Tibetan
ཁྱབ། །རྟག་པའི་ཡན་ལག་ནི། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་ཆད་པ་མི་སྲིད་པས་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང༌། ལྷག་མེད་དུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའི་འགོག་པ་མེད་པ་དང༌། སྐུ་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་མཚན་མའི་ཆོས་མེད་པ་དང༌། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར། རང་བཞིན་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་བ་གཏན་མེད་པ་དང༌། རྒྱལ་སྲས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསམ་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་བསམ་ཡས་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ལྔ་པོ་རྟག་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་དོ། །ལྔ་པ་ནི། བདེ་བ་ཁ་སྦྱོར་རང་བཞིན་སྙིང་རྗེ་གསུམ། །ཡིད་རླུང་ ཐིམ་དང་ཞུ་བ་འཛག་མེད་བདུན། །བདེ་བའི་ཡན་ལག་ནི། སྐུ་ཐབས་ཤེས་ཡབ་ཡུམ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་རྣམ་པ་དང༌། ཐུགས་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པའི་བདེ་བར་གནས་པ་དང༌། རྣམ་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང༌། བདེ་ཆེན་གྱི་འགལ་ཟླ་ཡིད་དེ་རྣམ་རྟོག་གི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐིམ་པ་དང༌། དེའི་བཞོན་པ་ལས་རླུང་ཡང་ཐིམ་ཞིང་འགགས་པ་དང༌། ཞུ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ལས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རང་གནས་ལས་མི་འཛག་པའི་བདེ་བའི་ངོ་བོར་གནས་པ་སྟེ། བདེ་བའི་ཡན་ལག་བདུན་ནོ། །དྲུག་པ་ནི། སྐུ་ནི་སྟོང་པ་ལས་སྐྱེས་སྡུག་བསྔལ་འགོག །ཕྱིན་དང་མི་གཡོ་ཡིད་དང་རླུང་གི་ལུས། །སྐད་ཅིག་སྤྲུལ་དང་མཚན་དཔེ་བདག་ཉིད་བདུན། །སྐུའི་ཡན་ལག་ནི། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཞིང་སྐྱེས་པ་དང༌། མ་དག་པའི་ལས་སྣང་གི་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་དང༌། གར་ཡང་ཕྱིན་པ་དང༌། རྐྱེན་གང་གིས་ཀྱང་མི་གཡོ་བ་སྟེ་འགྱུར་བ་མི་སྟེན་པ་དང༌། ཡིད་དེ་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་སྐུ་དང༌། རླུང་གི་དྭངས་མ་ཙམ་གྱི་ལུས་ཅན་དང༌། དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་ཡུལ་དུས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཤེས་བྱ་ཀུན་སྟོན་ཡང་མི་འགལ་བ་དང༌། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་ལྡན་ཞིང་རང་དང་འདྲ་བའི་སྤྲིན་སྤྲོ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་བདུན་པོ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྐུའི་ཡན་ལག་ཏུ་གསུངས་སོ། །འདིར་རླུང་སེམས་ཀྱི་ལུས་གཅིག་ཏུ་བསྡམས་པས་བདུན་ཡིན་ལ། རླུང་ཞེས་བྱ་བས་བེམས་པོ་རང་མཚན་པ་ལ་གོ་བར་མི་བྱའོ། །བདུན་པ་ནི། ཟུང་འཇུག་གཉིས་མིན་མི་རྟོག་ཇི་ལྟ་བར། །ཞུགས་དང་སྣང་མེད་དོན་མཛད་མི་གཡོ་དྲུག །ཟུང་འཇུག་གི་ཡན་ལག་ནི། གཉིས་སྣང་ཐམས་ཅད་གཏན་ནས་ལོག་པས་གཉིས་མིན་དང༌། སེམས་ སེམས་བྱུང་གི་རྒྱུ་བ་ཆད་དེ་ཡང་དག་མིན་རྟོ
Chinese
遍。 常之支分者： 身与智慧双运，彼无有间断故，不绝常； 如入于无余般之止息，无有障碍； 身无有微尘之相法； 如是云： “如昔先前，后亦如是， 不变之法性。” 如是， 自性于一切时处皆无有转变； 诸大菩萨亦是，以是思议之境之外故，思议无有智慧， 五者乃常之支分也。 五者： 乐、合、自性、大悲三， 意、风 融入与融化、不漏七。 乐之支分者： 身方便智慧父母双运之相， 意自性安住于不变之乐， 相大悲三者无别而安住于自性， 大乐之相违，意即分别之近取融入， 彼之所乘风亦融入且止息， 以融化之缘而获得乐，由是显现， 菩提心不住于自处，安住于不漏之乐性，是为乐之七支分。 六者： 身乃从空性而生，止息痛苦， 往诣与不动摇，意与风之身， 刹那化现与具相好之自性七。 身之支分者： 一切从空性之智慧而生， 止息不净业相之痛苦， 往诣任何处， 任何缘亦不动摇，即不依赖转变， 意即心之显现仅尔之身， 风即清净分仅尔之身， 于最后刹那之一瞬间，亦能示现摄集于处时之所知一切，然不相违， 具有相好且能舒展与自相同之云， 如是七者乃金刚身之支分所说也。 此处风心之身合一故为七， 所谓风者，莫解为有质碍之自相也。 七者： 双运非二不思如其性， 入与无显作义利，不动摇六。 双运之支分者： 以一切二取皆已断绝故为非二， 心、 心生之流断绝，即非真
English
All-pervading. The limbs of permanence are: the union of body and wisdom, which is uninterrupted because it is impossible to have cessation, and there is no obstruction like entering into the absence of residue, and the body does not have the characteristics of minute particles, and as it is said: "As it was before, so it is afterwards. The nature of immutability." As such, there is no change in nature at all times, and even the great princes are beyond the realm of thought, hence the wisdom of immeasurable thought. The five are the limbs of permanence. The fifth is: bliss, union, nature, and compassion are three. Mind and wind dissolve and melt, and there are seven that do not leak. The limbs of bliss are: the form