Tibetan
་བསྟེན་ནས་ཞིང་ཁམས་བགྲོད་པ་ལ་སོགས་པའང་འབྱུང་གསུངས། དེ་དེ་ལྟར་ངག་གི་སྔོན་འགྲོ་ལ་འབད་པས་གནས་སྐབས་སུ་ངག་གི་མངོན་ཞེན་བཟློག །བར་ཆད་ཞི། ངག་གི་སྒྲིབ་པ་འདག །མཆོག་གི་དགོས་པ་ནི། ངག་འཁོར་བར་མི་འཇུག་ལོངས་སྐུར་གྲོལ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལ་གསུམ། དང་པོ་བྱུང་ས། བར་དུ་གནས་ས། མཐར་འགྲོ་ས་ལ་བརྟག་པའོ། །དེའང་ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་དང་པོ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་དང་ཐ་མར་འགྲོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་བརྟགས་དཔྱད་པས། །སེམས་སྦྱོང་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་པས། དང་པོ་བྱུང་ས་དང་འབྱུང་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། མདུན་དུ་བླ་མ་སྔར་ལྟར་བསྒོམ། ལུས་གནད་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་སྤྱི་འགྲེ་བཅས་ནས་གསོལ་བ་གདབ། བླ་མ་རང་ལ་བསྟིམས་ཏེ་སེམས་དང་དབྱེར་མེད་དུ་བསྲེས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རང་བབས་སུ་ཅི་གནས་ཀྱི་ཡུན་ལ་མཉམ་པར་བཞག །དེ་ནས་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གཙོ་གང་ཆེ། འཁོར་བར་སྐྱུར་མཁན་དང་མྱང་འདས་ཐོབ་མཁན་འདི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གང་ཡིན་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས། སེམས་གཙོ་བོར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ན། རང་གི་སེམས་མི་འཆར་དགུ་འཆར་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲོ་བ་འདི་ཕྱི་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ། ནང་རང་གི་སྒྱུ་ལུས། སྣང་བ་སྟོང་པ་ཕ་མའི་རྐྱེན་སོགས་དང་པོ་གང་ལས་བྱུང་། སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་ངམ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ལས་བྱུང་། ཕར་བལྟ། ཚུར་བལྟ། ཡར་བལྟ་མར་བལྟ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་བྱུང་ས་བྱུང་མཁན་མེད་པར་ཤེས་ནས་ཤར་བ་འདྲ་ཡང་། ཤར་དུས་ནས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་གདོད་མའི་གཤིས་ཆོས་སྐུའི་བཞུགས་ཚུལ་ཡིན་པས་རང་ངོ་འཕྲོད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་བར་དུ་གནས་པ་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་འདི་འདྲ་ཞིག་ནས་འབྱུང་སྙམ་པའམ། རྣམ་རྟོག་ཐོལ་གྱི་ཤར་བའི་དུས་སུ་ དེ་ལྟར་ཤར་བའི་སེམས་ཉིད་ཕྱི་སྣང་བ་ལ་གནས་སམ། ནང་ཕུང་པོ་ལ་གནས། གནས་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་དངོས་མེད་དབྱིབས་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་འདུག་བརྟགས་པས་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་ཤར་བ་ནི་བར་དུ་གནས་པ་མེད་པར་ངོ་འཕྲོད་པ་སྟེ་མཐར་ཐུག་ལོངས་སྐུ་འགྲུབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ཐ་མར་འགྲོ་ས་ལ་བརྟག་པ་ནི། རྣམ་རྟོག་ཝལ་གྱིས་ཤར་ནས་ཡལ་གྱིས་སོང་སྙམས་བྱེད་པ་འདི་གང་དུ་འགྲོ། འགྲོ་ས་འགྲོ་མཁན་ཇི་འདྲ་ཞིག་འདུག །རྣམ་རྟོག་ཡལ་ནས་སོང
Chinese
说依靠，前往净土等也会发生。像这样努力于语的加行，暂时能遮止语的显现执着，平息障碍，清净语的业障。殊胜的必要是：语不入轮回，于报身解脱，将获得一切佛的语金刚。第三、心的加行有三，第一、生起处，中间、安住处，最终、去处进行观察。也即是说，从破执论中说：心最初生起处，中间安住和最后去，像这样对三者观察分析，调伏心，了解心的实相。如是说，第一、对生起处和生起者进行观察是：前方上师如前观修，身体要诀具足毗卢七法，以及共同姿势而祈祷。上师融入自身，与心无别混合，于不分别的自性中，安住多久就安住多久。之后，面向内，自己的身语意三者哪个最重要？将抛入轮回和获得涅槃的，这身语意三者是哪个进行观察分析。心确定为主要时，自己的心不显现九显现，千差万别散乱，这外是外生的事物，内是自己的幻身，显现空性父母的缘等，最初从哪里生起？心从心生起吗？从什么样的生起？向外看，向内看，向上看，向下看。像这样分析，知道没有生起处和生起者，虽然好像显现，但显现时没有成立，那是最初没有生，原始的自性法身的安住方式，因此有认识自性的必要。第二、对中间安住处进行观察是：心想从这样生起，或者念头突然生起的时候，像这样生起的心性，在外境显现中安住吗？在内五蕴中安住？安住者的觉性本身，是事物非事物，形状颜色等如何存在进行观察，结果什么也没有成立，显空如虚空的见解生起，这就是认识到没有中间安住，最终有成就报身的必要。第三、对最后去处进行观察是：念头突然生起，又突然消失，这样想，这前往哪里？去处，去者是什么样的存在？念头消失后
