Tibetan
རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། །བཟང་ངན་བླང་དོར་ཡེ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། །དབྱེ་བ་མེད་པའི་ས་ཞེས་ང་ཡིས་བཤད། །ཅེས་པས་གཅིག་ལ་སོ་སོར་དབྱེ་ན་དྲུག་ཏུ་སྣང་ཡང་། དེ་དག་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་གཅིག་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོས་གཅིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་ད་ལྟའི་སེམས་ལ་ཡེ་ནས་སྒྲིབ་པ་མེད་པས། །དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པ་སོ་སོར་གསལ་བ་དང་། །ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔར་སོ་སོར་གསལ་བ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མ་བཙལ་རང་ལ་རྫོགས་པས་རེ་དོགས་བྱ་མི་དགོས་པ་ཉིད་དོ། །ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ལེའུ་ལས། ཀྱེ་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ང་ཡི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །རང་བཞིན་རྡུལ་མེད་མཁའ་ལྟར་དག་པ་སྟེ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་མ་བཅོས་སོ་སོར་གསལ། །དེ་ལྟར་གང་གི་རིགས་ཞེས་གཏོགས་པ་ནི། །ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་བའི་སྲས་སུ་ལུང་སྟོན་མཛད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་རང་གསལ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གྲྭ་མ་ཆག་ཟུར་མ་ཉམས་པར་རྩོལ་མེད་གཞི་གྲོལ་དུ་རྟོགས་པ་ལས་གཞན་པའི་འབྲས་བུ་མེད་དོ། །ལྷུན་གྲུབ་བཙལ་དུ་མེད་པའི་ལེའུ་ལས། །ཀྱེ་ང་ནི་མ་བཙལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་ རྟོགས་པ་ཁྱོད་ལ་ལུང་བསྟན་པས། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་ཀུན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད་པར་དབུགས་འབྱིན་པ། །ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ང་ཉིད་ལུང་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་པ་དང་། ལྷུན་གྲུབ་རེ་དོགས་མེད་པའི་ལེའུ་ལས་ཀྱང་། ཀྱེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །གྲུབ་དང་མ་གྲུབ་གཉིས་སུ་ལུང་མི་སྟོན། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་སུ་རྟོག་མི་བྱ། །འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པར་རེ་དོགས་བྲལ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་བརྒྱད་ནི། ད་ལྟའི་སེམས་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་འདི་སྦྱངས་ཤིང་བསྒྱུར་པས་ད་ལྟའི་ནམ་མཁའ་འདི་ལས་གཞན་པའི་ནམ་མཁའ་རྣམ་དག་ཅིག་ཕྱི་ནས་འདོད་པ་དང་མཚུངས་སོ། །འདི་ནི་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོར་འདོད་པས། རང་གསལ་དུ་བསྒོམས་པས་ཆུའི་རྙོགས་མ་དྭངས་པ་ལྟར། གློ་བུར་གྱི་ཀུན་རྟོག་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་དྭངས་པས། གསུམ་རང་ཆས་སུ་འབར་བ་ཨ་ཏི་ཡོ་ག་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཐེག་པ་ཡིན་ནོ། །སྐུ་གསུམ་པ་རྗེས་སྣང་ཉམས་སྐྱོང་ཐབས་ནི། །བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་ལས་བྱུང་བ་བཞིན་རང
Chinese
对于所有这些，因为根本没有好坏取舍，所以我说这是无分别的境界。这样，虽然将一者分别开来会显现为六种，但由于它们不是源于自生智慧的同一境界之外的其他，所以大圆满称之为一。因此，现在的自心原本没有障碍，虽然真如没有从一中移动，但五根的显现各自清晰，五烦恼各自清晰地显现为五种智慧，这被称为智慧的游舞，因为不需寻找，自身已经圆满，所以不需要希望和恐惧。在智慧无障章节中说：唉！普作王，我的智慧，不分别，远离一切戏论，自性无尘，如虚空般清净，被称为无生。虽然自生智慧没有从一中移动，但各种显现的差别未经改造而各自清晰。因此，属于何种族类，被预言为普作王的儿子。是这样说的。此外，不偏离自明离戏的界限，不减少任何部分，无勤地证悟为原始解脱之外，没有其他的果。在无需寻找自然成就章节中说：唉！我因为无需寻找而自然成就，我向你预言如何证悟，你将如此证悟一切法。像这样，无需勤奋修持而出气，普作王，我亲自预言。这样说。在自然成就无有希冀章节中也说：唉！因为心的自性是自然成就的，所以不说成就和未成就两种。不执着于快乐和痛苦两种，远离轮回和涅槃的希望和恐惧。是这样说的。因此，因果的八乘，是想要在现在的自心之外获得佛陀，这就像擦拭和改变这个虚空，想要从外面获得一个不同于现在虚空的清净虚空一样。这被认为是现在就是佛的体性，所以通过观修自明，就像水中的污垢变得清澈一样，突然的分别念在心性的状态中变得清澈，三身自然显现，阿底瑜伽是自性自然成就的乘。三身之后的显现修持方法，就像源于上师的口诀一样。