of the union of the father and mother of the body's skillful means and wisdom, and the mind abides in the unchanging bliss of nature, and the form abides in the nature of the three great compassions that are inseparable, and the mind, the opponent of great bliss, dissolves the approximation of conceptualization, and the wind, which is its mount, also dissolves and ceases, and bliss is attained by the cause of melting, and it becomes manifest, and the mind of enlightenment does not leak from its own place, and it abides in the nature of bliss, which is the seven limbs of bliss. The sixth is: the body is born from emptiness and stops suffering. Going and not moving, the body of mind and wind. Seven moments of manifestation and the nature of signs and examples. The limbs of the body are: all arise and are born from the wisdom of emptiness, and stop the suffering of impure karmic appearances, and go anywhere, and do not move by any cause, that is, do not rely on change, and the mind is only the appearance of the mind, and the body of only the pure essence of wind, and in one moment of the end of time, it can show all the knowable things gathered in place and time without contradiction, and it has signs and examples and spreads clouds that are similar to itself. Thus, the seven are said to be the limbs of the vajra body. Here, the body of wind and mind is combined into one, so it is seven, and the so-called wind should not be understood as having a substantial self-characteristic. The seventh is: the union is not two, and does not think as it is. Entering and not appearing, doing benefit, not moving six. The limbs of the union are: because all dualistic appearances have been completely abandoned, it is not two, the mind, mental events are cut off, that is, not true.
Tibetan
ག་འགག་པས་མི་རྟག་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་ལ་ཞུགས་པ་དང༌། གཉིས་སྣང་མེད་པས་དག་པ་རབ་འབྱམས་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བ་དང༌། ཡུལ་དུས་ཀུན་ཏུ་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པར་སྣང་བ་དང༌། ནམ་ཡང་གོ་འཕང་དེ་ལས་གཡོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཟུང་འཇུག་གོ །ཞེས་ཟུང་འཇུག་གི་ཡན་ལག་དྲུག་གོ །གསུམ་པ་ཤེས་བཅུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི། གཞན་ཡང་ཤེས་བཅུ་རྣམ་དག་འཆང་སོགས་སོ། །འདིར་གཞན་ཡང་མདོ་དང་བརྡ་ཁྱད་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་འཇུག་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་འདི་ལྟ་བུ་དག་ཡོད་དེ། ཤེས་བཅུ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་ནི། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་ཅིང་སྒྱུ་མ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པར་གཟིགས་པའོ། །ཆོས་ཤེས་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་མཁྱེན་པ་སྟེ། དེ་ལ་བཞི་ལས། སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཤེས་ནི། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ལོག་སྟེ་རང་བཞིན་དག་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོར་གཟིགས་པའོ། །ཀུན་འབྱུང་ཆོས་ཤེས་ནི། ཉོན་མོངས་རྣམས་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དང་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དང་མི་གཡོ་བའི་ལས་སུ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེའང་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་ཆ་ཤས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཛད་པ་དང་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་དུ་མཐོང་བའོ། །འགོག་པ་ཆོས་ཤེས་ནི། སྤང་བྱ་གློ་བུར་བ་གསར་དུ་འགགས་ཤིང་འགགས་པའི་དབྱིངས་དེའང་བདེ་བ་ཆེན་པོར་མཐོང་བའོ། །ལམ་ཆོས་ཤེས་ནི། ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གདོད་མ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་རིག་རང་གསལ་བར་གནས་པ་དེ་ ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་གདོད་མའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་དུ་མཐོང་བའོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཏེ། དེ་ལ་བཞི་ལས། སྡུག་བསྔལ་རྗེས་ཤེས་ནི། ཆོས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོར་གཟིགས་པའོ། །ཀུན་འབྱུང་རྗེས་ཤེས་ནི། ཆོས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དམིགས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་གཟིགས་པའོ། །འགོག་པ་རྗེས་ཤེས་ནི། སྤང་བྱ་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་འགགས་པར་གཟིགས་པའོ། །ལམ་རྗེས་ཤེས་ནི། གཞི་ལམ་དབྱེར་མེད་དེའང་གདོད་མ་ནས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་དུ་གཟིགས་པའོ། །བདེན་བཞི་ཤེས་པ་ནི། ཆོས་ཤེས་རྗེས་ཤེས་གཉིས་ལས་ལོགས་སུ་མེད་ཀྱང༌། རེ་རེ་བཞིན་ངོ་བོ་ཙམ་པོ་བཟུང་ན་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་ངོ་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་མཐོང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པའོ། །ཀུན་འབྱུང་གི་རང་བ
Chinese
因为止息故无常，以及安住于诸法之自性如何，无二取故显现清净广大，于一切时处以一切相作利生之事，以及永不从彼果位动摇之故，金刚萨埵之智慧乃是双运。如是为双运之六支。第三、不共之十智者，其他还有十智清净持等。此处，其他还有经与词之差别是共同的，本体进入之方式不同者有如下这些：十智中之世俗智者，乃是大乐智慧了知所有因缘依缘而生的一切事物之如是，并且如幻象般照见无自性。法智者乃是了知方便之分，其中有四：苦法智者，乃是苦谛之相颠倒，照见自性清净坛城之轮。集法智者，乃是烦恼诸法显现为自生智慧与福德以及非福德任何者，以及显现为不动之业任何者，彼亦从本初即见为自性光明之分任运成就之事业与自性无别。灭法智者，乃是所断之新近偶发止息，以及止息之体性亦见为大乐。道法智者，乃是所有道之法，心之自性从本初即安住于大乐自知自明，彼即以本初之方式照见自性无别。随知者乃是智慧之分，其中有四：苦随知者，乃是缘于彼法智之境，照见为大乐。集随知者，乃是缘于法智之境，照见为无自性。灭随知者，乃是照见一切所断从本初即止息。道随知者，乃是基道无别，彼亦照见从本初即是空性之自性。四谛智者，虽与法智、随知二者无别，然若一一执取本体少分，则见诸苦之轮与本体为大乐，乃是苦智。集之自
English
Because of cessation, impermanence, and abiding in the nature of all dharmas as they are, appearing as purely vast due to the absence of dualistic perception, performing the benefit of beings in all times and places in every way, and because of never wavering from that state, the wisdom of Vajrasattva is union. Thus, these are the six limbs of union. Third, the uncommon ten knowledges are, furthermore, the ten knowledges, holding purity, etc. Here, the difference between sutra and terminology is common, but there are differences in the way of entering into the essence, such as these: Among the ten knowledges, the conventional knowledge is that the wisdom of great bliss knows all that arises dependently on causes and conditions, and sees it as being without inherent existence like an illusion. Dharma knowledge is knowing the aspect of means, of which there are four: Suffering dharma knowledge is seeing the aspect of the truth of suffering as reversed, the wheel of the mandala of pure nature. Origin dharma knowledge is seeing that whatever the afflictions appear as, whether it is self-arisen wisdom, merit, or non-merit, and whatever appears as immovable karma, that too is seen from the beginning as the spontaneously accomplished activity of the part of self-luminous nature and as inseparable from nature. Cessation dharma knowledge is seeing that the newly arisen adventitious that is to be abandoned ceases, and that the essence of cessation is also seen as great bliss. Path dharma knowledge is seeing that all the dharmas of the path, the nature of mind, which from the beginning abides as great bliss, self-knowing, and self-luminous, is inseparable from nature in the way of the beginning, in its very essence. Subsequent knowledge is the aspect of wisdom, of which there are four: Suffering subsequent knowledge is seeing the object of that dharma knowledge as great bliss. Origin subsequent knowledge is seeing the object of dharma knowledge as being without inherent existence. Cessation subsequent knowledge is seeing that all that is to be abandoned has ceased from the beginning. Path subsequent knowledge is seeing that the ground and path are inseparable, and that it is also the nature of emptiness from the beginning. The knowledge of the four truths, although it is not separate from the two, dharma knowledge and subsequent knowledge, if one grasps only the essence of each one, then seeing the wheel of sufferings and the essence as great bliss is suffering knowledge. The self of origin