Tibetan
པའི་བདེན་པ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་པས་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ངེས་ཚིག་གི་དོན་ནོ། །འོ་ན་སྔར་སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་རྟོགས་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མཐོང་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། སྦྱོར་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ནི་དེའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་ཉིད་ཕྱོགས་ཙམ་རྟོགས་པའོ། །བཞི་པ་སྒོམ་པའི་ལམ་བཤད་པ་ལ་བརྒྱད། མཚན་ཉིད་གཞག་པ། མཚན་གཞི་ངོས་བཟུང༌། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། རང་བཞིན་གཏན་དབབ། སྤངས་རྟོགས་ཁྱད་པར། ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ། བྱེད་ལས་གང་ཡིན། ངེས་ཚིག་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒོམ་ལམ་ཁྱད་པར་ལ་གོམས་གནས་སྐབས་ཏེ། །སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འཇུག་ངོགས་གང་ཞིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གོམས་པར་བྱ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་བསྡུས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། མངོན་སུམ་རྟོགས་དེ་རྒྱུད་ ལ་འདྲིས་པར་བྱེད། །མཐའ་དག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ལམ་དེའི་མཚན་གཞི་ནི། མཐོང་ལམ་གྱིས་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་ཉིད་རྒྱུད་ལ་གོམས་ཤིང་འདྲིས་པར་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་ལམ་དང༌། འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་མོ། །དང་པོ་ནི། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གོང་དུ་བཤད་ལས་ཤེས། །ཟག་བཅས་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་ལམ་ནི་གོང་དུ་ཚངས་པའི་ཐེག་པ་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལས་མཚོན་ཅིང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་འདིར་མ་སྨོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཟག་མེད་འདས་ལམ་ཉན་རང་བྱང་སེམས་རྟེན། །སྦྱོར་དང་བར་ཆད་མེད་དང་རྣམ་པར་གྲོལ། ཁྱད་པར་ལམ་བཞི་ངོ་བོ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ། །མཉམ་རྗེས་གོམས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་གཉིས་སོ། །འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་བསླབ་པར་བྱ། །ཟག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་ལ་དབྱེ་ན་ལྔ་སྟེ། རྟེན་གྱིས་དབྱེ་བ། སྤང་བྱས་དབྱེ་བ། ལམ་གྱིས་དབྱེ་བ། ངོ་བོས་དབྱེ་བ། གོམས་པས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་རྒྱལ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་ལམ་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་སྤང་བྱས་དབྱེ་བ་ནི། སྒོམ་སྤང་བརྒྱ་དང་ཞེ་བཞི་ལ་གཉེན་པོའང་དེ་སྙེད་དོ། །གསུམ་པ་ལམ་གྱིས་དབྱེ་བ་ནི། སྦྱོར་བའི་ལམ། བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་དང་བཞིའོ། །བཞི་པ་ངོ་བོས་དབྱེ་བ་ནི། སྒོམ་ལམ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་མོ། །ལྔ་པ་གོམས་པས་དབྱེ་བ་ནི། མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་གོམས་པར་བྱེད་པ་གཉིས་སོ། །གནས་སྐབས་དེར་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སོ
Chinese
由于谛实之真如，是无戏论现量见到的道，因此称为见道，这是它的词义之意义。那么，以前在加行道时的证悟有什么差别呢？见道的证悟是现量见到真如自性，而加行道的证悟是与此相符的，仅是证悟真如的一部分。第四，宣说修道有八点：安立体性，确定所依，详细分类，确定自性，断证差别，宣说功德，作用是什么，显示词义。第一点是：修道是串习殊胜之禅定的阶段。修道的体性是：任何解脱之入门，被串习殊胜禅定的阶段所摄持。第二点是：使现量证悟融入相续。断除一切之对治，此道之所依是：见道现量证悟真如之义，使之串习并融入相续。第三点有二：世间道和出世间道。第一点是：有漏修道从上面所说可知。有漏世间修道，从上面宣说梵天乘时可知，这里不再赘述。第二点是：无漏出世间道以声闻、独觉、菩萨为所依。加行道、无间道和解脱道，殊胜道四者，本体有小、中、大。以入定和后得的串习来分有两种。圣道八支应当修习。如果对无漏涅槃的修道进行分类，有五种：以所依分类，以断除分类，以道分类，以本体分类，以串习分类。第一种是：声闻、独觉、菩萨的修道三种。第二种是断除
English
Because the truth of reality is the path of directly seeing the non-conceptual, it is called the Path of Seeing, which is the meaning of its etymology. So, what is the difference between the realization during the stage of the Path of Preparation? The realization of the Path of Seeing is the direct seeing of the nature of reality itself, while the realization of the Path of Preparation is in accordance with it, only realizing a part of reality. Fourth, there are eight points to explain the Path of Meditation: establishing the characteristics, determining the basis, detailed classification, determining the nature, differences in abandonment and realization, expressing the qualities, what is the function, and showing the etymology. The first point is: the Path of Meditation is the