English
For all of these, because there is fundamentally no acceptance or rejection of good or bad, I say that it is a realm without differentiation. Thus, although dividing the one separately may appear as six, since they are not other than the single ground of self-arisen wisdom, Dzogchen calls it oneness. Therefore, the present mind has no obscurations from the beginning. Although suchness does not move from the one, the appearances of the five senses are distinctly clear, and the five afflictions distinctly appear as the five wisdoms. This is called the play of wisdom, because it is complete within oneself without searching, so there is no need for hope or fear. In the chapter on wisdom without obscurations, it says: Alas! All-Creating King, my wisdom is non-conceptual, free from all elaborations, its nature is without dust, pure like space, and it is taught as unborn. Although self-arisen wisdom does not move from the one, the distinctions of appearances are clear and unadulterated. Thus, whichever lineage it belongs to, it is prophesied as the son of the All-Creating King. So it is said. Furthermore, without breaking the boundary of self-luminous freedom from elaboration, without diminishing any part, there is no other result than realizing effortless primordial liberation. In the chapter on spontaneous accomplishment without searching, it says: Alas! Because I am spontaneously accomplished without searching, I prophesy to you how to realize it. You will realize all dharmas in that way. Thus, breathing out without effort or practice, All-Creating King, I myself prophesy. So it says. In the chapter on spontaneous accomplishment without hope and fear, it also says: Alas! Because the nature of mind is spontaneously accomplished, I do not prophesy two, accomplishment and non-accomplishment. Do not fixate on two, happiness and suffering. Be free from hope and fear of samsara and nirvana. So it is said. Therefore, the eight vehicles of cause and effect are wanting a Buddha other than the present mind, which is like purifying and transforming this sky, wanting a pure sky other than this present sky from the outside. This is considered to be the essence of the Buddha now, so by meditating on self-luminosity, just as the turbidity of water becomes clear, sudden conceptual thoughts become clear in the state of mind itself. The three kayas blaze spontaneously, and Ati Yoga is the vehicle of self-nature spontaneously accomplished. The method of practicing the subsequent appearances of the three kayas is as it comes from the oral instructions of the noble lama.
