Tibetan
ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུན་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མུ་སྟེགས་པ་ལ་སོགས་པས་མེད་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་དང་ཡོད་ལ་མེད་པར་སྐུར་བའི་བློས་ཀུན་ཏུ་བརྟག་པའི་བདག་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ལྟ་བ་ཉན་ཐོས་དང་མཐུན་ཞིང་། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ནི་དབྱིག་གཉེན་ཞབས་ཀྱིས། དྲུག་གི་ཅིག་ཆར་སྦྱར་བ་ན། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་ དྲུག་ཏུ་འགྱུར། །དྲུག་པོ་དག་ནི་གོ་གཅིག་ན། །གོང་བུའང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འགོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་དང་ཁམས་བཅུ་དང་ཆོས་ཁམས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་སྟེ་རྣམ་རིག་མིན་པའི་གཟུགས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཤིང་། ཞེས་པ་ཙམ་ལས་རོང་ཟོམ་འགྲེལ་བར་མི་གསལ་ལ། དོན་དུ་དེ་དག་གིས་མཚོན་པའི་ཤེས་བྱ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་འགའ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་པའི་དོན་ནོ། །དེའང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་སོགས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་གཞུང་ནས་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པའོ། །དེ་འདྲའི་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་ཉན་ཐོས་ལས་སྤག་པའི་རང་རྒྱལ་གྱི་ཆེ་བའོ། །ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ཐེག་པ་འདི་བ་རྣམས་ལ་མིང་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ལ་བརྟེན་ཞེ་ན། དེ་དག་རྟེན་གང་ལ་རང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་སྲིད་པ་ཐ་མའི་དུས་ནའང་འོང་གི་དོན་ལ་སྤྲོ་རྒྱུ་མང་། ཉན་ཐོས་ལྟར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྔོན་གོམས་པའི་ཤུགས་ཏེ་བསྐལ་པ་བརྒྱར་འདུ་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུས། རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་མ་བྱུང་ཞིང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱང་ཟད་པ་ན། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །བརྟེན་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་སྐྱེ། ཞེས་དཔལ་ན་ག་རྫུ་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་འགྱུར་བས་རྟག་པར་མ་ཡིན་པ་དང་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་རིགས་འདྲ་འབྲས་བུར་སྨིན་པས་ཆད་པར་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་ལ་རྨོངས་པ་བཟློག་སྟེ། དེའི་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོའི་དོན་རྟོགས་ནས་རང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ འབྲས་བུ་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་ཟད་ཅིང་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལས་རྣམ་པར་གྲོ
Chinese
否。第二是，希求独觉菩提，从而进入该乘的补特伽罗圣者们的见解是：对于一切法，如同外道等以无为有地妄加安立，以有为无地加以诽谤的，以分别的常我等不存在而观待，与声闻相同。而与此不同的法，世亲论师说：六者同时结合时，极微尘分为六份。这六者若在一个方位，聚合物也变得如微尘一般。如是所说，依靠遮止外境的理证，色蕴和有色的十二处和十八界以及法界的一部分，即非识之色等无我而证悟。仅此而已，荣 सोम（Rongzom Chokyi Zangpo）的注释中并不明显。实际上，是指证悟了以这些所代表的所知，没有丝毫转变为识以外的其他事物之义。其中，以“对于一切法”等，显示了人无我，以“与此不同”等，显示了瑜伽行宗所说的法无我。像这样的证悟二无我的智慧，是胜于声闻的独觉之殊胜之处。如是将会显示。为何对这些乘者如此称呼呢？原因是，这些人对于在何种所依上获得自菩提果位的有生之最后的时期也将来临之事，兴致浓厚。不像声闻那样不依赖善知识，而是依靠先前串习的力量，即百劫中所积累的福德和智慧的力量。如吉祥龙树所说：“圆满佛不出现，声闻众也已灭尽时，独觉之智慧，不依赖而生起。”如是依靠自己的智慧之力，了知十二缘起支，以因和果的方式转变，因此不是常，以及因的同类成熟为果，因此不是断，从而遣除对前后际的愚昧。通过这种方式，证悟法性深奥之义，从而无需取舍自菩提之果，烦恼漏尽，并且从所知障的一部分中解脱。
English
No. Secondly, the view of the noble individuals who enter the vehicle of Pratyekabuddha with the aspiration for their enlightenment is: Regarding all phenomena, they view the absence of the eternally existing self, which is fabricated by those like the Tirthikas who impute existence to what is non-existent and deny existence to what is existent, which is in accordance with the Shravakas. The Dharma that distinguishes them from that is what Vasubandhu said: "When six are combined simultaneously, the finest dust particles are divided into six parts. If these six are in one direction, the aggregate also becomes as small as a