Chinese
语的意义和本质等，在续部本身中有详细的阐述。第三是：化身周遍，成办所有调伏对象的利益。如所有性和尽所有性，二二了知四种智。化身周遍的智慧，如水中的月亮倒影般在各自的境界面前显现，与每个调伏对象的根器相适应。这并非是无实体的空虚影像，而是以两种智慧自然成就利益众生的事业。如所有性智不错乱地了知诸法的本质，并且由于证悟了胜义谛，而示现远离生灭戏论的法性，如同虚空一般。尽所有性智不混淆地了知诸法的相状，并且由于证悟了世俗谛，而在如幻的八喻中，调伏根、法、业果和道等。对此也有
English
The meaning and essence of speech, etc., are explained in detail in the tantras themselves. The third is: The Nirmanakaya is all-pervasive, accomplishing all the benefits of those to be tamed. The four wisdoms of knowing the suchness and the extent of suchness, two by two. The wisdom of the all-pervasive Nirmanakaya appears like the reflection of the moon in water in its own realm, in accordance with the vessels of each being to be tamed. This is not like an empty image without substance, but the two wisdoms spontaneously accomplish the benefit of beings. The wisdom of suchness knows the essence of all dharmas without error, and because it realizes the ultimate truth, it shows the nature of reality, which is free from arising, ceasing, and elaboration, like the sky. The wisdom of the extent of suchness knows the characteristics of all dharmas without mixing them, and because it realizes the conventional truth, it tames the senses, dharmas, karmic results, paths, etc., in the eight examples of illusion. There are also divisions of this: In the wisdom of suchness, there is the wisdom of suchness that knows the reality of the appearance of phenomena, and the wisdom of the extent of suchness that knows the reality of the emptiness of dharmata, just like recognizing the উৎপལ་（藏文，梵文天城体，utpala，English：utpala） flower and its blue attributes, etc. In the wisdom of the extent of suchness, there are all the pure Buddha dharma categories that can be measured by the Nirmanakaya, and the impure sentient being categories. The wisdom of the extent of suchness is divided into two, so the categories become four. Third, clarifying the essence of these meanings: In short, the vase body with six characteristics, swirling and perfecting itself in the realm of self-benefit, and then for the benefit of others, the skill of raising its own appearance into the Sambhogakaya, in the pure and impure realms, the taming activity of benefiting beings is spontaneously accomplished and appears continuously. In short, the great meaning of the state of perfect enlightenment of Samantabhadra is: Transcending the ground, half liberated, not born from others, abiding in its own place, that is, the youthful vase body adorned with the characteristics of the six perfections of the realm of qualities, swirling in the vast and pure space of inner luminosity, inseparable from body and wisdom, and after perfecting itself in the realm of self-benefit, again entering the realm of those to be tamed with great compassion, for the benefit of others, raising its own appearance into the perfect Sambhogakaya, and the self-power of arranging the clouds of bodies and realms like an ocean pervading the sky. In the pure realm, half
Tibetan
སྤྲུལ་ལོངས་སྐུ་དང་མ་དག་པའི་འཇིག་རྟེན་རྣམས་སུ་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་སྒྲོན་མ་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་དཔག་བསམ་གྱི་ལྗོན་ཤིང་ལྟར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །གསང་སྔགས་སྔ་འགྱུར་ལུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་སྐབས་བཞི་པའི་འགྲེལ་པའོ། །ཐེག་པའི་སྒོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་གསུང་རབ་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་བསླབ་པ་གསུམ་ལེགས་པར་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཤེས་བྱ་ཀུན་ཁྱབ་ཅེས་བྱ་བ་ལས་མཐར་ཕྱིན་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་གནས་བཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལེགས་པར་གྲུབ་བོ།། །།སྤྱི་དོན་གསུམ་པ་ཐ་མར་དགེ་བ་འཇུག་གི་དོན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འཕགས་ནོར་གྱི་གྲངས་སུ་བསྟན་པའི་དོན་ལ་ལྔ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་བསྟན་པ། བརྩམས་དོན་གྱི་དགོས་པ་བརྗོད་པ། ཇི་ལྟར་རྩོམ་པའི་ཚུལ། གང་ལ་བརྟེན་ནས་ལེགས་བྱས་དོན་ལྡན་ཏུ་སྨོན་པ། ནོངས་བཤགས་ཤིས་བརྗོད་ཀྱི་མཐར་དགེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མངོན་པར་བརླམས་ཏེ་བསྒྲིམས་ནས་བརྩམས་རྣམས་ཀྱང་། །ཕྱོགས་རེའི་མིག་དང་ཕྱོགས་ལྷུང་དབང་གྱུར་ན། །མ་སྦྱངས་བྱིས་པས་འཐོར་རྙེད་བསྡུས་པ་ཡིས། །མཁས་རྣམས་འགུ་བ་སྐྱེད་པར་ཅི་སྟེ་ནུས། །གངས་རིའི་ལྗོངས་སུ་སྔོན་བྱོན་སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་གོང་དུ་བཀུར། ཕྱིས་ནས་བྱོན་པའི་མཁས་པ་དང་ཆེན་པོར་རློམས་པ་ཕལ་མོ་ཆེས། ལུང་ཁུངས་ཀྱི་རྒྱབ་རྟེན། རིགས་པའི་དགག་ སྒྲུབ། མཐའ་དཔྱོད་ཚིག་ཚོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་དུ་མ་སྤེལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བསྒྲིམས་ནས་བརྩམས་པའི་གླེགས་བམ་གྱི་ཕྲེང་བ་རྣམས་ཀྱང་། ཁ་ཅིག་ཕྱོགས་རེའི་མིག་གཡག་ཞར་གྱི་རྩྭའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་རང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁ་ཟིན་དང་གྲུབ་མཐའི་རྐང་འཛུག་པ་སོགས་འདོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུངས་པས་ཐུབ་བསྟན་རིས་སུ་མ་ཆད་པའི་དྲང་པོའི་ལམ་དང་མཛའ་བ་མ་ཡིན་པའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་ན། སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱི་མིག་བུ་ཉེས་པའི་རབ་རིབ་ཀྱིས་བཀབས། སྦྱངས་སྟོབས་ཀྱི་ན་ཚོད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་སྨིན་པའི་བྱིས་པ་རྣམ་དཔྱོད་ཀུན་ཏུ་ཉམ་ཆུང་བས་ཚིག་དོན་འཐོར་བུ་རྙེད་ཚད་འབའ་སམ་དུ་བསྡུས་པའི་གཞུང་ཉི་ཚེ་བ་འདི་ཡིས་རང་ཉིད་འདོད་པ་འཇོ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། བློ་གྲོས་ཀྱི་རྩལ་དང་ལྡན་པས་རིག་པའི་ལམ་ནས་དྲངས་པའི་དཔྱོད་པ་ལ་དགྱེས་པའི་མཁས་པ་རྣམས་འགུ་བ་སྐྱེད་པ་ཅི་སྟེ་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཕྱོགས་
Chinese
在化身和报身以及不清净的世间中，为了调伏众生而陈设明灯，调伏者的事业乃至轮回未空之间，如意宝珠和如意树般自然成就，且将连绵不断地出现。宁玛派密法的果位，第四品之释。摄集一切乘之门，名为《教言宝藏论》，是善妙开显三学的论典《知识总汇》中，究竟果位的自性次第分判，即第十地的释文，圆满完成。 总义三，结尾善妙之义，以偈颂方式开示圣者七财之义有五：开示事物之自性，述说著述之必要，如何著述之方式，依何而发愿善行有意义，忏悔与吉祥祝愿之结尾善妙。第一： 纵然显扬而精勤著述， 若受偏颇之眼与偏袒之掌控， 未经修习之孩童以散乱所得聚集， 岂能令智者生悦？ 雪域之中，往昔的实修传承大德们备受尊崇。后来出现的大多数自诩为智者和大人物的人，以论典依据的后盾、理性的辩驳、以及辩论词句的繁琐铺陈，极其精勤地著述了大量的书籍。然而，有些人如同独眼牦牛追随草地一样，只看到片面；有些人则为了维护自己的宗派和巩固自己的地位，陷入了偏袒的境地，以至于他们的行为受到了与佛陀教义不相容的偏见的影响。由于天生的眼力被罪恶的薄雾所遮蔽，而且修习的力量尚未成熟，这些智慧不足的孩童们，将他们所能找到的零散的词句和意义收集起来，编纂成肤浅的著作，这仅仅是为了满足他们自己的愿望。他们又怎么能够让那些具备卓越智慧，并且乐于接受以理性方式引导的分析的智者们感到满意和赞赏呢？这是不可能的。即便如此。
English
In the realms of Nirmanakaya and Sambhogakaya, as well as in impure worlds, the activities of the Tamer, who arranges the lamps for taming beings, will naturally accomplish like wish-fulfilling jewels and wish-fulfilling trees until samsara is empty, and will arise continuously. The fruit of the Nyingma school's secret mantra, a commentary on the fourth chapter. A collection from all the gates of the vehicle, called "The Treasury of Precious Teachings," is a treatise that excellently reveals the three trainings, "The All-Encompassing Knowledge," which is a gradual division of the nature of the ultimate fruit, that is, the commentary on the tenth bhumi, is perfectly completed. Third general meaning, the meaning of concluding with virtue, the meaning of showing the seven noble riches in verses has five: showing the nature of things, stating the need for writing, how to write, relying on what to wish for good deeds to be meaningful, confession and auspicious words at the end of virtue. First: Even those who are diligent and strive to write, If they are controlled by biased eyes and partiality, Unlearned children gather scattered findings, How can they please the wise? In the land of snow, the great chariots of the practice lineage of the past were highly respected. Most of the scholars and those who claim to be great who came later, with the support of scriptural sources, rational refutations, and the elaborate exposition of argumentative words, have written a great number of books with great diligence. However, some are like one-eyed yaks following the grass, only seeing one side; others are so biased towards maintaining their own sect and consolidating their position that their actions are influenced by prejudices incompatible with the Buddha's teachings. Because the innate eyesight is obscured by the mist of evil, and the power of practice has not yet matured, these children with insufficient wisdom gather the scattered words and meanings they can find and compile them into superficial works, which only serve to satisfy their own desires. How can they satisfy and please the wise who possess outstanding wisdom and are happy to accept analysis guided by reason? It is impossible. Even so.