stage of familiarizing oneself with special samadhi. The characteristic of the Path of Meditation is: any entrance to liberation, which is encompassed by the stage of familiarizing oneself with special samadhi. The second point is: making the direct realization familiar to the mindstream. The basis of that path, which is the antidote to abandoning everything, is: the meaning of directly realizing reality through the Path of Seeing, making it familiar and integrated into the mindstream. The third point has two: the mundane Path of Meditation and the supramundane Path of Meditation. The first point is: the contaminated Path of Meditation can be known from what has been said above. The contaminated mundane Path of Meditation can be known from what was said above when explaining the Brahma Vehicle, so it is not mentioned here. The second point is: the uncontaminated Path of Transcendence relies on Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas. The four paths of application, immediate, liberation, and special, have small, medium, and large essences. There are two types based on the distinction of familiarization with meditative equipoise and subsequent attainment. The eight limbs of the Noble Path should be practiced. If the uncontaminated Nirvana Path of Meditation is classified, there are five types: classified by basis, classified by abandonment, classified by path, classified by essence, and classified by familiarization. The first is: the three paths of meditation of Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas. The second is the classification by abandonment: there are one hundred and forty-four things to be abandoned by meditation, and there are just as many antidotes. The third is the classification by path: the four paths of application, immediate, liberation, and special. The fourth is the classification by essence: there are three types of meditation paths: small, medium, and large. The fifth is the classification by familiarization: there are two types of familiarization from the perspective of meditative equipoise and subsequent attainment. In that stage, correct view and so on should also be practiced.
Tibetan
གས་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། སྒོམ་སྤང་བཞི་བརྒྱ་བཅུ་བཞི་གཉེན་པོས་སྤོང༌། །རྟེན་དང་ས་དང་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ལྡན། །ལམ་དེའི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་ ལ་གཉིས། སྒོམ་སྤང་སྤོང་ཚུལ་དང༌། སྒོམ་ལམ་སྐྱེ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒོམ་སྤང་གི་མཚན་ཉིད། དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། གཉེན་པོས་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདག་གིས་སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། འདོད་ཁམས་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་དང༌། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ན་ཁོང་ཁྲོ་མེད་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་སོགས་ས་བརྒྱད་པོ་རེ་རེ་ལ་ལྔ་ལྔ་སྟེ་བཞི་བཅུ། གོང་དང་བསྡམས་པས་ཞེ་དྲུག །འདི་དག་ལ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་དང༌། དེ་རེ་རེ་ལའང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་སོགས་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བས་བཞི་བརྒྱ་དང་བཅུ་བཞིའོ། །གསུམ་པ་གཉེན་པོས་སྤོང་ཚུལ་ནི། མཐོང་ལམ་དུ་བཤད་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་སྒོམ་ལམ་སྐྱེ་ཚུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྟེན་གང་ལ་སྐྱེ་བ། ས་གང་ལ་བརྟེན་པ། ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། གླིང་གསུམ་གྱི་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དང༌། ལྷའི་ནང་ནས་འདུ་ཤེས་མེད་དང་སྲིད་རྩེ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་ལ་སྐྱེ་སྟེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངན་སོང་གསུམ། སྒྲ་མི་སྙན། ཟ་མ་མ་ནིང་རྣམས་ནི། སྒྲིབ་པ་ཤས་ཆེ་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་ནི་སེམས་མི་གསལ་བ་དང༌། སྲིད་རྩེ་པ་ནི་ཁམས་གོང་མ་ལ་ཞི་བར་ལྟ་བ་མེད་པས་དེ་རྣམས་ལ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་བཞི་དང༌། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་དང༌། དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། གཟུགས་མེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་གསུམ་དང་དགུ་ལ་བརྟེན་ཏོ། །གཞན་ལ་མི་བརྟེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་འདོད་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང༌། སྲིད་རྩེའི་སེམས་མི་གསལ། བསམ་གཏན་ལྷག་མ་གསུམ་དང་གཟུགས་མེད་གསུམ་གྱི་ཉེར་ བསྔོགས་ཀྱང་གོང་མ་ཐོབ་པ་ལ་འབད་རྩོལ་དང་བཅས་པས་ཞི་གནས་ཤས་ཆུང་ཞིང་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་མ་འབྲེལ་བས་མི་བརྟེན་ནོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་ནི་ཚོགས་ན་སྤྱོད་པ་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ལ་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་ལམ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ལ་བརྟེན་ལ། འོན་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་ས་ནི་གཟུགས་མེད་མ་གཏོགས་འདོད་
Chinese
因此，应当修学八正道。第四，以对治力断除四百一十四种修断。具有所依、地、所缘的差别。彼道的自性之显示分二：断除修断之方式与生起修道之方式。初者分三：修断之体性、彼之差别、以对治断除之方式。初者：俱生我执使心不得寂静。二者彼之差别：欲界有俱生之烦恼六种，及上二界无嗔，故初禅等八地，每一各有五，共四十，与前合之则四十六。此等有大中小三种，且每一又分大中之大等九种，故有四百一十四。三者以对治断除之方式：如见道中所说应知。二者修道生起之方式分三：于何所依生起、依于何地、缘于何境之差别三种。初者：于三洲之男女，及天众中除无想天与有顶天外皆能生起，以是福德之所依故。三恶趣、声不悦意者、二根者等，是为障碍极重者。无想天是心不明者。有顶天是不观上界寂静者，故于彼等不生。二者：声闻之修道是依于四禅之本体，及初禅之近分，与本体差别者，及三无色之果等九者。不依于其他之理，谓欲界之心不堪能，有顶之心不明了，余三禅与三无色之近分，亦以勤求上界，寂止分小，且以彼力止观不双运故不依之。独觉之修道，若于众中行者，是依于六禅地中任何一者，若如犀牛角喻者，是依于第四禅之本体。菩萨之修道是依于极清净之第四禅，然生起之处，除无色界外，欲
English
Therefore, one should train in the Noble Eightfold Path. Fourth, to abandon the four hundred and fourteen objects to be abandoned by meditation with antidotes. It has the distinction of support, ground, and object. The display of the nature of that path is twofold: the way to abandon what is to be abandoned by meditation and the way to generate the path of meditation. The first has three parts: the definition of what is to be abandoned by meditation, its divisions, and the way to abandon it with antidotes. The first is that the self that is born together does not allow the mind to be completely pacified. The second is its division: in the desire realm there are six afflictions that are born together, and in the two upper realms there is no anger, so each of the eight grounds, such as the first dhyana, has five each, for a total of forty. Combined with the previous ones, there are forty-six. These are divided into three types: large, medium, and small, and each of these is divided into nine types, such as the largest of the large, so there are four hundred and fourteen. The third is the way to abandon it with antidotes: it should be understood as explained in the path of seeing. The second, the way to generate the path of meditation, has three parts: the three distinctions of where it arises, what ground it relies on, and what object it focuses on. The first is that it arises in the males and females of the three continents, and in the gods, except for those without perception and those at the peak of existence, because it is the support of merit. The three lower realms, those with unpleasant sounds, and hermaphrodites are those with the heaviest obscurations. Those without perception have unclear minds, and those at the peak of existence do not see peace in the upper realms, so it does not arise in them. The second is that the path of meditation of the Hearers relies on the four main bodies of meditation, the near-attainment of the first meditation, the special main body, and the three formless fruits, for a total of nine. The reason for not relying on others is that the mind of the desire realm is not capable, the mind of the peak of existence is unclear, and the near-attainment of the remaining three meditations and three formless realms also involves effort to attain the upper realms, so the aspect of calm abiding is small, and with that power, calm and insight are not combined, so it does not rely on them. The path of meditation of the Solitary Buddhas, if practicing in a group, relies on any of the six meditation grounds, and those like rhinoceros horns rely on the main body of the fourth meditation. The path of meditation of the Bodhisattvas relies on the very pure fourth meditation, but the place of birth is the desire