Tibetan
རྩ་བརྒྱད་དགུ་བཅུ་བཞི། །བརྒྱ་རྩ་བཅུ་སོགས་འགག་དང་སྐྱེ་འགྱུར་དང༌། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པས་སྤོང་བར་འདོད། །ལམ་འདིའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གསུམ། སྤང་བྱའི་མཚན་ཉིད། སྤང་བྱའི་རབ་དབྱེ། སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་མ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ། མཐོང་སྤང་གི་མཚན་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པས་སེམས་རྒྱུད་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་དང༌། སྤོང་ཚུལ་གྱི་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩ་ཉོན་དང༌། ཉེ་ཉོན་ནོ། །རྩ་ཉོན་སྤངས་ན་ཉེ་ཉོན་ཤུགས་ལ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དང་པོ་བཤད་ན། འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ། ལྟ་བ་སྟེ་དྲུག་གོ །ལྟ་བ་ལ་ལྔ། འཇིགས་ལྟ་མཐར་ལྟ་ལོག་ལྟ་གསུམ། ལྟ་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་གཉིས་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་སྤོང་ཚུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐོང་སྤང་དང༌། སྒོམ་སྤང་ངོ༌། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ། མཛོད་ལས། དེ་དག་བཅུ་དང་བདུན་བདུན་བརྒྱད། །ལྟ་བ་གསུམ་གཉིས་མ་གཏོགས་པ། འདོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ། །མཐོང་བས་རིམ་བཞིན་སྤོང་བར་བྱེད། །ཅེས་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་དུ་འདོད་ལ། བསྡུ་བར་མཐོང་སྤང་དགུ་བཅུ་རྩ་བཞིར་བཤད་ཅིང༌། ཀུན་བཏུས་ལས་འདོད་ཁམས་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང༌། ལྟ་བས་བསྡུས་པའི་ལྔ་སྟེ་བཅུ་པོ་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པས་བཞི་བཅུ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ན་ཁོང་ཁྲོ་མེད་པས་དགུ་དགུ་དང༌། དེ་རྣམས་བདེན་བཞི་ལ་འཇུག་པས་དགུ་བཞི་སོ་དྲུག་ཕྲག་གཉིས་བདུན་ ཅུ་རྩ་གཉིས་ཏེ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་སུ་བཤད་དོ། །འོ་ན་གཟུགས་མེད་ན་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་སྡིག་པ་དག་གྲོལ་གྱི་རྒྱུར་འཛིན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་བཞི་མི་འཐད་པས་མཐོང་སྤང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་འགྱུར་ཏེ། དེ་ན་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་འདག་གྲོལ་གྱི་རྒྱུར་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་ལྟ་བ་ལ་རང་གྲོལ་གྱི་རྒྱུར་འཛིན་པ་ཡོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་དུ་དོགས་པས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་འདི་ལྟ་བ་མཆོག་འཛིན་དུ་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། ལྟ་བ་མཆོག་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ནི། མཆོག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ནི། འདག་གྲོལ་སོགས་འཛིན་པ་ཡིན་པས་འཛིན་སྟངས་མི་འདྲའོ། །འོ་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ཁམ
Chinese
八十八，九十四，一百一十等，灭和生变，以生起无二智慧而欲断除。此道之自性决定有三：当断之体性，当断之差别，断除当断之方式。第一，总的来说，烦恼之体性是使心之相续不得寂静，特别地，见断之体性是以分别而使心续不得寂静。第二有二：本体之差别和断除方式之差别。第一有二：根本烦恼和近烦恼。若断除根本烦恼，则近烦恼亦随之而断，故先说根本烦恼：贪、嗔、慢、无明、疑、见，共六种。见有五种：身见、边见、邪见三种，见和戒禁取二者。第二，断除方式之差别有二：见断和修断。第一，分别说者之宗，于《俱舍论》中云：“彼等十与七，七八，除见三二外，欲界苦等中，见断次第除。”如是认为有八十八种。总集而言，说见断有九十四种。于《摄类学》中说，欲界中有普 contamination 五种，以及见所摄之五种，共十种，于四谛中转，故有四十种。上二界中无嗔，故有九九，彼等复于四谛中转，故九四三十六，合二七十二，共说有一百一十二种。若然，于无色界中，以身语之行为，执持罪业为解脱之因之戒律和苦行之执取四种不应理，故见断应成一百零八种，若如是，则成一百零八种。于彼处，虽无以身语之行为执持解脱之因，然有以见执持自解脱之因，故疑为戒律和苦行之执取。如是，则此不成为见之执取耶？不成为见之执取，见之执取之相是执持为殊胜和主要等，而戒律和苦行之执取之相是执持为解脱等，故执持方式不同。若然，痛苦和集之界
English
Eighty-eight, ninety-four, one hundred and ten, etc., cessation and arising transformation, desiring to abandon by generating non-dual wisdom. There are three aspects to determining the nature of this path: the characteristic of what is to be abandoned, the divisions of what is to be abandoned, and the manner of abandoning what is to be abandoned. Firstly, in general, the characteristic of afflictions is that they do not pacify the mind's continuum, and specifically, the characteristic of what is to be abandoned by seeing is that it does not pacify the mind-stream due to conceptualization. Secondly, there are two: the divisions of the entity and the divisions of the manner of abandonment. The first has two: root afflictions and near afflictions. If the root afflictions are abandoned, then the near afflictions are also abandoned in their wake, so first, the root afflictions are explained: desire, anger, pride, ignorance, doubt, and views, totaling six. There are five types of views: the three views of the self-view, extreme view, and wrong view, and the two of view and holding vows and