Tibetan
བསྒྲིབས་པས་ངན་སོང་གསུམ་དང༌། སྐྱོ་ཤས་མེད་པས་སྒྲ་མི་སྙན་དང་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ལ་མི་སྐྱེའོ། །གཉིས་མ་ས་གང་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ཏེ། དེ་ལའང་ཆགས་བྲལ་སྔོན་དུ་མ་སོང་ན་ བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ལ་དང༌། སོང་ན་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ཏོ། །འདོད་པའི་ས་ལ་མི་བརྟེན་ཏེ་མཐོང་ལམ་ནི་ཞི་ལྷག་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་ལ། འདོད་པ་ནི་ཞི་གནས་ཆུང་ཞིང་རྣམ་གཡེང་ཤས་ཆེ་བས་སོ། ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆུང་བས་གཟུགས་མེད་ལའང་མི་བརྟེན་ནོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ཉེར་བསྡོགས་སོགས་ལ་འབད་ན་སྐྱེད་དུ་རུང་མོད་ཀྱི་ཞི་གནས་ཤས་ཆུང་བས་སྐྱེད་དཀའོ། །དེ་ལྟ་ན་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ལའང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བ་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ལ་བརྟེན་དགོས་ལ། དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་ན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཁོ་ན་སླ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ལ་མི་བརྟེན་ཏེ་དེ་བས་སླ་བའི་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་པས་ཆོག་པས་སོ། །རང་རྒྱལ་གྱིས་ནི་ཚོགས་སྤྱོད་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་རུང་དང༌། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནོ། །འོ་ན་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དེ་ཤི་ནས་འདོད་ཁམས་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་མི་རིགས་ཏེ། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་མན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ལས་ཀྱིས་མི་སྐྱེ་ཡང་སྨོན་ལམ་གྱིས་སྐྱེ་བས་སོ། །བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ལ་བརྟེན་ནོ། །ཉེར་བསྡོགས་ལ་མི་བརྟེན་ཏེ་དེའི་གོང་དུ་ཆོས་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པས་སོ། །གསུམ་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བའི་ལུགས་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཏེ། དེའང་རྣམ་པར་གཞག་པའི་བདེན་པ་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་མ་གཞག་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའོ། །རང་རྒྱལ་གྱིས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་ མེད་པར་རྟོགས། བྱང་སེམས་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་སོ། །ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལུགས་ལ། ཡུམ་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་སློབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་སོགས་རིགས་ཅན་གསུམ་ཀས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མི་བཞེད་དོ། །བཞི་པ་སྐད་ཅིག་དུ་ལས་སྐྱེ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། མཛོད་ལས། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཆོས་མཆོག་ལས། །ཆོས་ཀྱི་བཟོད་པ་ཟག་པ་མེད། །འདོད་སྡུག་བསྔལ་ལའོ་དེ་ལས་ནི། །དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཤེས་དེ་བཞིན། །དུཿཁ་ལྷག་ལ་རྗེས་བཟོད་ཤེས། །བདེན་པ་གསུམ་ལ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། ཆོས་མཆོག་གི་མཇུག་ཏུ་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། དེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ། དེ་ནས་ཁམས་གོང་མའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་དང༌། བདེན་པ་ལྷག་མ་གསུམ་ལའང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་ཟག་མེད་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདེན་པ་མཐོང་བར་འདོད་ལ། དེའང༌། མཛོད་ལས། བཟོད་དང་ཤེས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན། །བར་ཆད་མེད་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ། །དེ་ལ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ནི། །མ་མཐོང་མཐོང་ཕྱིར་མཐོང་པའི་ལམ། །བཅུ་དྲུག་པ་ལ་དེ་འབྲས་གནས། །ཞེས་པ་ལྟར། བཟོད་པ་བརྒྱད་ནི་མཐོང་སྤང་གི་ཐོབ་པ་གཅོད་པས་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་དང༌། ཤེས་པ་བརྒྱད་ནི་བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་སྟེ། དེ་དག་གི་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་ནི་མཐོང་ལམ་ དངོས་ཡིན་ཞིང་བཅུ་དྲུག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དང་རྒྱུན་ཆགས་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་ཆེན་དབུ་མའི་ལུགས་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀུན་འགྲོའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་གསར་མཐོང་རིགས་མི་མཐུན་གྱི་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ངོས་ནས་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་རུ་བཞག་ལ། སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་ཚུལ་དང་བོགས་འདོན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་སྟེ། དེའང་ཁམས་གསུམ་གྱི་སས་བསྡུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཆོས་བཟོད་བཞི་དང༌། དེ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ནི་ཆོས་ཤེས་བཞི། དེ་རྣམས་ཀྱང་འཕགས་ཆོས་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་དུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་རྗེས་བཟོད་བཞི་དང༌། དེ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ནི་རྗེས་ཤེས་བཞིའོ། །བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས་འབྲས་བུ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་དང༌། བདེན་པ་སོ་སོ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་ཤིང༌། ཐུབ་པ་དགོངས་རྒྱན་ལས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་མཐོང་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་དང༌། གཞན་རྣམས་བཏགས་པ་བར་གསུངས་ལ། གཞན་ཡང་དབང་པོའི་རིམ་པས་གཅིག་ནས་བཅུ་དྲུག་གི་བར་ཅི་རིགས་པར་སྐྱེ་བར་འདོད་ཅིང༌། མངོན་པ
Chinese
因被遮蔽而堕入三恶道，因没有悲悯之心而不生于声音不悦耳之处及上二界。二是依赖于何地，声闻的见道依赖于六禅地中的任何一地。对此，如果未曾事先离欲，则依赖于初禅的近分定，如果已离欲，则依赖于禅定的正行。不依赖于欲界，因为见道是止观双运的，而欲界止住微弱且散乱严重。因观慧微弱，故也不依赖于无色界。如果努力于二禅的近分定等，则可以生起，但因止住微弱，故难以生起。如果这样，那么与初禅的近分定也相同吗？不相同，因为见道的生起必须依赖于禅定正行的心，如果未获得正行，则仅仅是初禅的近分定容易。不依赖于二禅的近分定，因为依靠比其更容易的初禅正行就足够了。独觉则依赖于集合行禅六地中的任何一地，如同犀牛角般的独觉则依赖于四禅的正行。如果这样，那么说如同犀牛角般的独觉死后只生于欲界是不合理的，因为他们已经断除了三禅以下的烦恼。没有过失，因为虽然不是由业力所生，但可以由愿力所生。菩萨则依赖于四禅的极清净地。不依赖于近分定，因为在此之前已经获得了法流的等持。三是如何如理证悟，在共同小乘的宗义中，声闻对境四谛证悟人无我，而且不是缘于分别安立的真谛，而是缘于名为不分别安立的真谛，即缘于自相。独觉证悟人我和法我的执着为无自性。菩萨证悟二无我。在大乘不共的宗义中，《般若经》中说：想要在声闻地学习的人，也应当学习此般若波罗蜜多。追随如此等教证之后，圣父子等三类种姓都认为证悟无我没有差别。四是刹那生灭，有二。
English
Due to being obscured, one falls into the three lower realms, and due to lacking compassion, one is not born in places where sounds are unpleasant or in the two upper realms. Secondly, what ground does it rely on? The path of seeing of the Hearers relies on any of the six meditative grounds. In this regard, if detachment from desire has not preceded it, then it relies on the proximity concentration of the first dhyana; if it has, then it relies on the actual basis of dhyana. It does not rely on the desire realm because the path of seeing is the union of calm and insight. The desire realm has little calm abiding and is very prone to distraction. Because insight is weak, it does not rely on the formless realms either. Although it is possible to generate it by striving for the proximity concentration of the second dhyana, it is difficult to generate because calm abiding is weak. If that is the case, is it the same for the proximity concentration of the first dhyana? It is not the same, because the arising of the path of seeing must rely on the mind of the actual basis of dhyana, and if the actual basis has not been attained, then only the proximity concentration of the first dhyana is easy. It does not rely on the proximity concentration of the second dhyana because it is sufficient to rely on the easier actual basis of the first dhyana. Solitary realizers rely on any of the six grounds of accumulative practice dhyana, and solitary realizers like rhinoceros horns rely on the actual basis of the fourth dhyana. If that is the case, then it is unreasonable to say that solitary realizers like rhinoceros horns are only born in the desire realm after death, because they have abandoned the afflictions below the third dhyana. There is no fault, because although they are not born from karma, they can be born from aspiration. Bodhisattvas rely on the extremely pure ground of the fourth dhyana. They do not rely on proximity concentration because they have already attained the samadhi of the Dharma stream before that. Thirdly, how is it realized according to the proper manner? In the common Lesser Vehicle system, Hearers realize the selflessness of persons with respect to the four truths, and it is not focused on the truths that are conceptually established, but on the truths that are called non-conceptually established, that is, focused on their own characteristics. Solitary realizers realize the grasping of the self of persons and the self of phenomena as being without inherent existence. Bodhisattvas realize both selflessnesses. In the uncommon Greater Vehicle system, the Mother Sutra says: Those who wish to study in the Hearer's ground should also study this Perfection of Wisdom. Following such teachings, the three types of lineages, such as the noble father and sons, do not consider there to be any difference in realizing selflessness. Fourthly, there are two types of momentary arising from action.
