Chinese
对于那个禅修，进行观察的扩展，不要产生“这是什么”的想法，而是安住在安乐、明晰、无念的状态中。无论如何安住，都要观察那个安住的生处、住处、去处、本体、形状、颜色是什么样的，禅修者的心和体验有什么不同，并把它放在自己身上。《体验明灯》中说：“无生自生没有生，于无生之法性中，不作意自生放松安住，不希求不作意安住。”这样说了。如果明白了那个意思，那么节制的方法将在下面出现。不要把安住看作是功德，不要把动摇看作是过失，而是认识到任何产生的分别念动摇。现在对于记忆的 分别念，那个生处、住处、去处，本体，形状，颜色是什么样的，有什么显现？体验安乐、明晰、无念和动摇有什么不同？是否是因缘所生？有无垢染有什么不同？观察心的本体是什么。分别开来观察，混合起来观察。无论产生动摇还是安住，都安住在那个上面进行观察。《秘密明灯》中说：“修习止而生胜观，从分别念中生智慧，于空性中生慈悲。”这样说了。如果明白了心的意思，那么第二是，从前面所说的暖相火、烟、阳焰开始，到佛的刹土、身像等，无论出现什么好坏景象，都把心融入并安住在那里。对于那个体验景象，无论出现生处、住处、去处、事物、宗义，都要观察与心是一还是异。《秘密明灯》中说：“双运之智慧，不依赖因和缘，以心相遇的力量自然显现。”这样说了。如果明白了这层意思，那么第三是，对于色、声、香、味、触等所有显现为对境的事物，烦恼五毒和苦乐的感受，以及对于轮回和涅槃的希望和恐惧等，都安住在心中所产生的一切之上，观察本体、形状、颜色、生处、住处、去处，心和心所之间有什么不同。《体验明灯》中说：“法身离戏光明自明，三身自成无勤任运，如无为之士夫一般，身心放松随意安住。”这样说了。像这样，对于心中所显现的任何体验都要进行修习，
English
For that meditation, expand the observation, without generating the thought of "what is this," but abide in the state of ease, clarity, and non-mentation. However you abide, observe the place of arising, the place of abiding, the place of going, the essence, the shape, the color of that abiding, what differences there are between the mind and experience of the meditator, and place it on yourself. In the "Experience Lamp" it says: "Unborn, self-born, there is no birth. In the nature of the unborn, without contrivance, self-born, relax and abide. Do not desire, without contrivance, abide." It is said like this. If you understand that meaning, then the method of restraint will appear below. Do not regard abiding as a merit, do not regard wavering as a fault, but recognize whatever conceptual wavering arises. Now, for the conceptualization of memory, the place of arising, the place of abiding, the place of going, the essence, the shape, the color, what is it like, what appears? What is the difference between the experience of ease, clarity, non-mentation, and wavering? Is it caused by causes and conditions? What is the difference between having or not having defilement? Observe what the essence of the mind is. Separate and observe, mix and observe. Whether wavering or abiding arises, abide on that and observe. In the "Secret Lamp" it says: "By meditating on calm abiding, insight arises. From conceptualization, wisdom arises. In emptiness, compassion arises." It is said like this. If you understand the meaning of the mind, then the second is, starting from the signs of heat, fire, smoke, mirage mentioned earlier, to the Buddha's pure lands, body images, etc., whatever good or bad appearances arise, mix the mind into that and abide there. For that experiential appearance, whether the place of arising, the place of abiding, the place of going, things, or tenets appear, observe whether it is the same as or different from the mind. In the "Secret Lamp" it says: "The wisdom of union does not depend on causes and conditions, but naturally manifests with the power of the meeting of minds." It is said like this. If you understand this meaning, then the third is, for all things that appear as objects, such as form, sound, smell, taste, and touch, the five poisons of afflictions, the feelings of pleasure and pain, and the hopes and fears for samsara and nirvana, etc., abide on everything that