observances as supreme. Secondly, there are two divisions of the manner of abandonment: what is to be abandoned by seeing and what is to be abandoned by meditation. The first is, according to the system of the Particularists, in the Treasury of Knowledge, it says: "Those ten and seven, seven eights, except for the three two views, in the desire realm, suffering, etc., are gradually abandoned by seeing." Thus, it is considered to be eighty-eight. In summary, it is said that there are ninety-four to be abandoned by seeing. In the Compendium, it is said that in the desire realm, there are five pervasive contaminations and five included in views, totaling ten, which operate on the four truths, so there are forty. In the two upper realms, there is no anger, so there are nine nines, and those also operate on the four truths, so nine fours are thirty-six, plus two seventy-two, totaling one hundred and twelve. If so, in the formless realm, the four holdings of vows and observances that hold sinful actions of body and speech as the cause of liberation are not reasonable, so the to-be-abandoned-by-seeing should become one hundred and eight. If so, it becomes one hundred and eight. In that place, although there is no holding of actions of body and speech as the cause of liberation, there is holding of self-liberation as the cause by view, so it is suspected to be the holding of vows and observances. If so, does this not become a holding of view as supreme? It does not become a holding of view, the aspect of holding view as supreme is holding as supreme and principal, etc., while the aspect of holding vows and observances as supreme is holding as liberation, etc., so the manner of holding is different. If so, the realm of suffering and origin
Tibetan
ས་གསུམ་དུ་གཏོགས་ཀྱང་འགོག་ལམ་ཟག་མེད་དེར་མ་གཏོགས་པས་ཁམས་གསུམ་སོ་སོའི་འགོག་པ་དང་ལམ་ཞེས་བཞག་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། བསྡུ་བ་ལས། ཁམས་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཅིང༌། དེའང་སྤང་བྱ་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འདོད་ཁམས་པ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་འགག་པ་ལ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་འགོག་བ་ཞེས་བཏགས་ཤིང༌། དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལམ་དུ་བཏགས་ལ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་འགོག་ལམ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བཏགས་པས་སོ། །འོ་ན་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་མཐོང་སྤང་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་དང༌། བསྡུ་བར་དགུ་བཅུ་རྩ་བཞིར་བཤད་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཁ་ཅིག་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དང་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཡིན་ཟེར་ཡང་རགས་པ་དང་ཕྲ་བའི་རྣམ་པར་གཞག་པས་མདོ་ཐ་དད་ཀྱི་དགོངས་པར་འཆད་པ་ལེགས་སོ། །གསུམ་པ་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ནི། ཉན་ཐོས་པ་དག་མཛོད་ལས། འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་སྤོང༌། །ཞེས་འགག་འགྱུར་གྱི་ལམ་གྱིས་སྤོང་བར་འདོད་ལ། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བ་དེ་ཉིད་འདོན་པ་བསྒྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་སྤོང༌། །ཞེས་གཉེན་པོ་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི་ལམ་གྱིས་སྤོང་བར་འདོད་དོ། །ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པ་ནི་དོན་དམ་པར་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་མ་གྲུབ་པས་སྐྱེ་འགག་གཉིས་ཀ་མི་འཐད་དེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་སྟོང་པའི་དངོས་རྣམས་ལ། །ཐོབ་པ་ཅི་ཡོད་ཤོར་ཅི་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་བརྟགས་ན་གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་སྤོང་བར་མི་འདོད་དེ། སྤང་བྱ་ཡོད་ན་གཉེན་པོ་མེད་ལ། གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་ན་སྤང་བྱ་འགག་པས་དུས་མི་མཉམ་པ་ལ་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་བརྟགས་པའི་བློ་ངོར་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ལ་སྤང་བྱ་སྤངས་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་འདོགས་ཏེ་སྲང་མདའི་མཐོ་དམའ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་ཚུལ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི། སྐྱེ་བརྟེན་རྟོགས་ཚུལ་སྐད་ཅིག་ཁྱད་པར་བཞི། །མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ནི། རྟེན་གང་ལ་སྐྱེ་བ། ས་གང་ལ་བརྟེན་པ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ། སྐད་ཅིག་དུ་ལས་སྐྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གླིང་གསུམ་གྱི་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དང་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ལ་སྐྱེ་སྟེ། དབང་པོ་རྣོ་ཞིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལུང་སོད་ལ་སྐྱོ་ཤས་ཆེ་བས་སོ། རྣམ་སྨིན་གྱི་ལས་སྒྲིབ་ཆེན་པོས་
