Tibetan
ར་བཞེད་ལ། རྗེ་དེས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི། མགུར་ལས། །ཡེ་བ་སྒོམ་ལ་བློ་ཡིས་མ་བསྒོམ་མཛོད། །རང་བབ་ལ་བཟོ་ཡིས་མ་བཅོས་མཛོད། །བློ་རྟོག་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་བལྟ་ཞིང་། །མི་རྟོག་པ་ཆེད་དུ་མ་བསྒོམ་པར། །སེམས་རང་ལུགས་སུ་ཞོག་ལ་རྒྱང་སོ་ཚུགས། །སྒོམ་ཞི་གནས་ཀྱི་མཐིལ་དུ་ཕེབས་འདི་ལ་དྲན་བསླེབ་ན་ཞིང་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ཡིན། པ་ཞིག་འོང་གི །ཞེས་པ་གོ་སླ་ལ། དེ་ཀ་ལྟར་གོམས་འདྲིས་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ་གཉུག་བསྲིངས་པས་ཇི་ཞིག་ན་འགྱུ་བ་ཇེ་ཉུང་ལ་སོང་། སེམས་ཀྱི་གནས་པ་ཇེ་བརྟན་པ་འགྲོ། ཞི་གནས་འཐུག་པོ་འདོད་ན་དེ་ཀའི་རྒྱུན་བསྐྱངས་ནས་བསྒོམས་པས། རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་འགག་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངོ་བོ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པ། གསལ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པར་ལུས་སེམས་ཡོད་དུ་མི་ཚོར་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དང་འབྲལ་མི་ ཕོད་པའི་བདེ་ཉམས་ཅན་ཅིག་འཆར། མུ་མཐུད་ནས་བསྒོམ་པས་སྤྱན་ལྔ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡོན་ཏན་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ་བསམ་གཏན་ཟེར་བ་ཡིན། བསྒོམ་ན་འཕར་བས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞིའི་སེམས་གནས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་དགུ་ཟེར། དགུ་པོ་འདི་མུ་སྟེགས་ལའང་ཡོད་པས་ཕྱི་ནང་ཐུན་མོང་གི་ལམ་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་དྲགས་ནས་ཁ་བྲི་མ་ཐུབ་པ་དེ་ལ་ཞི་གནས་དགོས་པ་བྱུང་བས་ན་ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་སྤོང་བ་ཤེས་བྱས་ནས། ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ཡིན། ལྷག་མཐོང་མེད་ན་འདིས་ས་ལམ་མི་བགྲོད་པས་སེམས་ཀྱི་གནས་པ་ཆ་ཙམ་རྙེད་དམ་རྣམ་རྟོག་འདི་མ་འཕྲོས་ན་དགའ་བ་སྙམ་པའི་དུས་དེར། རྣམ་རྟོག་དེ་རང་ངོ་ཤེས་ཙམ་བྱས་ལ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་ཡལ་ཏེ། གནས་པ་དང་གཅིག་ཏུ་སོང་བ་ནི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་བྱ་བ་ཡིན། དྭགས་པོ་བཀའ་བརྒྱུད་པ་གནས་འགྱུའི་བར་ལག་འགྱེལ་བ་ཟེར། ངོ་བོ་བློས་བྱས་པའི་སྒོམ་ཡིན། འདི་ལ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་དྲན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་དགོས་པས་བཀའ་བརྒྱུད་པ་སྟོང་ཉིད་གཟུང་དྲན་ཟེར། འདི་ཀ་རྒྱུན་བསྐྱངས་ནས་བསྒོམས་པས། གཟུང་དྲན་དེ་རང་གསལ་གྱི་དྲན་པ་རུ་འགྲོ། མ་ཡེངས་པ་རང་བྱས་ན་འདི་ཡང་ཁ་གཟེ་མོ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་གཅིག་ཙམ་ནས་ཉིན་སྣང་འདྲེ་ཐུབ། རྒྱལ་བ་རྒོད་ཚང་པས། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་ཡང་མི་བསྒོམ། མི་སྟོང་པར་ཡང་མི་བསྒོམ། གང་ཤར་དེ་ལ་དྲན་པས་གཟུང་ན་ཟླ་བ་གཅིག་རང་གིས་ཆོག་སྟེ། སྤྲོས་བྲལ་དང་པོ་རང་གནས་འོང་། །ཞེས་གསུངས། ཧྲིལ་བསྒྲིལ་ན། སྔར་གྱི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་རང་ངོ་ཤེས་པས་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལམ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། སྔར་གྱི་མགུང་དེའི་འཕྲོ་ལས། བློ་རྟོག་པ་འགྱུ་བ་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྒོ། །རང་ངོ་ ཤེས་པ་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད། ཞེས་གསུངས་པ་ལ་འདུའོ། འདི་ལ་འབྲིང་གི་འབྲིང་། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་རྟོག་རང་ག་མ་དེ་སྒོམ་ཡིན་པར་ཡིད་ལ་མ་འབྱེད་ན། རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་དེ་ལ་བལྟས་པས། གང་ཤར་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་ཡལ། ཡལ་བ་དེའི་ངང་ནས་གཅིག་སྟེང་ལ་གཅིག་འཆར། དེ་ལ་ཡང་བལྟས་པས་སྔར་ལྟར་ཡལ། དེ་ཀ་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། མགུར་ལས། སེམས་ངོས་བཟུང་མེད་པ་སྟོང་པའི་དབྱིངས། །སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་རིག་པའི་སྒོ། བློ་བྲལ་གྱི་གསལ་སྟོང་རྗེན་པ་འདི་ལ། །ངང་ལ་བཞག་གི་ན་དབྱིངས་ལ་ལྟོས་དང་། །སྒོམ་ལྷག་མཐོང་གི་མཐིལ་དུ་ཕེབས་པ་ཞིག་འོང་གི །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་བྱེད་དུ་འཇུག །འདི་ན་མི་ཏྲ་ཛོ་ཀའི་གསུང་གིས། གང་ཤར་ངོ་ཡིས་བཟུང་ན་རིག་པ་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་པས། ལས་སླ་ལ་འཆུན་ཆེ་བ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །རབ་འབྲིང་གསུམ་གའི་ཐུན་མོང་དུ་བསྒོམ་ལུགས་ནི། མགུར་ལས། །མ་ཡེངས་པའི་དྲན་པ་སོ་མ་ཤོར། །མ་བསྒོམ་པའི་གནས་ལུགས་བཟོ་མ་བྱས། །བསམ་མེད་ཀྱི་རིག་པ་སྨྲ་མ་འདོད། །རྟག་ཆད་ཀྱིས་མ་བསླད་ཁ་ཡན་དུ་སྐྱོང་དང་། །བསྒོམ་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་ཆུག་པ་ཞིག་འོང་གི །ཞེས་གསུངས་པ་གོ་སླ་ཡང་། དྲན་པ་མ་ཡེངས་པས་གང་ཤར་ལ་བཟོ་བཅོས་མི་བྱེད། །ཤར་ཡང་ཡོད་པར་མི་བལྟ། །ཡལ་ཀྱང་མེད་པར་མི་འཛིན། རྣམ་རྟོག་གི་སྣ་མི་བསྐྱིལ་བར་འཕྲོ་རུ་བཅུག་ནས་ངོ་ཤེས་ཙམ་བྱེད་པའོ། །རྫོགས་ཆེན་སེམས་སྡེ་ལས། །གདོད་ནས་དག་པ་དབྱིངས་ཀྱི་ངང་ཉིད་ནས། །རིག་པ་ཐོལ་སྐྱེས་སྐད་ཅིག་དྲན་པ་དེ། །རྒྱ་མཚོའི་གཏིང་ནས་ནོར་བུ་རྙེད་པ་འདྲ། །སུས་ཀྱང་མ་བཅོས་མ་བྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ངོ་སྤྲད་དོ། །ད་ནི་དབང་པོ་ཐ་མ་གསུམ་ལ་ཕལ་ཆེར་ལྷག་མཐོང་ལ་ཡིད་མི་ཆེས། ཞི་གནས་གཤའ་མ་ཡང་སྐྱེར་མི་བཏུབ་སྟེ། རེས་བྱེད། རེས་ རྒོད་ནས་བསྒོམ་མི་འཆར་བས། སྔོན་འགྲོ་ཕྱིན་རྫོགས་པ་དང་། སྟན་བདེ་བ་ལ་རབ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་། དེ་མིན་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕལ་པ་བཅའ། སྒལ་ཚིག་བསྲང་ལ་ལག་པ་མཉམ་གཞག་བྱ། དཔུང་པ་ཡིད་ཙམ་ཕྱིར་དགྱེ། མགྲིན་པ་ཡིད་ཙམ་བཀུག་ལྕེ་ཡ་རྐན་ལ་སྦྱར། མིག་གཉིས་སྣ་རྩེ་ལ་བལྟ་བ་སྟེ་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་བྱ། རླུང་རོ་སྣ་བུག་གཡས་གཡོན་གཉིས་ནས
Chinese
关于此观点，那位尊者如何修习呢？在道歌中说：修习本然时，不要用分别念修习；处于自住时，不要用造作修饰；不要把分别念看作过失，也不要特意修习无分别念；让心处于自性中，保持警觉。如果修习到达止的深处，生起觉受，那就是止观双运。会产生这样的结果。这段话很容易理解。像那样让他习惯，保持本初状态，怎么样呢？流动会越来越少，心的安住会越来越稳固。如果想要深厚的止，就持续那样修习。粗细分别念止息，进入既非存在又非不存在的空性，清晰而无分别，身体和心都感觉不到存在，并且会生起一种不忍离开该定的安乐觉受。继续修习，就会生起五眼和神通等功德，这叫做禅定。如果修习增长，就会达到四禅和四无色定的心一境性。最终，达到次第安住的九次第定。这九种定在外道中也有，所以是内外道共同的道路，但是因为分别念太强而无法控制，所以需要止。因此，通过具备殊胜止的观，了知断除烦恼的方法后，（经中）说首先应当寻求止等等。如果没有观，就无法通过此（止）来行进于道，所以当仅仅获得少许心的安住，或者觉得不生起分别念就很好时，仅仅认识到那个分别念，观察它自己的本性，它就会消失，与安住合为一体，这就是止观双运。达波噶举派称之为“住处转变之间手滑落”。（这是）用分别念造作的修习。因为需要不离认识的忆念，所以噶举派称之为“空性所缘忆念”。如果持续修习这个，所缘忆念就会变成自明的忆念。如果不散乱，这也是一个诀窍，大约一个月就能见到日间的景象。嘉瓦果仓巴说：不要修习一切显现为空性，也不要修习为非空性。当任何显现生起时，如果用忆念抓住它，一个月就足够了，无戏论的本初状态就会到来。
English
