ཀྱང་བུ་དག་ཅུང་ཟད་ན་བ་སྡུག་པར་བྱས
Chinese
必须通过七支（因果）的方式生起菩提心。这七支是，首先认识到一切众生都是母亲，由此忆念所有众生的恩德。由此报答恩德，由此生起悦意的想法，由此生起能够引发殊胜意乐的慈爱和悲悯，由此生起殊胜的清净意乐，由此生起菩提心，由此生起遍知一切的七个环节。在这些之前，还必须修习对一切众生心怀平等舍，如果对众生有亲疏远近的偏颇，就不会生起具有圆满特征的视众生为母的智慧。即使生起少许慈悲，也会带有偏袒。因此，首先必须修习舍心。修习的方式是，首先缘于那些今生既没有帮助也没有损害的中间状态的众多众生。从他们的角度来看，希求安乐、不欲痛苦也是一样的。从自己的角度来看，这些人都是自己做过父母的亲人，所以不要区别对待，一部分亲近帮助，一部分疏远加害，要修习对所有这些众生心怀平等。然后对今生的亲近亲人，以及对今生造成损害的众生，也要平等对待。由此，要生起对一切众生心怀平等的舍心。生起这种舍心之后，因为轮回没有起始和终结，所以我的生命也没有起始和终结。由于这个原因，不会有“我没有生于这样的地方”或者“我没有被这样的众生做过”的情况。所做过的次数也数不清。因此，除了因为生死流转而无法辨认之外，在众生界中没有谁没有做过自己的父母。做过父母的时候，都像今生的母亲一样，以恩德养育，都是有恩之人。今生的母亲是如何以恩德养育的呢？我现在的母亲在怀着我的时候，为了避免对我造成伤害，会注意避免粗重的工作等等。出生之后，把我放在柔软的衣服垫子上，放在十个手指的指尖上，用慈爱的眼神看着，用喜悦的笑容迎接，用爱怜的乳汁喂养，靠近身体的温暖，用舌头品尝食物，用嘴擦拭鼻涕，用手擦拭不干净的东西。母亲甚至认为自己性命攸关的事情，也比不上孩子稍微生病带来的痛苦。
English
It is necessary to generate Bodhicitta through the seven-branch (cause and effect) method. These seven branches are: first, recognizing all sentient beings as mothers, from which arises the remembrance of the kindness of all those beings. From that, repaying the kindness. From that, a pleasing mind. From that, love and compassion that can evoke excellent intentions. From that, pure excellent intention. From that, the mind of enlightenment (Bodhicitta). From that, the seven links from which omniscience arises. Before these, it is also necessary to cultivate equanimity towards all sentient beings. If there is partiality towards sentient beings, with some being close and others distant, the wisdom of seeing all sentient beings as mothers, complete with its characteristics, will not arise. Even if a little love and compassion arise, it will be biased. Therefore, one must first cultivate equanimity. The way to do this is to first focus on the many sentient beings who have neither helped nor harmed in this life. From their perspective, the desire for happiness and the aversion to suffering are the same. From one's own perspective, these beings are all relatives who have been one's parents, so one should not discriminate, favoring some with closeness and help, while distancing others with harm. One should cultivate equanimity towards all these beings. Then, one should treat one's close relatives in this life, and even those sentient beings who have caused harm in this life, with equanimity. From this, one should generate equanimity towards all sentient beings. Once this equanimity has arisen, since samsara has no beginning or end, neither does my life have a beginning or end. Because of this, there is no such thing as "I was not born in such a place" or "I was not done by such a sentient being." The number of times it has happened is countless. Therefore, except for not recognizing them due to the transmigration of birth and death, there is no one in the realm of sentient beings who has not been one's parent. When they were one's parents, they nurtured with kindness like one's mother in this life, and all were kind. How did one's mother in this life nurture with kindness? When my current mother was carrying me in her womb, she avoided heavy work and other things to avoid harming me. After I was born, she placed me on a soft cloth cushion, held me on the tips of her ten fingers, looked at me with loving eyes, greeted me with a joyful smile, fed me with affectionate milk, kept me close to the warmth of her body, tasted the food with her tongue, wiped my nose with her mouth, and wiped away the uncleanliness with her hands. The mother considered even things that were vital to her own life less important than the suffering caused by even a slight illness in her child.