Tibetan
སུ་མ་ལྷུང་བའི་གཟུར་གནས་སྐྱེས་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་ལྷག་བསམ་གྱི་ཚུལ་ལས་བརྩམས་ཏེ་དགྱེས་པའི་ཞབས་བསིལ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བསྟན་ཞབས་དགེ་སྦྱོང་གཟུགས། །ཆོས་ཀྱི་ཁུངས་ཙམ་ཇི་བཞིན་མི་ཤེས་ན། །མཚན་ཉིད་ཕྱོགས་རེར་རྟོགས་པ་ག་ལ་ཞིག །དེ་ལྟའི་སྨན་དུ་གྱུར་སྙམ་ལེགས་པར་སྦྱར། །མཁས་པ་རྣམས་མགུ་བ་སྐྱེད་མི་ནུས་པ་ནི་བླུན་པོའི་ཅལ་ཅོལ་ཡིན་པས། མུ་ཅོར་གྱི་གླེགས་བམ་འབྲི་བའི་ངལ་བ་ལྷུར་ལེན་པའི་ཁུར་ལྕི་སུ་ཞིག་གིས་བཀལ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ནའང་ཐུབ་པའི་བསྟན་ཞབས་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པ་ལ་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་དགེ་སྦྱོང་ཤིན་ཏེ་མ། ཐོས་སྒྲོགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་བདག་ལྟ་བུ། མདོ་སྔགས་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་མན་ངག་དང་བཅས་པ་ཐོག་མར་གང་ལས་བྱུང་། ཤིང་རྟའི་སྲོལ་སུས་ཕྱེས། ཟབ་མོའི་གནད་གང་དུ་ཡོད། ཡིག་ཆ་དོ་གལ་ཆེ་ཆུང་དང་བསླད་ཡོད་མེད་ཙམ་ཡང་ཇི་བཞིན་པ་མི་ཤེས་ན། དེ་དག་གི་ཚིག་དང་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་རྟོགས་པའང་ལྟག་ལ་ཞིག་པས། སྦྱངས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་མི་དགོས་ཀྱང༌། བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟ་བུའི་བློ་ཆུང་རྣམས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་བུ་དབྱེ་བའི་སླན་དུ་གྱུར་ཅིག་གུ་སྙམ་དུ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་གཡོ་མེད་པས་སྦྱར་བའོ། །སྔར་མ་གྲགས་དང་འགྲན་ཕྱིར་བརྗོད་མིན་ཀྱང༌། །དེང་སང་སྐྱེ་བོ་བློ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དམན། །གཞུང་ལུགས་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་མཐར་བརྒལ་མི་ནུས། །རང་འདྲར་ཕན་སླད་ཐེག་སྒོ་ཉུང་ངུར་བསྡུས། །དེའང༌། རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷའི་ཞལ་ནས། སྔོན་ཆད་མ་བྱུང་བ་ཡང་འདིར་བརྗོད་མེད། །སྡེབ་སྦྱོར་མཁས་པའང་བདག་ལ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་གཞན་དོན་བསམ་པའང་བདག་ལ་མེད། །རང་གི་ཡིད་ལ་སྒོམ་ཕྱིར་ངས་འདི་བརྩམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྔར་མ་གྲགས་པའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་དང་ལེགས་བཤད་ཀྱི་སྒོ་གླེགས་འབྱེད་པའི་བསོད་ནམས་དང་བློ་གྲོས་མི་ལྡན་ལ། དམ་པ་རྣམས་རང་དོན་དུ་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རྩེ་མོར་ཕྱིན་ནས་གཞན་དོན་དུ་འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་གྱི་སྣང་བ་སྦར་བས་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་གསལ་བར་མཛད་པ་ལ་གྲགས་འདོད་ལྷུར་ལེན་གྱིས་འགྲན་པའི་ཕྱིར་དུ་བརྗོད་པའང་མ་ཡིན་ཀྱང༌། དེང་སང་རྩོད་དུས་ཀྱི་སྙིགས་མར་སྐྱེས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེ་བ་དག་བློ་གྲོས་ཀྱི་མཐུ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་ཞིང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ཆེས་དམན་པས། ཐོག་མ་ནས་ཐོས་བསམ་གྱི་ལམ་ལ་འཇུག་མི་ནུས་ཤིང༌། བརྒྱ་ལ་དད་པ་དང་མོས་
Chinese
