Tibetan
མོངས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་འདོད་ཡོན་རྒྱན་གྱི་སྤྱོད་པ་དང་། དེ་ལས་བླང་དོར་མ་ཞེན་པ་ཉོན་མོངས་རང་གྲོལ་གྱི་སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ཡིད་འོང་ཅི་སྣང་ཡང་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་སྟོང་། གྲགས་སྟོང་། །དྲི་སྟོང་། རེག་སྟོང་བདེན་མེད་ཀྱི་སྣང་བ་འལ་འོལ། སང་སེང་། ཁྲལ་ཁྲོལ་དུ་སྤྱད་ཅིང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་རང་སེམས་ཀྱི་སྟོན་པ་ཕྱུང་བའི་ལེའུ་ལྟར། སྣང་ཐོག་དེ་ཉིད་དུ་ཆེར་བལྟས། ཕྱམ་བཞག་པས་འཛིན་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་དུ་འཆར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་སྣང་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱན་དུ་བྱེད་པས། འདོད་ཡོན་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱན་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་གང་སྐྱེས་ཀྱང་། དེའི་རྩལ་རྫོགས་སུ་གཅུག་ནས། ལས་མ་བསགས་པའི་དུས་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ངོས་བཟུང་། གཉིས་པ་ལ་དེ་ཐོག་ཏུ་ཆེར་བལྟས་ཏེ་ཕྱམ་བཞག་པས། དུག་ལྔ་གང་སྐྱེས་དེ་ཉིད་མ་སྤངས་རང་སར་གྲོལ་བའི་རིག་པ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་འཆར་རོ། །དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་བདེ་སྟོངས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས། ཞེ་སྡང་གསལ་སྟོང་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས། གཏི་མུག་ངོ་སྟོང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། ང་རྒྱལ་རིག་སྟོང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། ཕྲག་དོག་རིག་སྟོང་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤར་ཏེ། ཉན་རང་ལྟར་མ་སྤངས། བྱང་སེམས་ལྟར་མ་ སྦྱངས། གསང་སྔགས་ལྟར་མ་བསྒྱུར་བ། ཉོན་མོངས་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་རང་སར་དག་སྟེ། ཀུན་བྱེད་རང་བྱུང་གི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས། ཐེག་པ་ཀུན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་ནང་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་བས། ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་ལ་རེག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་སྣང་བ་དབང་སྒྱུར་གྱི་སྤྱོད་པ་ནི། རྣམ་དག་དབྱིངས་ཀྱི་ལེའུ་ལས། མཐའ་དང་དབུས་མེད་ཡངས་པའི་རང་བཞིན་ཤེས། །མི་ལེན་མི་སྤངས་མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོར་གནས། །སེམས་དང་བག་ཆགས་གཉིས་མེད་འདྲེས་ཤིང་མཚུངས། །འཛིན་པ་རྟགས་ཤིང་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི། །རང་གི་རྒྱན་དུ་སྣང་བས་མི་འདར་སྤང་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་དང་། མི་ནུབ་རྒྱལ་མཚན་ལས། བདག་དང་གཞན་དུ་མི་བྱེད་པས། །སྒྱུ་མ་ལྷུན་གྲུབ་ཡུལ་ལ་རོལ། །ཞེས་པ་དང་། སྙིང་པོ་དོན་ལ་གནས་པའི་ལེའུ་ལས། ཀྱེ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་བར་དབང་སྒྱུར་བས། །སྙིང་པོ་རྩོལ་
Chinese
生起烦恼之境，是享用欲妙庄严之行，从中不取不舍、不执著，是烦恼自解脱之行。第一种是：无论显现何种悦意的色、声、香、味、触，从显现的法相角度而言，如梦如幻，显现为空性，声响为空性，气味为空性，触感为空性，是无有实义的虚幻显现，以散漫、空荡、混乱的状态来享用。从法性角度而言，如同取出自己心性的导师之章节，在显现之初就大大观看，放下不管，如此一来，便会显现没有任何执着的二取不存、自然解脱的觉性。如此之行，是将显现作为法性的庄严，因此称为“欲妙法界之庄严”。第二种是：无论生起贪欲、嗔恨、愚痴、傲慢、嫉妒中的任何一种，都将它的力量完全发挥出来，在尚未造业的最初一刹那进行认知，第二刹那大大观看它并放下不管，如此一来，无论生起五毒中的哪一种，都会在不舍弃它的同时，于自性中解脱，显现为安乐、明朗、无分别的广大智慧。进一步来说，贪欲是分别安乐空性的智慧，嗔恨是明空如镜的智慧，愚痴是本体空性法界性的智慧，傲慢是觉性空性平等性的智慧，嫉妒是觉性空性成所作性的智慧。不像小乘那样舍弃，不像菩萨那样改造，不像密咒那样转化，烦恼的分别念就在自性中清净，因此说，自生俱生智的觉性之王自然成就，胜过一切乘。这是因为内在的烦恼生起解脱，显现为智慧，所以现在有必要触及到佛陀的任运成就的意趣。第二种是显现自在之行。从《清净法界品》中说：无边无际了知广阔之自性，不住于取舍安住平等之王位，心与习气无二融合且相同，执着已消失，显现之诸法，显现为自之庄严故不惊慌不舍弃。又如《不没胜幢经》中说：不作自他之分别，于幻化任运成就之境中享用。又如《安住心要义品》中说：噫！觉性之王明晰而自在，心要勤
English
The practice of the realm of arising afflictions is the practice of enjoying the adornment of desirable qualities, and the practice of not taking or rejecting from them, not being attached, is the practice of self-liberation of afflictions. The first is: Whatever pleasing form, sound, smell, taste, or touch appears, from the perspective of the phenomenon that appears, like a dream or illusion, it appears as emptiness, sound as emptiness, smell as emptiness, touch as emptiness, an unreal appearance that is vague, empty, and chaotic, and is used in a scattered, empty, and chaotic state. From the perspective of the nature of reality, like a chapter extracting the teacher of one's own mind, one looks greatly at the appearance itself, and by letting it