Tibetan
གྲོད། །དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་སྣ་ཚོགས་ལ། །དགའ་བས་རྟག་པར་ཐམས་ཅད་དུ། །གནས་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། །ས་རྣམས་གནས་པ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ་ས་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་གི་གཞིའམ་གནས་སམ་རྟེན་བྱེད་པས་ན་ས་ཞེས་པའམ། ཡང་ན། དེ་ཉིད་ལས། འབྱུང་པོ་དཔག་མེད་འཇིགས་མེད་ཕྱིར། །དཔག་ཏུ་མེད་པ་དེ་དག་ལས། །ཕྱི་ཕྱིར་གང་དུ་འགྲོ་ལྡན་ཕྱིར། །དེ་དག་ཉིད་ནི་སར་འདོད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་ལ་དེ་ཡང་སའི་སྐད་དོད་བྷཱུ་མི་ཞེས་པ་ལ་ཡི་གེ་ཕྱིས་བསྣན་ཏུ གྱི་ངེས་པས་བྷཱུ་ནི་བྷཱུ་ཏ་སྟེ་འབྱུང་བ་ཞེས་པ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྟར་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པས་དང༌། མི་ནི་ཨ་མི་ཏ་སྟེ་དཔག་མེད་ཅེས་པ་དཀའ་སྤྱད་དཔག་ཏུ་མེད་པས་འཐོབ་པས་དང༌། ཡང་བྷཱུ་ནི་ཨ་བྷ་ཡ་སྟེ་འཇིགས་མེད་ཅེས་པ་ས་ཐོབ་ནས་འཇིགས་པ་ལྔ་སོགས་དང་བྲལ་བས་དང༌། ཡང་བྷཱུ་ནི་བྷཱུ་ཡ་སྟེ་ཕྱི་ཕྱིར་ཞེས་པས་འོག་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིར་ཞིང་གོང་ནས་གོང་དུ་བགྲོད་པའི་རྟེན་བྱེད་པས་ས་ཞེས་བྱ་སྟེ། མདོར་ན་ས་གཞི་དང་འདྲ་བར་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པས་སར་བརྗོད་པ་སྟེ་ས་ཞེས་པ་སྤྱིའི་ངེས་ཚིག་གོ །བཞི་པ་ནི། དབྱེ་བ་སྐྱེ་འཕགས་ཐོབ་ཚུལ་མོས་དང་འཇུག །རྟོགས་པ་གྲུབ་བཞི་གྲུབ་ཚུལ་མ་གྲུབ་གྲུབ། །ང་རྒྱལ་མང་དང་ཕྲ་དང་ང་རྒྱལ་མེད། །ས་ལ་ཐུན་མོང་ཙམ་དུ་དབྱེ་ན་བཞི། སྐྱེ་འཕགས་ཀྱིས་དབྱེ་བ། ཐོབ་ཚུལ་གྱིས་དབྱེ་བ། གྲུབ་ཚུལ་གྱིས་དབྱེ་བ། ང་རྒྱལ་གྱིས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་སོ་སྐྱེའི་ས་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སའོ། །དེའི་དང་པོའི་མཚན་ཉིད་འཕགས་པའི་ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའོ། །མཚན་གཞི་ནི། འདི་ལའང་ལས་དང་པོ་པའི་ས་དང༌། མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་གཉིས་སུ་དབྱེར་རུང་བའི། དང་པོ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་སད་ཅིང་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་ཚོགས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཏེ་རང་གི་རྒྱུད་མ་སྨིན་པ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་སོ། །ཕྱི་མ་ནི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་མོས་པ་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སའི་མཚན་ཉིད་ནི། འཕགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའོ། །མཚན་གཞི་ནི་མཐོང་ལམ་ནས་མཐར་ཕྱིན་ལམ་གྱི་བར་གྱི་གནས་སྐབས་ཏེ་ས་དང་པོར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཟག་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འ
Chinese
གྲོད། 那麼，為什麼稱為「地」呢？《莊嚴經論》中說：「行善種種事，喜樂恆時處，菩薩之諸地，是故立為地。」如大地一般，是一切功德的基礎、處所或所依，因此稱為「地」。或者，該論中又說：「有情無量無畏故，無量彼等之中，後後何處行具故，彼等即是名為地。」這裡說到，梵語「地」的對應詞是「bhaumi」，後來加上了字母ཏུ，根據定義，「bhu」是「bhuta」（梵文天城體：भूत，梵文羅馬擬音：bhūta，漢語字面意思：生），意思是像大種一樣，是功德之聚的所依；「mi」是「amita」（梵文天城體：अमित，梵文羅馬擬音：amita，漢語字面意思：無量），意思是通過無量的苦行才能獲得；另外，「bhu」是「abhaya」（梵文天城體：अभय，梵文羅馬擬音：abhaya，漢語字面意思：無畏），意思是獲得地之後，遠離五種怖畏等；還有，「bhu」是「bhuya」（梵文天城體：भूय，梵文羅馬擬音：bhūya，漢語字面意思：更），意思是依靠下層，然後向上，成為從上到上進步的所依，因此稱為「地」。總之，如同大地一般，是功德的所依，因此稱為「地」，「地」是總體的定義。第四是：分類、生聖、獲得方式、信解與行入、證悟、四成就、成就方式、未成就與成就、我慢多、少與無我慢。地大致可以分為四種：以生聖來分類、以獲得方式來分類、以成就方式來分類、以我慢來分類。第一種分為兩種：世間凡夫地和出世間地。第一種的特徵是，成為趣入聖者之法的功德所依。例子是：這也可以分為最初業者的地和以信解而行的地兩種。第一種是從大乘種姓覺醒並生起最初菩提心開始，到資糧道的階段，因為是使自己的相續未成熟者成熟。後者是加行道的階段，因為只是對空性的意義產生信解。第二種出世間地的特徵是，成為殊勝聖者功德的所依。例子是從見道到究竟道之間的階段，即在第一地中現證的彼 真實性的無漏智慧定
English
Grounds. Why is it called "ground"? The Ornament of the Sutras states: "Performing various virtuous deeds, Always dwelling in joy, The grounds of Bodhisattvas, Are considered to be the dwelling place." Like the great earth, it is the basis, place, or support of all qualities, hence it is called "ground." Or, from the same text: "Because of immeasurable fearless beings, Among those immeasurable ones, Because of possessing the ability to go further and further, Those themselves are considered grounds." It is said that the Sanskrit equivalent of "ground" is "bhaumi," to which the letter ཏུ was later added. According to the definition, "bhu" is "bhuta," meaning like the great elements, it is the support of the collection of qualities; "mi" is "amita," meaning it is obtained through immeasurable austerities; also, "bhu" is "abhaya," meaning after obtaining the