Chinese
如果有人问，虽然都属于三界，但只有无漏的道才能断除烦恼，因此将三界各自安立断和道是不合理的。答：没有过失。在《摄类学》中说：“这是就三界的角度而言的。”这是因为所断除的痛苦都是欲界的，因此将痛苦及其因断除称为欲界的断，将证悟它的方法称为欲界的道。同样，对上二界的断和道也是如此安立的。如果有人问，那么在《集论》中说有见所断一百一十二种，而在《摄类学》中说有九十四种，这岂不是相违吗？对此，有些人说这是按照瑜伽行派和经部的次第，但最好解释为，这是由于粗细的安立不同，是不同经典的观点。第三，所断之法断除的方式：小乘有部宗认为，如《俱舍论》所说： “以能灭之道，彼之障蔽断。”（藏文：འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་སྤོང༌། །） 即以能灭之道断除烦恼。而大乘共同宗则将此句改为： “以能生之道，彼之障蔽断。”（藏文：སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་སྤོང༌། །） 认为以能生对治之道断除烦恼。大乘不共宗则认为，胜义谛中，所断和对治都无自性成立，因此生和灭都不合理。如《现观庄严论》所说： “此中无所除，亦无少可立。”（藏文：འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །） 以及《入行论》所说： “如是空性中，何得何所失？”（藏文：དེ་ལྟར་སྟོང་པའི་དངོས་རྣམས་ལ། །ཐོབ་པ་ཅི་ཡོད་ཤོར་ཅི་ཡོད། །） 正如这些所说。在世俗谛中，也不认为对治能断除所断，因为有所断时就没有对治，而对治生起时所断就已灭尽，由于时间不同，因此没有相遇。在未经观察的意识面前，安立生起智慧为断除所断，就像天平的两端一样。第二，见道生起方式的
English
If someone asks, although they all belong to the three realms, only the uncontaminated path can eliminate afflictions, so it is unreasonable to establish the cessation and path of each of the three realms separately. Answer: There is no fault. In the Compendium of Topics it says, "This is from the perspective of the three realms." This is because all the suffering to be abandoned is in the desire realm, so the cessation of suffering and its causes is called the cessation of the desire realm, and the method of realizing it is called the path of the desire realm. Similarly, the cessation and path of the upper two realms are also established in this way. If someone asks, then the Compendium of Topics says that there are one hundred and twelve things to be abandoned by seeing, while the Compendium of Topics says that there are ninety-four, is this not contradictory? To this, some say that this is according to the order of the Yogacara school and the Sutra school, but it is best to explain that this is due to the different establishments of coarse and fine, and is the view of different sutras. Third, the way to abandon what is to be abandoned: The Lesser Vehicle Vaibhashika school believes, as the Treasury of Knowledge says: "By the path that leads to cessation, Its obscurations are completely abandoned." That is, afflictions are abandoned by the path that leads to cessation. The Common Great Vehicle school changes this sentence to: "By the path that leads to arising, Its obscurations are completely abandoned." It is believed that afflictions are abandoned by the path that leads to the arising of antidotes. The Uncommon Great Vehicle school believes that in ultimate truth, what is to be abandoned and the antidote are not self-established, so both arising and ceasing are unreasonable. As the Ornament for Clear Realization says: "Here there is nothing to be removed, Nor is there anything to be established." And as the Engaging in Bodhisattva Behavior says: "In such emptiness, What is gained and what is lost?" As these say. In conventional truth, it is not believed that the antidote can abandon what is to be abandoned, because when there is something to be abandoned, there is no antidote, and when the antidote arises, what is to be abandoned has already ceased, and because the times are different, there is no encounter. In the face of an unexamined mind, establishing the arising of wisdom as the abandonment of what is to be abandoned is like the two ends of a scale. Second, the classification of how the path of seeing arises: four kinds of differences: the basis of arising, the ground of reliance, the way of realization, and the moment of arising. The way the path of seeing arises is: where it arises, what ground it relies on, how it is realized, and in how many moments it arises. First, the basis of arising: it arises in men and women of Jambudvipa, Purvavideha, and Aparagodaniya, and in the gods of the desire realm, because they have sharp faculties, accept the teachings of the Buddha, and have strong renunciation. Due to the karmic obscurations of the ripening result