Tibetan
།འཆིང་གྲོལ་གདོད་ནས་མི་དམིགས་གཞི་རྩ་མེད། །གང་གི་འཆིང་བ་དེ་ཉིད་གྲོལ་བ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་གཉན་པོ་གཉིས་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཇི་བཞིན་ཡུལ་ལ་སྐྱོན་ཡོན་གཉིས་མེད་པ། །ཀུན་བྱེད་རིག་པ་རང་ཡན་ཆེན་པོར་ཞོག །མ་བཅོས་རྣལ་བཞག་ཕྱོགས་རིས་མེད་པའི་ངང་། །སྟོང་པ་མཚན་མ་མེད་ཅེས་མི་དམིགས་པས། །དབྱིངས་གཅིག་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་སེམས་དཔའ་ཞོག །འདི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་དོན་ལ་ཉོན། །འཇིག་རྟེན་བྱའི་ལས་དང་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །བྱས་པས་མི་ཟིན་རང་བཞིན་བཞག་ན་ཟིན། །དེ་བས་རྩོལ་བསྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་དགོས་པ་མེད། །ཇི་ལྟར་དཔྱད་པས་དེ་ལྟར་འཆིང་བའི་རྒྱུ། །གྲུབ་དང་མ་གྲུབ་རེ་དོགས་གཟེབ་ཡིན་པས། །རང་བབས་སོར་བཞག་ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞོག །འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་འགགས་པས་བསྒོམ་དུ་མེད། །མ་འོངས་མ་སྐྱེས་སྒོམ་པའི་ཡུལ་ན་མེད། །ད་ལྟའི་སེམས་ལ་སྒོམ་དུ་སྒོམ་བྱེད་མེད། །དུས་གསུམ་མཉམ་ཉིད་སྒོམ་ཡུལ་ཀུན་ལས་འདས། ། དེ་བས་བསྒོམ་པའི་སེམས་འཛིན་མ་བྱེད་པར། །རང་བབས་ཤེས་པ་གང་བབས་ངང་དར་ཞོག །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བདེ་ཆེན་ངེས་པའི་ལུང་། །གང་ལ་དེ་གནས་མཉམ་རྫོགས་ཆེན་པོ་ཉིད། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་སྙིང་པོའི་དོན། །སྐྱེ་མེད་ཕྱོགས་བྲལ་འཕེལ་འགྲིབ་ཀུན་ལས་འདས། །འདུ་ཤེས་མི་འགོག་སྤྲུལ་རྣམས་དེ་བཞིན་ཉིད། །འཛིན་མེད་མི་དམིགས་སྤང་གཉེན་རང་སར་གྲོལ། །མ་བསྒོམ་ལྷུག་པ་མཉམ་རྫོགས་ཆེན་པོ་ལ། །ཡངས་དོགས་མཐོ་དམན་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད། །མ་སྤངས་རེ་དོགས་ཆད་པའི་ངང་ཉིད་དུ། །མི་བསམ་འདུ་འཕྲོ་ཞིག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཀུན་གསལ་རང་བཞིན་དག་པའི་ངང་དུ་ཞོག །སྣ་ཚོགས་སྣང་གྲགས་ཆོས་རྣམས་སེམས་ཀྱི་ངང་། །སེམས་ཉིད་མི་གཡོ་རང་བཞིན་གདོད་མའི་ངང་། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་མེད་པར་ལ་བཟླས་པས། །འཁོར་འདས་མི་དམིགས་མཉམ་རྫོགས་ངང་ཉིད་དུ། །དྲན་བསམ་ཚོལ་ཁྲོ་མེད་པར་མཉམ་པར་ཞོག །གཅིག་ཏུ་མ་བསྡུ་གཉིས་སུ་མ་འཛིན་པར། །ལྷུན་གྲུབ་རེ་དྭོགས་བྲལ་བའི་ནམ་མཁའ་ལ། །ཡེངས་མེད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ཉིད། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱི་ཞོག །རྒྱ་བསྐྱེད་སྤང་བསྟོད་མཐའ་དབུས་བརྡལ་བར་བསྐྱེད། །མ་བཟུང་མ་བཏང་རང་གསལ་གཅིག་ཏུ་ལྟོས། །ཕྱམ་མེ་ཁྱབ་གདལ་དབྱིངས་གཅིག་གདོད་མའི་ངང་། །བསམ་རྫོགས་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ཁོང་ནས་འཆར། །གཉིས་མེད་དོན་ལ་འཇུག་པར་ཀུན་འདོད་ཀྱང་། །བློས་བཟུང་ཆོས་ལས་འགྲོ་ཀུན་མ་འདས་པས། །ཐེག་པའི་མཐོ་དམན་དོན་གཅིག་
Chinese
本解脱原本不可见，无有根本基础。 任何的束缚，那即是解脱。 烦恼猛烈，无二即是实相。 如是，境上无有错与对。 任由俱生觉性，处于广大的自然状态。 于无造作、真实安住、无有偏颇的自性中。 因不执著空性无相，故不可见。 安住于一体法界如来藏中。 如此谛听，于唯一确定的意义。 世间所作之事与诸法。 若以作为则不能把握，若安住于自性则能把握。 因此，没有勤作修持之法的必要。 如何观察，即如何成为束缚之因。 成立与不成立，希望与怀疑，皆是枷锁。 故将自性如实安住于本位。 过去之法已灭，故不可修持。 未来未生，无有可修持之处。 现在之心，无有修持与能修持。 三时平等，超越一切修持之境。 因此，不要执着修持之心。 任由自性觉性，于任何状态下自然生起。 不可思议，大乐确定的教证。 于何处安住，即是平等圆满大圆满。 方便与智慧，无二之心要义。 无生、离边、超越一切增减。 不遮止显现，化身即是如是。 无执、不可见，所断与所依于自性中解脱。 于无修、放松的平等圆满大圆满中。 无有宽窄、高低、局限、偏颇。 于无舍弃、希望怀疑、断灭的自性中。 不思、念动消散之菩提心。 安住于一切光明自性清净的自性中。 种种显现声响诸法，皆是心的自性。 心性不摇，于原始自性中。 于无有法与法性中反复。 于不执着轮涅，平等圆满自性中。 无有忆念、思索、寻觅、嗔怒，平等安住。 不收摄为一，不执着为二。 于任运成就、远离希疑的虚空中。 无散乱、远离戏论之觉性。 安住于远离局限、偏颇之状态中。 扩展、舍弃赞扬，于边、中扩展。 不取不舍，观照自性光明为一。 坦然、遍布、广大，一体法界原始自性。 任运圆满智慧光明，从内显现。 虽欲皆入于无二之义。 然众生皆未超越以分别念所执之法。 故诸乘之高低，意义唯一
English
Liberation and bondage are primordially invisible, without a fundamental basis. Whatever is bondage, that itself is liberation. Fierce afflictions, non-duality is suchness. As it is, there is neither fault nor merit in the realm. Let the all-creating awareness rest in its great naturalness. In the state of uncorrected naturalness, without partiality, Because emptiness is not perceived as being without characteristics, Let the mind rest in the single sphere of suchness. Listen to the meaning that is definitely one in this way. All worldly actions and dharmas, If done, they cannot be grasped; if left in their own nature, they are grasped. Therefore, there is no need for striving to accomplish dharma. How you examine it, that is how it becomes the cause of bondage. Established and not established, hope and doubt, are all fetters, So leave it in its own place, as it is in its own suchness. Past dharmas have ceased, so there is nothing to meditate on. In the future, unborn, there is no object of meditation. In the present mind, there is no meditation or meditator. The three times are equal, beyond all objects of meditation. Therefore, do not hold onto the mind of meditation, Let the natural awareness arise naturally in whatever state it is in. The definitive statement of inconceivable great bliss, Wherever it abides, that is the great perfection of equality. The essential meaning of the non-duality of method and wisdom, Unborn, impartial, beyond all increase and decrease. Non-obstruction of perception, emanations are suchness. Without grasping, without perception, what is to be abandoned and what is to be relied upon are liberated in their own place. In the unmeditated, relaxed great perfection of equality, There is no wide or narrow, high or low, limited or biased. In the state of non-abandonment, hope and doubt, cessation, The bodhicitta of unthinking, dissolving thoughts. Rest in the nature of all-illuminating, self-pure nature. Various appearances, sounds, and dharmas are the nature of mind. The nature of mind is unwavering, in the primordial nature. By repeating in the absence of dharma and dharmata, In the non-perception of samsara and nirvana, the nature of equal perfection, Rest equally without memory, thought, search, or anger. Without gathering into one, without grasping as two, In the spontaneously accomplished, hope-and-doubt-free sky, The awareness itself, without distraction and free from elaboration. Rest in the way that is free from limitation and partiality. Expand, abandon praise, expand the edges and center. Without grasping or letting go, look at the self-luminous as one. Open, pervasive, vast, the single sphere of primordial nature. The light of wisdom, complete in thought, arises from within. Although everyone desires to enter the meaning of non-duality, All beings have not transcended the dharmas grasped by the mind, Therefore, the high and low of the vehicles have the same meaning.