ground, one is free from the five fears, etc.; and "bhu" is "bhuya," meaning by relying on the lower level and then going upwards, it becomes the support for progressing from higher to higher, hence it is called "ground." In short, like the earth, it is the support of qualities, hence it is called "ground," which is the general definition of "ground." Fourth: Divisions, birth as noble ones, ways of attainment, faith and entry, realization, four accomplishments, ways of accomplishment, non-accomplishment and accomplishment, much pride, little pride, and no pride. Grounds can be roughly divided into four: division by birth as noble ones, division by ways of attainment, division by ways of accomplishment, and division by pride. The first is divided into two: the ground of ordinary worldlings and the ground beyond the world. The characteristic of the first is that it becomes the support of the qualities of entering the Dharma of the noble ones. Examples are: this can also be divided into the ground of the first practitioner and the ground of practicing with faith. The first is from the awakening of the Mahayana lineage and the arising of the first Bodhicitta, up to the stage of the path of accumulation, because it is to mature one's own immature continuum. The latter is the stage of the path of preparation, because it is only generating faith in the meaning of emptiness. The characteristic of the second, the ground beyond the world, is that it becomes the support of the extraordinary qualities of the noble ones. Examples are the stages from the path of seeing to the path of ultimate completion, that is, the directly realized suchness in the first ground, the undefiled wisdom samadhi.
Tibetan
ཛིན་ལ་གོམས་འདྲིས་བྱེད་པ་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ཐོབ་ཚུལ་གྱིས་དབྱེ་བ་ནི། ཆོས་རྣམས་ལ་མོས་པ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པས་འཇུག་པ་མོས་པས་ཐོབ་པའི་ས་དང༌། ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་འཇུག་པ་སྤྱོད་པས་ཐོབ་པའི་ས་དང༌། ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་རྟོགས་པས་ཐོབ་པའི་ས་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་པས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པའི་ས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིར་དབྱེར་ཡོད་དེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ས་ཐོབ་པ་ནི་མོས་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་དག་ལ་འཇུག་པ་དང༌། །རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་ས་རྣམས་ནི། །གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་བཞི། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ནི། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ནི་མ་གྲུབ་པ་དང༌། མཐོང་སྒོམ་གྱི་གནས་སྐབས་ལྷག་བསམ་རྣམ་དག་གིས་ནི་གྲུབ་པ་དང༌། གྲུབ་པ་ལའང་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་ནི་འབད་རྩོལ་དང་བཅས་པའི་ཆ་ནས་མ་གྲུབ་པ་དང༌། བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་འབད་རྩོལ་མེད་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཞིར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ཡང༌། དེ་ཉིད་ལས། ས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་དང༌། །གྲུབ་པ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། །གྲུབ་པ་དག་ཀྱང་མ་གྲུབ་དང༌། །གྲུབ་པ་དག་ཏུ་ཡང་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཤེས་སོ། །བཞི་པ་ང་རྒྱལ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི། དེ་ལ་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ང་རྒྱལ་མང་བ་དང༌། མ་དག་ས་བདུན་ང་རྒྱལ་ཕྲ་བ་དང༌། དག་པ་ས་གསུམ་ང་རྒྱལ་མེད་པ་དང་གསུམ་དུ་དབྱེར་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། ང་རྒྱལ་མང་དང་ང་རྒྱལ་ཕྲ། །ང་རྒྱལ་མེད་པ་དག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །ལྔ་པ་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ས་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པ་ལ་དྲུག་མཚན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ ངེས་ཚིག་ཡོངས་སྦྱོང་དང་གོང་འཕོ། ཉམས་ལེན་དང་གང་ཟག་བསླབ་གསུམ་དང་ཕུང་པོ། རྣམ་དག་དང་སྤངས་རྟོགས། ཡོན་ཏན་དང་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། རབ་དགའ་དྲི་མེད་འོད་བྱེད་འོད་འཕྲོ་དང༌། །སྦྱང་དཀའ་མངོན་གྱུར་རིང་སོང་མི་གཡོ་བ། །ལེགས་བློ་ཆོས་སྤྲིན། །ཅེས་པ་སྟེ། ས་དང་པོ་ནས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་མཚན་མིང་རྣམས་སོ། །དེ་དག་གི་ངེས་ཚིག་ནི། སྔར་མ་མཐོང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་བས་རང་དོན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་ཉེ་བ་དང༌། གཞན་དོན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་འགྲུབ་པར་མཐོང་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་འཚལ་བ་དང་ཐེག་དམན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ
Chinese
因为习惯于串习的缘故。第二，从获得方式上区分：对于诸法以信解为主而行持，以信解而获得的地；对于十种行持如所欲求般地行持，以行持而获得的地；初地以上现量了知法性，以证悟而获得的地；特别是八地以上无勤任运而行持，称为以成就而获得的地，这样有四种区分。如《经庄严论》中说：“地之获得是，入于信解与，行持清净中，以证悟之故，诸地以成就之门乃四种。”这样说的缘故。第三，从成就方式上区分：在资粮加行道时，以信解而行持的地是不成就的；在见修道时，以清净增上意乐是成就的；在成就中，从初地到七地之间，从具有勤作的方面来说是不成就的；八地以上因为没有勤作的缘故是成就的，这样有四种区分。这也是从那部论中说的：“所有诸地皆不成就与，当知为成就，已成就亦不成就与，亦许为成就。”这样说的缘故要知道。第四，从我慢上区分：其中以信解而行持的地我慢多；不清净的七地我慢少；清净的三地没有我慢，这样有三种区分。这也是从那部论中说的：“我慢多与我慢少，亦许为无我慢。”这样说的缘故。第五，宣说大乘不共地的差别，有六种特征：地的体性，词义、总相、增上、修习和补特伽罗三学和蕴、清净和断证、功德和出生的差别。第一是：极喜、离垢、发光、焰慧、难胜、现前、远行、不动、善慧、法云。这是从初地到十地之间的名称。这些的词义是：因为见到以前没有见过的法性的意义，靠近自利菩提胜妙，并且见到利他众生的意义广大成办，因此生起极为欢喜，所以初地是极喜地；因为远离毁坏戒律和作意小乘的垢染，所以二地是离垢地。
English
It is because one becomes accustomed to practice. Second, the distinction based on the method of attainment: The ground attained through faith, which engages primarily in faith in all dharmas; the ground attained through practice, which engages in the ten practices as desired; the ground attained through realization, which directly knows the nature of reality from the first ground onwards; and the ground attained through accomplishment, which, especially from the eighth ground onwards, engages effortlessly and spontaneously. Thus, there are four distinctions. As stated in the Ornament of the Sutras: "The attainment of the grounds is through engaging in faith and pure practice, and because of realization. The grounds are fourfold through the door of accomplishment." This is because it is said so. Third, the distinction based on the method of accomplishment: The ground practiced with faith during the stage of accumulation and preparation is unaccomplished; the ground of seeing and meditation is accomplished with pure intention; and within accomplishment, from the first to the seventh ground, it is unaccomplished in terms of having effort, while from the eighth ground onwards, it is accomplished because of the absence of effort. Thus, there are four distinctions. This is also from the same text: "All the grounds should be known as unaccomplished and accomplished. The accomplished are also considered unaccomplished and accomplished." This is to be known because it is said so. Fourth, the distinction based on pride: Among them, the ground practiced with faith has much pride; the seven impure grounds have little pride; and the three pure grounds have no pride. Thus, there are three distinctions. This is also from the same text: "Much pride, little pride, and also considered as without pride." This is because it is said so. Fifth, explaining the unique characteristics of the Mahayana grounds, there are six aspects: the nature of the designations, the etymology, the general characteristics, the increase, the practice, the individual, the three trainings and the aggregates, the purification and the abandonment and realization, the qualities, and the distinctions of birth. First: Joyful, Immaculate, Illuminating, Blazing, Difficult to Conquer, Manifest, Far-Reaching, Immovable, Good Intelligence, Cloud of Dharma. These are the names of the grounds from the first to the tenth. The etymology of these is: Because one sees the meaning of the nature of reality that was not seen before, one approaches the supreme enlightenment for one's own benefit, and seeing that the benefit of other sentient beings is greatly accomplished, one generates great joy. Therefore, the first ground is the Joyful Ground. Because it is free from the defilement of breaking vows and focusing on the Hinayana, the second ground is the Immaculate Ground.