Regarding this view, how did that Jetsun practice? In the songs, it says: When practicing the natural state, do not practice with conceptual mind; when abiding in the natural state, do not adorn with artificiality; do not regard conceptual thoughts as faults, nor deliberately cultivate non-conceptual thought; let the mind rest in its own nature, and maintain alertness. If practice reaches the depths of shamatha, and a feeling arises, that is the union of shamatha and vipassana. Such a result will occur. This passage is easy to understand. Allow him to become accustomed to it in that way, and maintain the original state. What happens? The flow will become less and less, and the abiding of the mind will become more and more stable. If you want deep shamatha, continue to practice in that way. Coarse and subtle conceptual thoughts cease, entering into emptiness that is neither existent nor non-existent, clear and without concept, the body and mind do not feel their existence, and a blissful feeling arises that one cannot bear to be separated from that samadhi. Continuing to practice, one will develop the five eyes and the qualities of clairvoyance, which is called dhyana. If practice increases, one will attain the one-pointedness of mind in the four dhyanas and the four formless absorptions. Ultimately, one attains the nine successive abidings of samadhi. These nine samadhis are also found in non-Buddhist traditions, so they are a common path for both internal and external schools, but because conceptual thoughts are too strong and cannot be controlled, shamatha is needed. Therefore, through vipassana endowed with excellent shamatha, having understood how to abandon afflictions, (the sutras) say that one should first seek shamatha, and so on. Without vipassana, one cannot progress on the path through this (shamatha), so when one only gains a small amount of mental stability, or feels that it is good if conceptual thoughts do not arise, merely recognize that conceptual thought, and by looking at its own nature, it will disappear, and become one with abiding, this is the practice of the union of shamatha and vipassana. The Dagpo Kagyu call it "the hand slipping between the transitions of abiding." (This is) a practice fabricated by conceptual mind. Because it requires inseparable awareness of recognition, the Kagyu call it "emptiness-object-mindfulness." If you continue to practice this, object-mindfulness will become self-illuminating mindfulness. If you do not become distracted, this is also a key point, and in about a month you can see daytime visions. Gyalwa Godtsangpa said: Do not meditate on all appearances as empty, nor meditate on them as non-empty. When any appearance arises, if you grasp it with mindfulness, one month is enough, and the original state of non-elaboration will come.
