Tibetan
་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་དགོངས་པས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་རིམ་པ་བཞིན་བར་མ་ཆད་དུ་སྐྱེ་བར་གསལ་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཞུགས་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་དབང་པོའི་ས་མཚམས་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བས་སོ། །འདིར་སྐད་ཅིག་མ་ཞེས་པ་ནི་ལམ་དེ་དང་དེའི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ལ་སྐད་ཅིག་མར་བྱས་པའི་བྱ་རྫོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མའོ། །གཉིས་པ་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལུགས་ནི། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་གསུངས་པས་དོན་དམ་པར་མཐོང་བའི་ལམ་སྐྱེ་བར་མི་ བཞེད་དེ། མདོ་ལས། སྐྱེ་བ་མེད་པ་བདེན་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ཁ་ཅིག་བདེན་པ་བཞི་ཞེས་ཟེར། །བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་འདུག་ནས་བདན་གཅིག་ཀྱང༌། །གྲུབ་པར་མ་མཐོང་བཞི་ལྟ་ག་ལ་ཞིག །ཅེས་དང༌། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གལ་ཏེ་ཆོས་ཤེས་མཇུག་ཐོགས་སུ། །འདི་ལ་བྱེ་བྲག་ཡོད་ན་ནི། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་དངོས་ལ་ཡང༌། །གང་གི་སྐྱེ་བ་རྣམ་བརྟགས་པ། །རྣམ་པར་མི་མཁས་དེ་ཡིས་ནི། །རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་མཐོང༌། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོ་ལས། མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་དང་བཅུ་དྲུག་ལ་སོགས་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དགོངས་གཞི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ། དགོས་པ་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་གཞུག་པ། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། རྩ་ཤེ་ལས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་མུ་བཞིར་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་ཁེགས་སོ། །གཞན་ཡང་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་དུ་ལ་སྐྱེ་དཔྱོད་ན་དུ་ལ་འཇིག་པའང་དཔྱོད་དགོས་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ། ཡང་རྩ་ཤེ་ལས། འབྱུང་བ་དང་ནི་འཇིག་པ་དག །མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་ཁྱོད་སེམས་ན། །འབྱུང་བ་དང་ནི་འཇིག་པ་དག །གཏི་མུག་ཉིད་ཀྱིས་བསླད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་བ་ཉིད་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མ་དྲོས་པས་ཞུས་པ་ལས། གང་ཞིག་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལ་རགས་ལས་གང་དེ་སྟོང་པ་ཉིད། །གང་གིས་སྟོང་ཉིད་ཤེས་དེ་བག་ཡོད་ཡིན། །ཞེས་དང༌། འཕགས་པ་ཀླུས། འདི་ བརྟེན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི། །འཇིག་རྟེན་ཚུལ་འདི་འགོག་མི་མཛད། །རྟེན་འབྱུང་གང་དེ་རང་བཞིན་མེད། །དེ་ལ་ཡོད་ཅེས་ཇི་ལྟར་ངེས། །ཞེས་དང༌། གང་ཕྱིར་རྟེན་འབྱུང
Chinese
《俱舍论》的观点明确指出，十六刹那依次连续产生。否则，这将与进入和停留的差异以及感官的界限等相矛盾。这里所说的“刹那”是指完成该道路及其行为的“行为完成之刹那”。第二种，非共同的观点是：经中说，菩萨对于真实的意义，获得不生之法的忍，因此不承认在胜义谛中产生见道。经中说：“无生是唯一的真谛，有些人说有四个真谛。安住在菩提树下，即使七天也未能成就，何况能见到四个真谛呢？”又如《六十正理论》中说：“如果对法的认识有先后次第的差别，那么对于极其微小的物体，如果有人分别它的产生，那么这个不善巧的人，就没有见到从因缘所生之法。”因此，如果这样，经中说见道产生一个和十六个刹那等等，这应该怎么解释呢？这是为了随顺那些说有自性的人的密意。对此，密意的基础是缘起，必要是引导那些对事物有强烈执着的人，对事物的损害是，如《中观根本慧论》中说：“不是从自性产生，不是从他性产生，不是从二者产生，也不是无因产生。任何事物在任何地方，都从来没有产生过。”这样，通过遮止四种产生的方式来破斥。此外，如果推究见道在多少个刹那中产生，那么也必须推究在多少个刹那中灭亡，这将太过分。又如《中观根本慧论》中说：“你认为生和灭是可以见到的，那么生和灭是被愚痴所迷惑的。”如果说，依靠而产生的本身不就是产生吗？不是的。《无热恼请问经》中说：“凡是依靠而产生的，都不是产生，因为那没有产生的自性。凡是依赖于因缘的，都是空性。谁了解空性，谁就是谨慎的人。”又如圣者龙树说：“这个依靠这个而产生，不否定这个世间的规律。凡是缘起，就没有自性，怎么能确定它存在呢？”又说：“因为是缘起
English
The view of the Abhidharmakosha clearly states that sixteen moments arise sequentially and continuously. Otherwise, it would contradict the differences in entering and abiding, as well as the boundaries of the senses, etc. Here, "moment" refers to the "moment of completing the action" when that particular path and its activity are completed. The second, uncommon view is: The sutra says that a Bodhisattva, for the true meaning, obtains forbearance of the non-arising of phenomena, therefore they do not accept the arising of the path of seeing in ultimate truth. The sutra says: "Non-arising is the one true