fine dust particle." As it is said, based on the reasoning that prevents external objects, they realize the selflessness of the form aggregate, the ten sense bases that are forms, the ten realms, and one aspect of the Dharma realm, which are forms that are not consciousness. Only this much is not clear in Rongzom's commentary. In essence, it means realizing that none of the knowable objects represented by these transform into anything other than consciousness. Among them, "regarding all phenomena" etc. shows the selflessness of the person, and "different from that" etc. shows the selflessness of phenomena as explained in the Yogachara school. Such wisdom that realizes the two selflessnesses is the greatness of the Pratyekabuddha, which is superior to the Shravakas. It will be shown as such. Why are these practitioners of the vehicle called so? The reason is that these people are very interested in the fact that the final period of existence in which they will attain the fruit of their own enlightenment on whatever basis will also come. Unlike the Shravakas, who do not rely on a spiritual friend, but rely on the power of previous habituation, that is, the power of merit and wisdom accumulated over hundreds of kalpas. As the glorious Nagarjuna said: "When the perfect Buddhas do not appear, and the Shravakas have also perished, the wisdom of the Pratyekabuddha arises independently." Thus, relying on the power of one's own wisdom, knowing that the twelve links of dependent origination transform in the manner of cause and effect, therefore it is not permanent, and that the same kind of cause ripens into the fruit, therefore it is not annihilation, thereby dispelling ignorance about the past and future extremes. Through this method, they realize the profound meaning of the nature of reality, thereby exhausting defilements without taking or abandoning the fruit of their own enlightenment, and are liberated from one aspect of the obscurations of knowledge.
Tibetan
ལ་བ་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རོང་འགྲེལ་དུ་རང་རྒྱལ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་མདོ་སྡེ་པ་དང་སྦྱར་བ་འདྲ་བ་ཞིག་ཀྱང་གསུངས་འདུག་ལ། ད་དུང་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་ལ་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་དཔྱད་པ་བྱེད་ན་ས་དགེའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེ་འདོད་དང་། ཁོ་བོའི་བླ་མ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དག་གི་བཞེད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་རྣམས་ཞིབ་ཏུ་བརྟགས་པས་རྟོགས་པར་ནུས་ཤིང་། གཞན་ཡང་སྤྲོ་བྱ་མང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རིག་འཛིན་འཇིགས་མེད་གླིང་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕར་ཕྱིན་དང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་གཉིས་ཀ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ཟླས་དྲང་བ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དྲང་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོས་མིན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཟབ་མོས་ལྟ་བ་ཅི་འདྲ་ཞིག་རྙེད་པ་ནི། འཁོར་བ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་མྱང་འདས་རྣམ་པར་བྱང་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་དམ་བཏགས་དོན་འཚོལ་བའི་འཐད་པས་བརྟགས་ན་ནི་རྡུལ་ཆ་ཙམ་ཡང་རྙེད་པ་མེད་དེ། གཅིག་དུ་བྲལ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པའི་རིག་པའི་འགྲོས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་ཤེས་བྱ་རྟོག་པའི་རང་མདངས་སུ་ཤར་བ་ཞིག་མིན་པར་ཡུལ་དེའི་རང་སྟེང་ནས་ཚུགས་ཐུབས་སུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པས་བདེན་པ་གཉིས་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་འཆད་པ་དགོས་ཀྱི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྨྲ་བར་མི་བྱ་བ་ལ་དགོངས་ནས་ཀུན་མཁྱེན་བླ་མས་ཀྱང་། གྲུབ་མཐའ་མཛོད་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