English
It is said that by relying on it, one can also travel to pure lands and so on. By striving in the preliminary practices of speech in this way, one can temporarily reverse the clinging to speech, pacify obstacles, and purify the obscurations of speech. The ultimate need is that speech does not enter into samsara, and one is liberated into the Sambhogakaya, and one will attain the Vajra speech of all Buddhas. Thirdly, the preliminary practices of mind have three aspects: first, examining the place of arising, the place of abiding in the middle, and the place of going in the end. That is, from the treatise of refutation it says: The mind is the first place of arising, the middle place of abiding, and the final place of going. By examining and analyzing these three in this way, one tames the mind and understands the nature of the mind. As it says, first, examining the place of arising and the one who arises is: in front, meditate on the lama as before, with the body posture complete with the seven aspects of Vairochana and the common posture, and pray. Dissolve the lama into oneself, mix them inseparable from the mind. Abide in the natural state of non-discrimination for as long as it lasts. Then, turn inward and examine which of your body, speech, and mind is the most important. Which of these three, body, speech, and mind, throws you into samsara and attains nirvana? When the mind is determined to be the main one, this mind of yours that does not arise but arises in nine ways and scatters in various ways, is this an external phenomenon, an illusory body of your own within, or the causes of the appearance of emptiness, such as parents? Where did it come from in the beginning? Does mind arise from mind? From what kind of thing does it arise? Look outward, look inward, look upward, look downward. By analyzing in this way, even though it seems to arise after knowing that there is no place of arising and no one who arises, since it is not established from the time of arising, it is the way of abiding of the primordial nature Dharmakaya that has no birth in the beginning, so there is a need to recognize one's own nature. Secondly, examining the place of abiding in the middle is: when one thinks that the mind arises from such a thing, or when thoughts suddenly arise, Does the nature of the mind that arises in this way abide in the external appearance, or does it abide in the internal aggregates? Examine how the knowing of the one who abides exists, whether it is a thing or a non-thing, a shape, a color, and so on. As a result, nothing is established, and the view of clarity and emptiness like the sky arises, which is the recognition that there is no place of abiding in the middle, and ultimately there is a need to accomplish the Sambhogakaya. Thirdly, examining the place of going in the end is: where does this go, which suddenly arises as a thought and then disappears? What kind of existence is the place of going and the one who goes? After the thought disappears