Chinese
即共同乘和不共乘之理。首先，如《俱舍论》所说：“世间法之最胜，即法之忍，无漏。于欲苦，由此，于彼即法智，如是，于苦之上，后忍智，于三谛亦如是。”如是，分别说者认为，于法最胜之末，于欲之苦有法智之忍，及于彼有法智，其后，于上界之苦有后知之忍，及于彼有后知，即四刹那，其余三谛亦如是配合，以十六刹那之无漏智慧见谛。彼亦如《俱舍论》所说：“忍与智次第，无间与解脱道。于彼十五刹那，未见，为见故，见道。第十六刹那，彼住果。”如是，八忍是断除见断之得，故为无间道，八智是体验离系之得，故为解脱道，彼等之十五刹那是见道之真实，第十六刹那是因为是果且是相续，故为修道。大乘中观之理，以法性周遍之方式，于见道无新见及异类之差别之角度，安立见道为一刹那。以断除增益和生起功德之方式，则为十六刹那。即三界地所摄之苦，断除见断之无间道四法忍，及断彼之解脱道四法智。彼等亦执著为非后圣法之因，断除增益之无间道四后忍，及断彼之解脱道四后智。八千颂大释中说，观待于现证果位，为一刹那，以于各个谛中遣除邪分别之方式，说为十六刹那。如《现观庄严论》中说，于苦之法忍为见道之自性，其余则为假立。其他亦认为随根器之次第，有一至十六之生起。及俱舍
English
That is, the principles of the common vehicle and the uncommon vehicle. First, as stated in the Abhidharmakośa: "The supreme Dharma of the world is the forbearance of Dharma, without outflows. In the suffering of desire, from this, in that is Dharma-wisdom, thus, in the suffering above, subsequent forbearance-wisdom, thus in the three truths." Thus, the Vaibhāṣikas believe that at the end of the supreme Dharma, there is the forbearance of Dharma-wisdom in the suffering of desire, and in that there is Dharma-wisdom, and then, in the suffering of the upper realms, there is the forbearance of subsequent knowledge, and in that there is subsequent knowledge, that is, four moments, and the remaining three truths are also combined in the same way, with sixteen moments of wisdom without outflows, one sees the truth. That is also as stated in the Abhidharmakośa: "Forbearance and wisdom in order, uninterrupted and liberation path. In that fifteen moments, not seen, for the sake of seeing, the path of seeing. In the sixteenth moment, that abides in the fruit." Thus, the eight forbearances are the uninterrupted path because they cut off the acquisition of what is to be abandoned by seeing, and the eight wisdoms are the path of liberation because they experience the acquisition of separation, and fifteen moments of these are the reality of the path of seeing, and the sixteenth moment is the path of cultivation because it is the fruit and is continuous. In the principle of the Great Vehicle Madhyamaka, in the way that Dharma-nature pervades, from the perspective of seeing the path of seeing as one moment without the distinction of new seeing and different kinds. In the way of cutting off superimpositions and generating qualities, there are sixteen moments. That is, the suffering included in the three realms, the four Dharma-forbearances of the uninterrupted path that abandons what is to be abandoned by seeing, and the four Dharma-wisdoms of the path of liberation that abandons that. Those are also held to be the cause of non-subsequent noble Dharma, the four subsequent forbearances of the uninterrupted path that cuts off superimpositions, and the four subsequent wisdoms of the path of liberation that cuts off that. In the Great Commentary on the Eight Thousand Verses, it is said that in relation to the direct realization of the fruit, there is one moment, and in the way of eliminating wrong discriminations in each truth, it is said to be sixteen moments. As stated in the Ornament for Clear Realization, the Dharma-forbearance of suffering is the characteristic of the path of seeing, and the others are said to be imputed. Others also believe that they arise in various ways from one to sixteen according to the order of faculties. And Abhidharma