Tibetan
སྙིང་པོ་མེད། །ངེས་དོན་བརྗོད་བྲལ་མ་སྐྱེས་རྣམ་པར་དག །སེམས་ཉིད་ མི་གཡོ་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་ལས། །བཅོས་བསྒྱུར་འབད་པས་ཕྱི་ནས་དག་པར་འདོད། །འཁོར་བ་སྤངས་ནས་མྱ་ངན་འདས་འཚོལ་བ། །རྨོངས་པ་དེ་ཡིས་སྙིང་པོའི་དོན་མི་མཐོང་། །སྒོམས་པའི་རྗེས་ལ་སྒོམ་མེད་རྫོགས་པའི་ཆོས། །མཁའ་ལྟར་དྲི་མེད་སྐྱེ་བ་གང་འདོད་པ། །དེ་ལ་ལྟ་བའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་མེད། །ཕྱི་ནས་དག་པའི་སྒོམ་མེད་ཅི་འདྲ་སྐྱེ། །འདིར་ནི་རྟོགས་མཐོང་གོམས་ལས་ཡོན་ཏན་འཆར། །འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་བཟང་ངན་འཕོ་འགྱུར་མེད། །དེ་ལྟར་ཤེས་ན་སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་ཡིན། །རྨོངས་པས་མི་གོ་རྒྱུ་འབྲས་ཚད་མ་འཛིན། །རྒྱུ་རྐྱེན་དངོས་པོའི་རྟེན་འབྲེལ་ཆོས་དཔག་ནས། །སེམས་ཉིད་དངོས་མེད་དོན་ལ་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱེད། །དེ་ནི་ས་བོན་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་མཐོང་ནས། །ནམ་མཁའ་སྦྱོངས་པས་རྒྱུ་འབྲས་འདོད་པ་ཟད། །ཧ་ཀྱང་མ་འབྲེལ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཅན། །དངོས་མེད་སེམས་ལ་བཅོས་པས་ཅི་བྱར་ཡོད། །ནམ་མཁའ་སྐྱེད་ཚལ་མྱུ་གུ་སྐྱོང་བ་བཞིན། །དངོས་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བཅོས་མ་བྱེད། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཚུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། །སོ་སོའ་དངོས་པོར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །རྒྱུས་བསྐྱེད་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་བས་སྣ་ཚོགས་བྱེད། །མཁའ་དང་ཉིད་ཆོས་དེ་བཞིན་དག་པ་ལ། །འབད་ཅིང་རྩོལ་བས་མི་འགྲུབ་འཕོ་འགྱུར་མེད། །དེ་བཞིན་སེམས་ལ་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པ་གང་། །ཇི་ལྟར་འབད་རྩོལ་འཁོར་བ་རྒྱུན་མི་ཆད། །སེམས་ཉིད་མི་གཡོ་སྔ་ཕྱི་འཕོ་འགྱུར་མེད། །དེ་བས་སེམས་ཉིད་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ལ། །བཅོས་བསྒྱུར་མ་བྱེད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞོག །ནམ་མཁའ་བཅོས་པས་ངལ་བར་མ་བྱེད་ཀྱེ། །གྲུབ་དང་མ་གྲུབ་རང་བཞིན་མེད་པས་ན། །རྟོགས་དང་མི་རྟོགས་གཉིས་སུ་མི་འཛིན་པར། །རང་ བྱུང་ཆོས་ལ་གང་བྱུང་དེ་བཞིན་ཞོག །མ་བཅོས་དེ་བཞིན་བཞག་ན་གདོད་མའི་ངང་། །སྙིང་པོའི་འོད་གསལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པས་ན། །གང་བབས་ངང་ལ་རང་བབས་ཆེན་པོར་ཞོག །ངང་དངས་འོད་གསལ་ཉི་ཟླ་ལྟ་བུའི་སེམས། །དགའ་བདེ་ཕན་ཡོན་བཅས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །འདི་ལ་མཆོག་དང་དམན་པའི་ཆོས་མེད་པས། །དམིགས་བྲལ་མི་རྩོལ་བདེ་བས་ལུས་སེམས་ཁྱབ། །ཀུན་གྲོལ་གདོད་ནས་ཇི་བཞིན་དམིགས་སུ་མེད། །མ་བྱས་རང་བཞིན་དག་པའི་རྒྱལ་པོ་ནི། །ཕྱོགས་བྲལ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་འཆེད་པ་བྱེད། །ཀུན་འདུས་རང་བཞག་མི་འགྱུར་སྙིང་པོའི་དོན། །ཇི་བཞིན་མི་འཆོས་སྒོམ་པའི་ངང་ལ་ཞོག །ཇི་ལྟར་བྱས་པས་བསྒོམ་པར་ཤར་བ་
Chinese
无有心要。胜义离言，无生本自清净。心性 不移，本具佛性。若以勤作修饰，欲从外而得清净。舍弃轮回而寻求涅槃，此乃 愚昧，彼不见心要之义。于修之后，无修圆满之法。如虚空般无垢，欲求生起者，彼不见观之本体。从外而得清净，无修如何生起？于此，由证悟见解串习而生功德。然证悟无有好坏之转变。如是知者，乃是智者。愚者不解，执持因果正量。由因缘事物之缘起而衡量诸法，于心性无实之义而勤作修持。此乃见种子生芽之后，以勤修虚空而穷尽因果之欲求。噫！亦不相干，亦相违背。于无实之心，修饰又有何用？如于虚空造花园，培育苗芽。莫于无实之自性作修饰。如是法理不可思议，于各自显现为实有之诸法，由因生，缘转变，而作种种。于虚空与自性法如是清净者，勤作亦不成就，无有转变。如是，心之习气，迷乱为何？无论如何勤作，轮回亦不断绝。心性不移，无有先后之转变。是故，于心性清净之佛，莫作修饰，安住于如是自性。莫以修饰虚空而自疲惫。成就与未成就，以无自性故，莫执着于证悟与未证悟二者，于自 然法，随其所生而安住。若安住于无作如是，以本初之状态，心要之光明，无有间断故，于任何状态，安住于自然大状态。心如虚空般澄澈光明，欢喜安乐利益皆会生起。于此无有高低之法，无有对境，无有造作，安乐遍满身心。一切解脱，本初如是，无有对境。无作自性清净之王，遍布无有偏颇之智慧光明。一切汇聚，自然安住，不变心要之义，如是安住于无修之状态。如何作为，方能生起修持