arises in the mind, and observe the essence, shape, color, place of arising, place of abiding, place of going, and what differences there are between the mind and mental factors. In the "Experience Lamp" it says: "The Dharmakaya is free from elaboration, clear self-awareness. The three bodies are self-perfected, effortlessly spontaneous. Like an uncreated person, relax the body and mind and abide as you please." It is said like this. Like this, you must cultivate the experience of whatever arises in the mind,
Tibetan
མཛོད་ལས། འདོད་ཆགས་ ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ཀྱང་། །རྣམ་རྟོག་རླུང་གིས་མི་བསྐྱོད་ན། །དེ་ཉིད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡང་། །རྣམ་རྟོག་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ན། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་སྐྱོན་ངོས་བཟུང་ནས་ཡེ་ཤེས་སྦྱར་བ་ལ། དམ་པས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་བསྟན་པ། །གོལ་སྒྲིབ་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་སྟེ། །ནོར་དུ་དོགས་པ་ལྔ་བཤད་ན། །ཆད་པར་དོགས་དང་རྟག་པར་དོགས། །ཕྱལ་བར་དོགས་དང་བྱིང་བར་དོགས། མེད་པར་དོགས་དང་དེ་ལྔའོ། །སྒྲིབ་པ་ཆེན་པོ་བཅུ་བཤད་ན། །མི་གཡོ་གསལ་དང་བདེ་སྡུག་བསྔལ། །སེམས་ལ་ཤེས་འབྱུང་མངོན་ཤེས་དང་། །མཚན་མའི་རྫུ་འཕྲུལ་འབྱིན་པ་དང་། །འདི་ལ་བླ་མེད་མཆོག་འཛིན་དང་། །བདག་གི་ལྟ་བ་སྙེམས་པ་དང་། །གཞན་གྱི་ལྟ་བ་ཁྱད་དུ་གསོད། །འདི་དག་སྒྲིབ་པ་ཆེན་པོའོ། །མངོན་ཤེས་མཚན་མར་འཛིན་པ་བདུད། །མི་བཟད་དུག་འཐུང་འདྲ་སྟེ་སྐྱོན། །ཞེས་གསུངས་པས། ལྟ་སྒོམ་ལ་ཐུན་མོང་པའི་དྲི་མ་ལྔས་གཏིང་དུ་མི་ཕྱིན་ཅིང་། ཡོན་ཏན་ལ་མངོན་པར་རློམ་པ་བཅུས་གོང་དུ་མི་འཕེལ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་བཅོ་ལྔའོ། །རྣལ་འབྱོར་དང་པོར་བཤད་པའི་སྐྱོན་དྲུག །བར་དུ་གཅོད་པ་བཅུ་དྲུག་དང་སུམ་བཅུ་རྩ་བདུན་དུ་འགྱུར་ཡང་། སྐྱོན་དྲུག་སྒྲིབ་བཅུས་ལྟ་བ་སྙེམས་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བརྩི་བས་གོལ་སྒྲིབ་སོ་དྲུག་པོ་དེ་དག་གིས་རྣལ་འབྱོར་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་སྐྱེ་མི་འཕེལ་བས་སྤང་བ་ཡིན་ལ། འདིར་སྣང་སྲིད་སེམས་སུ་རྟོགས་ཤིང་སེམས་ཉིད་ཆོས་སྐུར་རྟོགས་པའི་ཚེ། གོལ་སྒྲིབ་ཀྱི་སྐྱོན་དྲུག །སྒྲིབ་པ་བཅུ། དོགས་པ་ལྔ། བར་ཆད་བཅུ་དྲུག །བྱིང་རྨུགས་རྒོད་འཐོར་གང་བྱུང་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་བཞག་ཅིང་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས། གོལ་སྒྲིབ་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་རྩལ་མ་འགག་པ་ལས་ཅིར་ཡང་སྣང་ཞིང་། རིག་པ་ཉིད་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ དུ་སྐྱོན་ཡོན་གྱི་མཐའ་ལས་འདས་པར་རྟོགས་པས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བའོ། །སྐྱོབ་པས། ཐམས་ཅད་བདག་ཏུ་རྟོགས་པས་ཉོན་མོངས་སྐྱོ་ཡུལ་མེད། །བདག་ཉིད་བསམ་མི་ཁྱབ་པས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་མཁན་མེད། །ཉོན་མོངས་མ་བཅད་རང་ཚོད་སངས་རྒྱས་དགོངས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། དམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེན་སེལ་གསུངས་པ། སྟོང་པ་ལྟ་མེད་ཆད་མ་སོང་། །ཐེར་ཟུག་ལྟ་མེད་རྟག་མ་སོང་། །བསམ་རྗེས་མ་འབྲངས་ཕྱལ་མ་སོང་། །རྨུགས་པ་མེད་ན་བྱིང་མ་སོང་། །རང་རིག་ཤེས་རབ་གསལ་ཡོད་པས། །མེད་པར་མ་སོང་དེ
Chinese