reality, some say there are four true realities. Having sat under the Bodhi tree, even for seven days, it was not accomplished, how much less to see the four truths?" Also, as stated in the Sixty Stanzas of Reasoning: "If there is a difference in the sequence of understanding the Dharma, then even for extremely subtle objects, if someone analyzes its arising, then that unskilled person has not seen the phenomena arising from conditions." Therefore, if that is the case, how should we explain the sutra that says the path of seeing arises in one and sixteen moments, etc.? This is a hidden meaning to accommodate those who speak of inherent existence. Regarding this, the basis of the hidden meaning is dependent origination, the necessity is to guide those who have strong attachment to things, and the harm to things is, as stated in the Root Verses of the Middle Way: "Not from self, not from other, not from both, not from no cause. Whatever things, wherever, there is never any arising." Thus, it is refuted by blocking the four ways of arising. Furthermore, if we investigate in how many moments the path of seeing arises, then we must also investigate in how many moments it ceases, which would be too extreme. Also, as stated in the Root Verses of the Middle Way: "If you think that arising and ceasing are visible, then arising and ceasing are defiled by ignorance." If you say, isn't that which arises dependently itself arising? It is not. The Sutra Requested by Anavatapta says: "Whatever arises dependently, that is not arising, because it does not have the nature of arising. Whatever relies on conditions is emptiness. Whoever understands emptiness is a cautious person." Also, the noble Nagarjuna says: "This arises because of this, this world's way is not denied. Whatever is dependent origination has no inherent existence, how can it be determined to exist?" Also: "Because it is dependent origination
Tibetan
་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། ཇི་ལྟ་མངོན་སུམ་ཇི་སྙེད་ཅི་རིགས་རྟོགས། །མཐོང་སྤང་གི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤངས་པ་དང་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཤིང་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པའི་དོན་ཡང་ཅི་རིགས་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་ནས་ཆོས་དབྱིངས་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། །བྲལ་བ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དྲུག་པ་ནི། འཇིགས་པ་ལྔ་བྲལ་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་བཅུ་གཉིས། །མཐོང་ལམ་པ་ངན་སོང་སོགས་འཇིགས་པ་ལྔ་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་ཐོབ་པ་སོགས་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ལ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ང་བདག་གི་ཆ་ད་དུང་ཡོད་པས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ལྷན་སྐྱེས་བག་ཉལ་ཡོད་ཅིང༌། དེས་ན་གང་ལའང་དངོས་འཛིན་མེད་བཞིན་དུ་རྐྱེན་གྱི་བྲེད་དངངས་སྐད་ཅིག་མ་སྐྱེས་བུ་ལ་ཁའི་ཐོ་ཡོར་ལ་དངངས་པ་ལྟ་བུར་ཡོད་པར་འདོད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཡེངས་དུས་འཁོར་བར་ལྟུང་དོགས་པའི་ཡང་དང་སྙན་གྲགས་འདོད་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཆ་ཕྲ་མོ་ཡང་ཡོད་མོད། དེའང་སོ་སྐྱེ་བཞིན་གཞི་ཟུག་པ་ནི་མེད་དེ་དྲན་པ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་ལྡོག་པས་གཉེན་པོ་བརྟེན་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་མདོར་ན་མཐོང་ལམ་ཐོབ་ནས་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་བཟློག་ཅིང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དབང་བྱས་པ་ཡིན་པས་དེ་ཡན་ཆད་ལམ་ལ་འབད་རྩོལ་མི་དགོས་པར་ ཤུགས་ཀྱིས་བགྲོད་པ་ཡིན་ཏེ་མདའ་མཐེབ་ཤུགས་ཀྱིས་བགྲོད་བ་དང་འདྲའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བདུན་པ་ནི། སྲིད་ལས་གྲོལ་ཞིང་མྱང་འདས་ས་གནོན་བྱེད། །སྤང་བྱ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཤིང་འཁོར་བར་འཕེན་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཟད་པས། སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་ཞིང་འཁོར་བ་གཏན་དུ་སྤངས་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ས་གནོན་པར་བྱེད་པའོ། །བརྒྱད་པ་ནི། ཟག་མེད་དགེ་བ་སྤོང་གཉེན་དང་པོར་བསྐྱེད། །སྤྲོས་བྲལ་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་ངེས་ཚིག་གོ །ཟག་པ་དངོས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཟག་མེད་ཀྱི་དགེ་བ་དང༌། མཐོང་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་པ་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བར་བྱེད་པས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དང༌། འཕགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཐོག་མ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་དང་པོར་བསྐྱེད་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། སྔོན་མ་མཐོང་བའི་འཕགས་
Chinese
并非没有的。 并非没有某些法。 因此，并非没有空性。 并非没有某些法。 如是等等广说，故一切法皆无生。 第五是： 如实现量如所有，如理智。 断除见断之种子，从根本上断除，如实证悟法性之义，如理智证悟如所有法之义。 如《经庄严论》云： 彼时二法界之体性， 将现证无离。 如是说。 第六是： 远离五怖具百十二功德。 见道者远离恶趣等五怖，获得百种三摩地等百十二功德，获得随得之能力等。 然彼仍有俱生我执之分，故有由此生起之烦恼俱生习气。 故虽于任何事物皆无实执，然亦有如孩童见拉喀之冰雹而惊恐之刹那生起之因缘性怖畏。 如是，亦有于放逸时恐堕轮回之怯懦，及希求名闻利养之遍计分之细微部分。 然亦非如异生般扎根，以刹那念可逆转故，不需依仗对治。 总之，获得见道后，虽生起分别念，然于第二刹那即可止息，且为智慧所掌控，故此之前于道不需勤作， 乃自然而行，如箭矢自然行进一般。 第七是： 解脱有而证涅槃位。 断除所断遍计之所有烦恼，尽除抛入轮回之因缘，故解脱有，永断轮回，而证得涅槃之位。 第八是： 生起无漏善，断对治第一。 无戏论现见之名相。 成为断除有漏之真实对治的无漏之善，以及从根本上断除见断之烦恼，故为断除之对治，亦名生起超世间之最初圣法。 未曾见之圣
English
Not that there aren't. There are no certain dharmas. Therefore, there is no non-emptiness. There are no certain dharmas. As it is said in detail, all dharmas are unborn. Fifth: As it is, directly realize as many as possible, and understand what is appropriate. Severing the seeds of what is to be abandoned by sight, severing from the root, directly realizing the meaning of suchness, and also understanding the meaning of as many dharmas as possible. As it is said in the Ornament of the Sutras: Then the characteristics of the two realms of phenomena, Being apart will be realized directly. It's like that. Sixth: Free from five fears, possessing one hundred and twelve qualities. The path of seeing is free from the five fears such as the evil realms, and obtaining one hundred samadhis, etc., obtaining one hundred and twelve qualities, obtaining the ability to arise subsequently, and so on. However, there is still a part of the innate ego, so there are innate habitual tendencies of afflictions arising from it. Therefore, even though there is no real clinging to anything, it is believed that there is a momentary fear of conditions, like a child being frightened by hail on Lakha. Similarly, there is also a slight part of the conceptual mind that fears falling into samsara when distracted, and desires fame and gain. However, it is not rooted like an ordinary person, because it can be reversed in a moment of mindfulness, so there is no need to rely on antidotes. In short, after attaining the path of seeing, even if conceptual thoughts arise, they are stopped in the second moment, and since they are controlled by wisdom, there is no need to strive on the path beyond that, It is a natural progression, like an arrow naturally moving forward. Seventh: Liberated from existence and attaining the state of Nirvana. Abandoning all the afflictions of what is to be abandoned by conceptualization, exhausting the causes and conditions for throwing into samsara, therefore, being liberated from existence, permanently abandoning samsara, and attaining the state of Nirvana. Eighth: Generating uncontaminated virtue, the first antidote to abandonment. The definition of seeing directly without elaboration. The uncontaminated virtue that becomes the real antidote to contamination, and since it completely abandons the afflictions to be abandoned by seeing, it is the antidote to abandonment, and it is also called generating the first noble dharma that transcends the world. The noble one who has not seen before