Tibetan
་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམས་འདིར་བརྗོད་དེ། དེ་ཡང་ལྟ་བ་ཕྱོགས་བྲལ་འཛིན་མེད། སྒོམ་པ་རང་གསལ་ཤར་གྲོལ། །སྤྱོད་པ་ཤུགས་འབྱུང་ཟང་ཐལ། །འབྲས་བུ་རེ་དོགས་གཉིས་མེད་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་གོམས་ཤིང་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ལ། །ལྟ་བའི་གོལ་ས་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་པས་དགེ་སྡིག་འཆོལ་བར་སྤྱད་ཅིང་སྙིང་རྗེ་མེད་པས་ན། ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་བདུད་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་གོལ་བས། །བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། དག་སྣང་མོས་གུས་བྱ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ། ལས་དང་མི་རྟག་པ་ལ་བློ་སྦྱང་ངོ། །དངོས་པོ་མཚན་མར་ཞེན་ནས་ལྟ་བ་གོ་ཡུལ་ཙམ་ལས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་བདེན་བདེན་ངོས་བཟུང་ཅན་དུ་ཤར་ན། བདག་འཛིན་མཚན་མའི་ལྟ་བ་ལ་གོལ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་ཟང་ཐལ་ལ་བློ་སྦྱང་། གང་སྣང་རྨི་ལམ་ལ་འཛིན་མེད་སྒྱུ་མར་ བསླབ། དེ་ནས་སྣང་ལ་ངོས་འཛིན་མེད་པ་ཤར་དུས། དེ་ཀའི་ངང་ལ་མ་ཡེངས་པར་གསལ་སང་ངེ་བསྒོམ་མོ། །བྱིང་ཞིང་འཐིབ་ན་རྣམ་རྟོག་ཡུལ་ལ་སྤྲོ། བསིལ་ཁང་མཐོ་སར་བསྟེན། རྩལ་སྦྱང་ཞིང་འབད་དོ། །སྒོམ་པའི་གོལ་ས། རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་ན། འཛིན་མེད་དུ་བློ་སྦྱང་སྟེ། དེ་བས་ཀྱང་རྟོག་པ་མང་བར་འཕྲོ་ན། སེམས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནང་དུ་མི་བཞག་པར་སྤྲོ་བ་ངོས་བཟུང་། དེ་ནས་ཡང་མི་འཕྲོ་ཚེ་ན་རྟོག་མེད་མཉམ་པའི་ངང་ལ་མ་ཡེངས་པར་སེམས་ཕྱི་རོལ་སྣང་པའི་སྟེང་དུ་བཟུང་ལ་བསྒོམ་ལ། གསལ་ལ་རྟོག་མེད་དུ་ཤར་བ་ན། དེ་ཉིད་རྒྱུན་བསྲིང་ལ་བསྒོམ་མོ། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་རིག་པ་ལ་ཚགས་ན། དེ་བཤིག་ལ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བརྟགས་ཤིང་ལྟ་བའི་རྩལ་སྦྱང་བྱའོ། །དེ་ནས་སྣང་བ་འཛིན་མེད་དུ་འཆར་བར་འདུག་གོ །བུན་ནི་ཤིག་གེ་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་བཙལ་སྒྲུབ་མེད་པ་ན། བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྒྱུན་བསྲིང་ལ་གསལ་སྟོང་མི་རྟོག་པ་ལ་རང་ངོ་སྟོང་པའི་ངང་ལ་སྦྱང་ངོ་། །དེ་ལ་ཡང་དང་པོ་དམིགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ལ་བློ་བརྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་གལ་ཆེའོ། །ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་གཅིག་ཏུ། སེམས་གནས་ཐོག་ནས་འཕྲོ། འཕྲོ་ཐོག་ན་གནས། གནས་འཕྲོ་གཉིས་མེད་དུ་ཤར་བ་ནི་གོམས་པ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་མོ། །དེ་ནས་ད་ལྟར་གྱི་སྣང་བ་བདེན་ཞེན་མེད་པའི་ཉམས་འཆར་རོ། །འདིའི་དུས་སུ་སྣང་བ་ལ་ཡང་ཡུད། གཏམ་ཡང་ངེས་མེད། རྨི་ལམ་ཡང་དགེ་བ་འབའ་ཞིག་གོ །དེ་ནས་སྣང་བ་འལ་འོལ། གཏམ་ཡང་འབྲེལ་མེད། རྨི་ལམ་ཡང་ཟིན་ལ་ཉིན་དུས་ཅི་བྱེད་རྨིའོ། །དེ་ནས་སྣང་བ་ཡང་སང་ངེ་། གཏམ་ཡང་ངེས་མེད། རྨི་ལམ་ཡ
Chinese
在此讲述亲身经历的体验。也就是，见解离边无执，禅修自明顿脱，行持任运坦荡，果实无有希惧二者，对于这些意义要习惯和熟悉。见解的歧途是，以空性断灭而善恶混杂行事，且无有慈悲，误入黑口魔鬼的见解。应向喇嘛祈祷，行持清净观和敬信，修持慈爱和悲心，修心于业和无常。如果执着于事物表相，见解仅停留在理解层面，内外之法显现为真实不虚的认知，则误入我执表相的见解，应修心于一切法皆是无实坦荡。所显现的一切都应学习视作无执幻化的梦境。之后，当显现上没有执着时，于此状态中不散乱，明朗朗地禅修。如果昏沉和迟钝，则应散发分别念于外境，依靠凉爽高处，勤奋练习。禅修的歧途是，当各种分别念生起时，应修心于无执。如果分别念更加繁多地生起，则不要将心稍微安住于内，而是认知散乱。之后，当不再生起分别念时，于无分别的等舍状态中不散乱，将心安住于外境显现之上而禅修。如果显现为明朗且无分别，则应持续不断地禅修。如果在乐明无念的觉性上停滞，则应打破它，观察各自的自性，并练习见解。之后，显现将会在无执中生起。嗡呢西给，没有禅修者和所修，没有寻找和成就时，于此心性之上持续不断地修持，在明空无念中，于自性空性的状态中修习。对此，首先重要的是，对于任何一个对境，都要获得坚定的信心。内外一切法皆为一体平等，心从安住处生起，生起处即是安住处，安住和生起二者无别显现，这是小、中、大三种程度的熟悉。之后，会生起对当下显现没有真实执着的体验。此时，对于显现也感到轻松，言语也不确定，梦境也全是善的。之后，显现变得模糊，言语也变得没有关联，梦境也记得住，白天做什么梦里也会梦到。之后，显现变得更加清晰，言语也不确定，梦境也