《俱舍论》中说：贪欲、嗔恨、愚痴，如果未被分别念的风所动摇，那就是自生智慧。自生大智慧，如果被分别念的风所动摇，那就是贪欲、嗔恨、愚痴。如此宣说。第二，认识到过失并将其与智慧结合。圣者说：揭示不顺之方的过失，有三十六种歧途和障碍。如果说五种错误的怀疑，那就是怀疑断灭、怀疑常恒、怀疑散乱、怀疑沉没、怀疑空无，这就是五种。如果说十种大障碍，那就是不动摇、不清晰、乐、苦、痛苦、心中生起知识、神通、显现有相的神变，以及执着此为无上殊胜、生起我见之慢、贬低他人之见。这些是大障碍。执着神通为相是魔，如同饮用无法忍受的毒药，是过失。如此宣说。因此，对于见修行来说，五种共同的垢染无法深入，对于功德来说，十种傲慢无法增长，总共十五种。初瑜伽中所说的六种过失，以及十六种障碍，会变成三十七种，但由于六种过失、十种障碍，以及将我慢二者视为一体，因此这三十六种歧途和障碍，会使初瑜伽的等持无法生起和增长，因此需要舍弃。在此，当觉悟到显现存在即是心，心性即是法身时，六种歧途的过失，十种障碍，五种怀疑，十六种障碍，无论出现沉没、昏沉、掉举、散乱，都将其置于其上，并观察其自性。因此，所有的歧途和障碍都显现为觉性的力量不间断，觉性本身是无根无基，超越了过失和功德的边际，因此所有的过失都显现为智慧。救护者说：由于觉悟一切为我，因此烦恼没有悲伤之处。由于我自身不可思议，因此没有烦恼的生起者。不切断烦恼，自然而然就是佛陀的意图。如此说道。圣者自己也说了遣除过失之法：空性无所见，未堕入断灭。真实无所见，未堕入常恒。不随念头，未堕入散乱。没有昏沉，就不会堕入沉没。自明智慧清晰存在，因此不会堕入空无。
English
From the Treasury of Knowledge, it says: Desire, hatred, and delusion, if not moved by the winds of conceptual thought, are self-arisen wisdom. Even great self-arisen wisdom, if moved by the winds of conceptual thought, becomes desire, hatred, and delusion. Thus it is said. Secondly, recognizing faults and combining them with wisdom, the Holy One said: Revealing the faults of the unfavorable side, there are thirty-six deviations and obscurations. If we explain the five doubts of error, they are doubt of annihilation, doubt of permanence, doubt of distraction, doubt of sinking, and doubt of non-existence, these are the five. If we explain the ten great obscurations, they are immovability, clarity, pleasure, suffering, pain, the arising of knowledge in the mind, clairvoyance, manifesting miraculous powers of signs, clinging to this as the supreme and unsurpassed, arrogance of one's own view, and disparaging the views of others. These are the great obscurations. Holding clairvoyance as a sign is a demon, like drinking unbearable poison, it is a fault. Thus it is said. Therefore, for view and meditation, the five common stains cannot go deep, and for qualities, the ten kinds of arrogance cannot increase, making fifteen in total. The six faults explained in the first yoga, and the sixteen obstacles, become thirty-seven, but because the six faults, the ten obscurations, and considering the two arrogances of view as one, these thirty-six deviations and obscurations prevent the samadhi of the first yoga from arising and increasing, so they must be abandoned. Here, when it is realized that appearance and existence are mind, and that the nature of mind is the Dharmakaya, the six faults of deviation, the ten obscurations, the five doubts, and the sixteen obstacles, whatever arises, whether sinking, dullness, agitation, or scattering, place it upon itself and look at its essence. Therefore, all deviations and obscurations appear as nothing other than the unceasing power of awareness, and awareness itself is without foundation or root, transcending the extremes of fault and quality, so all faults appear as wisdom. The Protector said: Because all is realized as self, there is no place for suffering from afflictions. Because self is inconceivable, there is no creator of afflictions. Not cutting off afflictions, naturally, is the intention of the Buddha. Thus it is said. The Holy One himself also spoke of dispelling faults: Emptiness without seeing, not falling into annihilation. Reality without seeing, not falling into permanence. Not following thoughts, not falling into distraction. Without dullness, one will not fall into sinking. Self-awareness and wisdom are clearly present, therefore one will not fall into non-existence.