English
There is no essence. Definitive meaning is beyond words, unborn, and completely pure. The nature of mind, unmoving, is inherently Buddha-nature. To purify from the outside with effort and alteration is to desire. To abandon samsara and seek nirvana is ignorance; that one does not see the meaning of the essence. After meditation, the dharma of complete non-meditation. Like the sky, stainless, whoever desires to arise, that one does not see the view of that very nature. How does non-meditation, which is pure from the outside, arise? Here, qualities arise from the habit of realization and seeing. However, realization does not change for better or worse. Knowing that, one is a wise person. The ignorant do not understand and hold onto the valid measure of cause and effect. Measuring phenomena by the interdependence of cause and condition of objects, they strive to accomplish the meaning of the non-existent mind. That is like seeing a seed sprout and then exhausting the desire for cause and effect by cultivating the sky. Ha! Also unrelated, also contradictory. What is the use of altering the non-existent mind? Like creating a garden in the sky and nurturing sprouts. Do not alter the non-existent suchness. In this way, the nature of dharma is inconceivable. For all phenomena that appear as separate objects, causes create and conditions transform, thus making various things. For the sky and the nature of suchness, which are pure in that way, effort and striving do not accomplish anything; there is no change. Likewise, whatever habitual confusion is in the mind, no matter how much effort is made, samsara will not cease. The nature of mind is unmoving; there is no change before or after. Therefore, do not alter the pure Buddha of mind-nature; leave it in its suchness. Do not tire yourself by altering the sky. Since accomplishment and non-accomplishment have no inherent nature, do not grasp at realization and non-realization as two. In the self- arising dharma, leave whatever arises as it is. If you leave it uncorrected as it is, in the primordial state, the luminosity of the essence is uninterrupted. Therefore, in whatever state you are, leave it in the great natural state. The mind, clear and luminous like the sun and moon, joy, happiness, and benefit will arise. In this, there are no high or low dharmas. Without objectification, without effort, bliss pervades body and mind. All liberation is primordially as it is; there is no object of focus. The king of unmade, self-existing purity, spreads the light of impartial wisdom. The meaning of the unchanging essence, all-encompassing and self-abiding, leave it in the state of non-meditation as it is. How does one act so that meditation arises?