那些没有偏颇、具有法眼的大德们，会因清净的意乐而心生欢喜。第二，即使如此，如果只是表面上像是佛教徒的修行者，却不了解佛法的真正来源，又怎么能理解其部分特点呢？我希望这能成为一种良药，因此我认真地写作。因为无法让智者满意的东西只是愚人的空谈，谁会承担起撰写无意义书籍的重担呢？即使如此，我，一个仅仅持有佛教徒标志，因业力所致的出家人，一个听闻者形象的人，就像我这样的人，又怎么能知道显密圣法的教义和口诀最初从何而来呢？ 谁开创了宗派的传统？深奥的要点在哪里？如果连文献的重要性和是否有错误都不知道，又怎么能理解其词语和意义的部分特点呢？虽然对于拥有大学问的智者来说不需要，但我希望这能成为开启像我这样智慧浅薄的人的智慧之眼的一种方式，因此我以坚定的意乐写作。虽然不是为了与未曾出现的事物竞争而说，但现在的人们智慧和努力都很低下，无法超越教义的海洋，为了帮助像我一样的人，我将法门简要地总结。 正如圣者寂天所说：“这里没有说以前没有说过的话，我也没有写作的技巧，因此我没有为他人着想，我写作这本书是为了自己思考。”就像这样，我既没有福报和智慧去开启前所未有的宗派传统和善说之门，也不是为了与那些为了自己而达到三种智慧顶峰，为了他人而进行讲、辩、著三事，从而使珍贵的佛法得以弘扬的大德们竞争，但我还是说了这些。因为现在大多数出生在争论时代的末期的人们，智慧的力量非常小，努力的力量非常弱，所以一开始就无法进入闻思的道路，一百个人中也很难找到有信心和
English
Those impartial great beings who possess the eye of Dharma will be pleased and find coolness in their feet, arising from pure intentions. Secondly, even so, if one is merely a monastic in appearance, a follower of the teachings, and does not know the true source of the Dharma, how can one comprehend even a portion of its characteristics? I hope this will become a medicine, and therefore I write diligently. Since what cannot satisfy the wise is merely the babbling of fools, who would take on the heavy burden of writing meaningless books? Even so, how could I, a mere monastic who holds only the mark of the Buddha's teachings, a mendicant driven by karma, a mere reflection of a listener, know where the doctrines and instructions of the sacred Sutras and Tantras first originated? Who opened the tradition of the chariots? Where are the profound key points? If one does not even know the importance of the texts and whether they are flawed or not, how can one understand even a portion of the characteristics of their words and meanings? Although it is not needed for the wise who possess great learning, I hope that it will become a way to open the eye of wisdom for those of little intelligence like myself, and therefore I write with unwavering intention. Although I do not speak to compete with what has not been said before, nowadays people's wisdom and diligence are low, and they cannot cross to the other shore of the ocean of doctrines. To help those like myself, I have briefly summarized the gateways to the teachings. As the Bodhisattva Shantideva said, "Here, I do not say what has not been said before, nor do I have the skill of composition. Therefore, I do not think of others; I compose this for my own contemplation." Just like that, I do not have the merit and wisdom to open the unprecedented tradition of the chariots and the doors of good speech, nor am I speaking to compete with those great beings who have reached the peak of the three wisdoms for their own sake and have ignited the light of teaching, debating, and composing for the sake of others, thereby illuminating the precious teachings. Because most people born in the degenerate age of strife have very little power of wisdom and very weak strength of diligence, they cannot enter the path of hearing and thinking from the beginning, and it is difficult to find even one in a hundred who has faith and