English
Here, the experiences personally undergone are narrated. That is, the view is free from bias and non-grasping; meditation is self-luminous and spontaneously liberated; conduct is effortless and transparent; the fruition is the absence of hope and fear. One should become accustomed to and familiar with these meanings. The deviation of view is that, due to emptiness being nihilistic, one engages in mixing virtue and vice, and lacking compassion, one deviates into the view of the black-mouthed demon. One should pray to the lama, practice pure perception and devotion, cultivate loving-kindness and compassion, and train the mind in karma and impermanence. If one clings to the characteristics of phenomena, and the view remains only at the level of understanding, with inner and outer dharmas appearing as truly existent cognitions, then one deviates into the view of self-grasping characteristics. One should train the mind in the emptiness and transparency of all dharmas. Whatever appears, one should train in seeing it as a dream, without grasping, as an illusion. Then, when appearances arise without recognition, one should meditate clearly and vividly without distraction in that state. If one becomes dull and drowsy, one should project thoughts onto external objects, rely on cool, high places, and diligently practice. The deviation of meditation is that when various thoughts arise, one should train the mind in non-grasping. If even more thoughts arise, one should not keep the mind even slightly inward, but recognize the proliferation. Then, when thoughts no longer arise, one should meditate without distraction in the state of non-thought and equanimity, holding the mind on the appearance of external phenomena. When clarity arises without thought, one should continuously meditate on that. If one becomes stuck in the awareness of bliss, clarity, and non-thought, one should break it, examine one's own nature, and practice the view. Then, appearances will arise in non-grasping. When there is no meditator or object of meditation, no seeking or accomplishment, one should continuously practice on that very mind, and train in clarity, emptiness, and non-thought, in the state of emptiness of self-nature. For this, it is important to first gain firm confidence in any object of focus. All inner and outer dharmas are of one equal taste. The mind arises from the place of abiding, and the place of arising is the place of abiding. The appearance of abiding and arising being inseparable is the familiarity of small, medium, and large degrees. Then, the experience of not clinging to the truth of present appearances will arise. At this time, one feels relaxed about appearances, speech is uncertain, and dreams are only virtuous. Then, appearances become vague, speech becomes unrelated, and one remembers dreams, dreaming of what one does during the day. Then, appearances become clearer, speech is uncertain, and dreams are