Chinese
总而言之，如果认识到以前的止的禅定，就叫做止观双运，或者大手印，或者大圆满。以前的道歌中说：思维分别游动是安住的门，认识自性是修行的要点。与此相合。对于这其中的中等和下等两种根器的人来说，如果不明白任运自成的分别念就是修行，那么看着任何生起的分别念，所有生起的都会消失在空性中。在消失的状态中，一个接着一个显现。再看它，又像以前一样消失。就这样持续下去。道歌中说：心无所住是空性之界，显现种种是觉性之门，对于这离念的明空赤裸，安住于自性中，看看法界吧！就会到达观的极致。就像这样让他们做。这里米扎卓吉的教言说：如果用觉性抓住任何生起之物，觉性自然解脱。因此，这是一种容易但容易出错的方法。上、中、下三种根器共同的修行方法是：道歌中说：不散乱的念力不放松，不修饰的安住法不做作，无思的觉性不说，不被常断所染，任其自然，就会使止观双运。虽然这样说很容易理解，但是念力不散乱，所以不对任何生起之物进行修改。显现时也不认为它存在，消失时也不执着它不存在。不收回分别念的头，而是让它自由发展，只是去认识它。大圆满心部中说：从原始清净的法界自性中，觉性顿生，刹那间的念头，就像从海底找到宝珠一样。不由任何人改造，不做作，是法身。像这样进行介绍。现在对于下等三种根器的人来说，大多数不相信胜观，也无法真正生起止，一会儿掉举，一会儿散乱，所以无法修行。因此，首先要圆满前行，在舒适的坐垫上，上等根器的人结金刚跏趺坐，否则就结普通的跏趺坐。身体正直，双手结等印。双肩稍微向外张开，颈部稍微弯曲，舌抵上颚。双眼看着鼻尖，即毗卢七支坐法。从左右鼻孔
English
In short, if you recognize the samadhi of the previous calm abiding, it is called the union of calm abiding and insight, or Mahamudra, or Dzogchen. The previous doha said: The movement of thoughts and discriminations is the door of abiding, and recognizing one's own nature is the key to practice. It is in accordance with this. For the middle and lower of these three types of people, if they do not understand that the spontaneous arising of discrimination is practice, then by looking at any arising discrimination, all that arises will disappear into emptiness. In the state of disappearance, one appears after another. Looking at it again, it disappears as before. Continue like this. The doha says: The mind without dwelling is the realm of emptiness, the appearance of various things is the door of awareness, for this naked clarity and emptiness without thought, abide in your own nature, and look at the dharmadhatu! You will reach the ultimate of insight. Let them do it like this. Here, Mitra Joki's teaching says: If you grasp anything that arises with awareness, awareness will naturally be liberated. Therefore, this is an easy but error-prone method. The common practice method for the three types of people, superior, middle, and inferior, is: The doha says: The unscattered mindfulness does not relax, the unadorned abiding does not fabricate, the thoughtless awareness does not speak, do not be contaminated by permanence and annihilation, let it be natural, and it will make the union of calm abiding and insight. Although it is easy to understand to say this, mindfulness is not scattered, so do not modify anything that arises. When it appears, do not think it exists, and when it disappears, do not cling to its non-existence. Do not retract the head of discrimination, but let it develop freely, just to recognize it. Dzogchen Semde says: From the original pure dharmadhatu nature, awareness suddenly arises, and the momentary thought is like finding a jewel from the bottom of the sea. Unmodified by anyone, uncreated, is the dharmakaya. Introduce it like this. Now, for the three types of inferior people, most do not believe in vipassana, and cannot truly generate calm abiding, sometimes agitated, sometimes scattered, so they cannot practice. Therefore, first complete the preliminaries, on a comfortable cushion, the superior person sits in the vajra posture, otherwise sit in the ordinary lotus posture. Keep the body upright, and make the hands equal. Open the shoulders slightly outward, bend the neck slightly, and touch the tongue to the upper palate. Look at the tip of the nose with both eyes, that is, the seven-point posture of Vairochana. From the left and right nostrils