་བའི་རྣམ་གཞག་མཛད་སྐབས། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསུངས་པ་དང་། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཤནྟ་སུ་རི་བས་ཀྱང་། །སྣང་ཙམ་དེ་ལས་ཡུལ་གྱི་སྟེང་ཉིད་དུ། །གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་རྡུལ་ཙམ་མ་མཆིས་ཀྱང་། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ལུགས་འདིར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པ་དང་། དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པ་དོན་གཅིག་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་བཞིན་བློས་བཞག་པ་ཙམ་དུ་བྱ་བྱེད་རྒྱུ་འབྲས་ཐམས་ཅད་སོ
Chinese
就能获得加持。 此外，《荣氏释论》中也说到，似乎与自宗的经部宗相似。而且，如果分析应成派自宗的声闻缘觉是否完全证悟了二无我，就能通过详细考察萨迦派和格鲁派的智者们的意愿，以及我的大恩上师们的观点来领悟。此外，还有很多可以阐述的内容。第三点是，如法王持明吉美林巴所说：“菩萨乘是密咒乘。”虽然波罗蜜多乘和密咒乘都是菩萨乘，但这里是以密咒乘来引导波罗蜜多乘。对于那些以大悲心引导，生起无伪菩提心而进入佛门的人来说，他们所获得的甚深见解是怎样的呢？如果以寻找轮回中所有烦恼和涅槃中所有清净之法的究竟是否存在，或者寻找名言之义的理智来观察，那么连微尘许也找不到。虽然远离一和多，但由于大缘起等智慧的运行，所以如此确定。也就是说，并非仅仅是名言安立的所知显现为分别念的自性光芒，而是从事物本身来说，连微尘许也无法成立。因此，无论从二谛的哪个角度来说，自性成立的法都是完全不存在的。必须这样解释，意思是说，胜义中没有自性，而自性 成立仅仅是名言的安立方式，不要说颠倒之语。因此，全知上师在撰写《宗义宝藏论》的应成派章节时，也说二谛的区分基础是没有自性。大成就者寂天菩萨也说：“仅仅是显现，从境的层面来说，连微尘许的实有也不存在。”等等，说了非常多。因此，在这个宗派中，自性成立在名言中也不存在，胜义中成立在名言中也不存在，这两者意义相同。在世俗中，一切行为、因果等都像幻术和梦境一样，仅仅是心识的安立。
English
one will receive blessings. Furthermore, the Rong Interpretation also mentions something that seems similar to the Sautrāntika school of our own tradition. Moreover, if one analyzes whether the Śrāvakas and Pratyekabuddhas of the Prāsaṅgika's own system have fully realized the two selflessnesses, one can understand by carefully examining the intentions of the scholars of the Sakya and Gelug schools, as well as the views of my great and kind lamas. In addition, there are many things to elaborate on. The third point is that, as the Dharma King Rigdzin Jigme Lingpa said, "The Bodhisattva Vehicle is the Mantra Vehicle." Although both the Pāramitā Vehicle and the Mantra Vehicle are Bodhisattva Vehicles, here the Pāramitā Vehicle is guided by the Mantra Vehicle. For those who are guided by great compassion and enter the Dharma through the arising of unfeigned bodhicitta, what kind of profound view do they attain? If one examines with the intellect that seeks whether all the defilements in saṃsāra and all the pure dharmas in nirvāṇa ultimately exist or not, or seeks the meaning of designations, then not even a particle can be found. Although it is separated from one and many, it is certain because of the way of intelligence such as the great dependent origination. That is to say, it is not merely that the knowable, which is merely designated by name, appears as the self-luminosity of conceptual thought, but from the thing itself, not even a particle can be established. Therefore, from whichever aspect of the two truths, a dharma that is established by its own nature does not exist at all. It is necessary to explain in this way, meaning that there is no self-nature in the ultimate sense, and that self-nature establishment is merely a way of designating in conventional terms, and one should not speak perverted words. Therefore, the Omniscient Lama, when writing the Prāsaṅgika section of the Treasury of Tenets, also said that the basis for distinguishing the two truths is the absence of self-nature. The great master Śāntarakṣita also said, "Merely appearing, from the level of the object itself, not even a particle of inherent existence exists." And so on, he said a lot. Therefore, in this system, self-nature establishment does not exist even conventionally, and establishment in the ultimate sense does not exist even conventionally, and these two have the same meaning. In the relative sense, all actions, causes, and effects are like illusions and dreams, merely established by the mind.