go, the awareness without any grasping arises as non-dual, self-liberated. Such a practice makes appearance the adornment of the nature of reality, and is therefore called the "Adornment of the Realm of Desirable Qualities." The second is: Whatever arises, whether it is desire, hatred, delusion, pride, or jealousy, one fully exerts its power, recognizes it in the first moment before karma is accumulated, and in the second moment, one looks greatly at it and lets it go. Thus, whatever of the five poisons arises, without abandoning it, it is liberated in its own place, and arises as the great wisdom of bliss, clarity, and non-conceptuality. Furthermore, desire is the wisdom that distinguishes bliss and emptiness, hatred is the wisdom that is clear and empty like a mirror, delusion is the wisdom of the essence of emptiness, the nature of reality, pride is the wisdom of awareness and emptiness, equality, and jealousy is the wisdom of awareness and emptiness, accomplishment of action. Unlike the Hearers and Solitary Realizers, one does not abandon them; unlike the Bodhisattvas, one does not transform them; unlike the Secret Mantras, one does not change them. The conceptual thoughts of afflictions are purified in their own place, and thus it is said that the King of Awareness, the spontaneously arisen, self-arising, is naturally accomplished, surpassing all vehicles. This is because the inner afflictions arise and are liberated, appearing as wisdom, so now it is necessary to touch the spontaneously accomplished intention of the Buddha. The second is the practice of mastering appearances. From the chapter on the Pure Realm of Reality: "Knowing the vast nature without end or center, not taking or rejecting, abiding in the state of the King of Equality, mind and habitual tendencies are mixed and the same, grasping is a sign, and the phenomena of appearance, appearing as one's own adornment, one is not afraid and does not abandon them." And from the "Undiminishing Banner": "Not making distinctions between self and other, one enjoys the realm of illusion, spontaneously accomplished." And from the chapter on "Abiding in the Essential Meaning": "Alas! King of Awareness, clear and sovereign, essential effort
Tibetan
སྒྲུབ་འདས་པའི་རང་བཞིན་དེ། །རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་ལེན་པར་བྱེད། །འདི་ནི་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན། ཀྱེ། སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ཡི། །སྙིང་པོ་སྐུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཆོས་དབྱིངས་ངང་ལ་བཀོད། །སྙིང་པོའི་དོན་ལ་བླང་དོར་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡང་ཀུན་བྱེད་ང་ཡི་བཀོད་པ་ཡིན། ཀྱེ། སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ཡི། །སྙིང་པོ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་གྲགས་ཤིང་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་ལ་ཚིག་གིས་གསུང་དུ་བཀོད། །སྙིང་པོ་བརྗོད་པའི་གསུང་ལ་འདུས། །དེ་ཡང་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོའི་བཀོད་པ་ཡིན། ཀྱེ། སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ཡི། །སྙིང་པོ་རིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་དྲན་རིག་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན། །མ་སྐྱེས་ཀུན་བྱེད་ཉིད་ ཀྱི་དོན་དུ་རིག །ཀུན་བྱེད་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཉིད་ནི། །མ་བཅོས་རྣལ་བཞག་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། །མ་བཀོད་དུས་གཅིག་རྫོགས་པའི་དོན་རྟོགས་པས། །ལྷུན་གྲུབ་སྙིང་པོའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པས། གཟུགས་སྣང་། སྒྲ་སྣང་། དྲི་སྣང་། དྲན་རིག་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་དུ་གནས་ཤིང་། དེ་ཐོག་ཏུ་རྟོག་དཔྱོད་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་རང་བབ་གཉིས་མེད་ཆེན་པོར་སྤྱོད། དེས་ནི་སྣང་སྲིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་དགག་སྒྲུབ་དང་སྤང་གཉེན་རང་སར་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ལམ་སློང་གི་སྤྱོད་པ་ནི། དགའ་མི་དགའ། བདེ་སྡུག །གཙང་རྩོག །འཇིགས་མི་འཇིགས། ན་མི་ན། དགྲ་གཉེན། ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པ་གཉིས་ཆོས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་བླང་དོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རོ་མཉམ་ཞིང་ཐོག་འགེལ་བཟློག་སྒོམ་བགྱི་བ་ཡིན་ཏེ། མ་གཡོས་འདོད་པ་མེད་པའི་ལེའུ་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཅིག་ལ་གཉིས་སུ་མ་བྱེད་ཅིག །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བྱང་ཆུབ་གཅིག །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སེམས་སུ་གཅིག །སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་ཆོས་ཉིད་གཅིག །བདེན་རྫུན་གཉིས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་མཉམ། བདེན་པ་མ་ལེན་སྡུག་མ་སྤངས། །རང་བཞིན་གནས་པ་ཀུན་ཀྱང་བསྒྲུབ། །བདེ་ལ་ཆགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཀུན་བསལ་དེ་ལ་རྟོག་མེད་པས། །དེ་ནི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། བླང་དོར་མེད་པའི་ལེའུ་ལས། ཀྱེ
Chinese
那超越修持的自性，以证悟殊胜智慧而领受。此乃普作王之坛城。 嗟！导师之导师普作王，心髓身之坛城布置是，如何显现有之诸法皆，无生法界性中而布置。心髓义上无取舍之故，彼亦普作我之布置也。 嗟！导师之导师普作王，心髓语之坛城布置是，如何声与显现之诸法皆，无生界中语以言说而布置。心髓摄于言说之语中，彼亦普作王之布置也。 嗟！导师之导师普作王，心髓觉性之坛城布置是，如何忆念觉知分别念，一切皆为无生普作之义而觉知。普作自身之身语意即是，无为本然大之三坛城，不作一时圆满之义证悟故，入于任运心髓之义中。如是说故，色显现，声显现，香显现，忆念觉知意之分别念一切，显现之时即是安住于无生之三坛城中，于彼之上不作任何分别，行持自如无二大。彼即证悟显有坛城之自性故，有断立与取舍于自处解脱之必要。三者，行为如痴行之修法是，喜不喜欢，乐苦，净不净，惧不惧，病不病，敌友，贪嗔等等二法断立之执着境，于一切取舍之上味平等且作不着不离之修，即是不动无欲品中说，嗟大勇士勿一分为二，乐与苦恼菩提一，佛与有情心为一，显有器情法性一，真假二者法性等，真不取苦不舍，自性安住一切皆修持，贪着乐为痛苦，一切遣除彼无分别故，彼乃自生智慧也。如是说，无取舍品中说，嗟
English
That nature beyond practice is received through the realization of supreme wisdom. This is the mandala of the All-Creating King. O! The teacher of teachers, the All-Creating King, the arrangement of the heart essence body mandala is, how all phenomena that appear and exist are arranged in the unborn dharmadhatu. Because there is no acceptance or rejection in the meaning of the heart essence, that is also my arrangement of the All-Creator. O! The teacher of teachers, the All-Creating King, the arrangement of the heart essence speech mandala is, how all phenomena that sound and appear are arranged in the unborn realm with words spoken. The heart essence is included in the speech of expression, that is also the arrangement of the All-Creating King. O! The teacher of teachers, the All-Creating King, the arrangement of the heart essence awareness mandala is, how all memories, awareness, and thoughts are known as the meaning of the unborn All-Creator. The body, speech, and mind of the All-Creator itself are the three great unconditioned, natural mandalas. Because the meaning of the uncreated, simultaneous perfection is realized, one enters into the meaning of the spontaneously accomplished heart essence. As it is said, form appearance, sound appearance, smell appearance, all memories, awareness, and mental thoughts, at the time of appearance, abide in the three unborn mandalas, and on top of that, without making any distinctions, practice freely in the great non-duality. That is because the nature of the appearance and existence mandala is realized, there is a need for cutting and establishing and abandoning and adopting to be liberated in their own place. The third, the practice of acting like a fool on the path, is, liking and disliking, happiness and suffering, clean and unclean, fear and fearlessness, sickness and health, enemy and friend, attachment and aversion, and so on, the objects of clinging to the two dharmas of cutting and establishing, on top of all acceptance and rejection, the taste is equal and the practice of not clinging and not separating is done, that is, in the chapter of unwavering desirelessness it says, O great hero, do not divide one into two, happiness and suffering, enlightenment are one, Buddha and sentient beings, the mind is one, appearance and existence, container and content, dharmata is one, truth and falsehood, the two dharmatas are equal, the truth is not taken, suffering is not abandoned, all that abides in its own nature is practiced, attachment to happiness is suffering, all is removed, there is no thought about that, that is self-born wisdom. As it is said, in the chapter of no acceptance or rejection it says, O