Tibetan
ས་མིན་གྱི་བློས་ཐར་པ་དོན་དུགཉེར། དེའི་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་རང་གིས་གང་བླངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་བསྲུང༌། དེ་ལྟར་ན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་དེའི་རྒྱུས་དེ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་འདོད་ཀྱི་བློ་བཅོས་མིན་དུ་སྐྱེ། དེ་ཡིས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། མ་གྱུར་འགྲོ་ལ་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ བསྐྱེད་ཕྱིན་དྲུག་བསྡུ་བཞི་ཡིས། །རང་གཞན་དོན་སྤྱོད་ལྷག་བསམ་རྣམ་པར་དག །སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་བསྒོམ། །སྔ་མ་དེས་ཀྱང་ཆོག་ཤེས་མི་བྱ་བར་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ་སློབ་དགོས་ཏེ། དེའང་རང་སྲིད་མཚོར་ལྟུང་བ་ཅི་འདྲ་བར་མ་གྱུར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་འདྲ་བར་སོང་བ་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ་བྱམས་སྙིང་རྗེའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་ཞིང་དེ་ཉིད་ཅི་སྐྱེ་ལ་འབད་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཕྱིན་དྲུག་དང་རིམ་གཉིས་སོགས་རྨངས་མེད་པའི་ཐོག་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བས་སོ། །དེ་ལ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་པ་ན། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཆོ་གས་བཟུང་ལ་དེའི་བསླབ་བྱ་ལ་འབད་དེ་སྨོན་སེམས་ཅི་བརྟན་བྱ། དེ་ནས་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེ་བ་རྣམས་མཉན་ལ། ལྡོག་འཇུག་གི་མཚམས་རྣམས་ཤེས་པ་དང་དེ་ལ་སློབ་འདོད་བསྐྱེད། དེ་སྐྱེས་པ་ན་འཇུག་སྡོམ་ཆོ་གས་བཟུང་ལ། རང་རྒྱུད་སྨིན་བྱེད་ཕྱིན་དྲུག་དང༌། གཞན་རྒྱུད་སྨིན་བྱེད་བསྡུ་བཞི་སོགས་ལ་བསླབ། ཁྱད་པར་དུ་རྩ་ལྟུང་ལ་སྲོག་བསྡོས་བྱ། ཟག་པ་ཆུང་འབྲིང་དང་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་གོས་པ་ལ་འབད། གོས་ནའང་ཕྱིར་བཅོས་ལ་འབད་དོ། །དེ་ནས་ཕར་ཕྱིན་ཐ་མ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བསླབ་དགོས་པས། བསམ་གཏན་སྐྱོད་ལུགས་ལ་མཁས་པར་བྱས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ། བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་དག་གཅིག་རྒྱུད་ལ་ཅི་སྐྱེ་བྱ་སྟེ་རྙེད་པ་དང་ལྟ་ཐོག་ཏུ་བཞག་ནས་སྐྱོང་བའི་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྐྱེད་དོ། །དེ་འདྲ་བའི་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ལ་ཞི་ལྷག་གི་མིང་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་གཉིས་ལས་ཟུར་པ་ཞིག་མེད་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་དེའི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པའི་ནང་དུ་དེ་དག་འོང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་བསླབ་པས་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་རྟག་ཏུ་སྤྱོད། ལྷག་པའི་བསམ་པ་གཡོ་མེད་པར་རྣམ་པར་དག་ཅིང༌། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ
Chinese
以非凡之智寻求解脱，为此，应善护自己所受持的三种戒律，即共同戒律和个别戒律。如此，因见到轮回的过患，便会生起想要从中解脱的真实意愿。由此，戒律得以清净，中士道的次第便能在相续中生起。如此修习后，便应进行禅修。第三是：对曾经做过自己母亲的众生怀有极大的慈爱和悲悯。通过生起菩提心，修习六度四摄，以纯净的利他之心行持自他之利。修习大士道的次第。不要因为前者而感到满足，必须修学成佛之道的根本——第三个次第。如同自己沉溺于苦海之中，同样也要想到所有曾经做过自己母亲的众生也同样沉溺其中，从而修习以慈悲为根本的菩提心，并努力使之生起。如果没有菩提心，那么修习六度和二次第等，就如同在没有地基的地方建造房屋一样。当对菩提心生起少许体验时，应以仪轨受持愿菩提心，并努力修学其学处，使愿心得以稳固。之后，听闻广大的行持，了解止恶行善的界限，并生起修学的意愿。当此意愿生起时，便以仪轨受持行菩提心，修学成熟自相续的六度，以及成熟他相续的四摄等。特别是，要以生命作为代价来守护根本堕罪，努力不被轻微、中等的罪过和恶行所染污。即使被染污，也要努力忏悔。之后，必须特别修学最后的两种波罗蜜多（智慧和方便）。精通禅定的行持方式，修习三摩地。努力使通达二无我的清净见解在相续中生起，了解如何将见解融入实修，并加以培养。像这样的禅定和智慧二者，被称为止和观。除了止观之外，没有其他的修法。因此，受持菩萨戒后，在修学其学处时，自然会包含止观的修习。如此修学，便能恒常行持自他广大的利益。 以毫不动摇的增上意乐，完全清净地修习大士道。
English
With extraordinary intelligence, seek liberation. For this, one should well protect the three types of precepts that one has taken, namely the general precepts and the individual precepts. In this way, by seeing the faults of samsara, a genuine desire to escape from it will arise. Through this, the precepts will be purified, and the stages of the path of the middling person will arise in one's being. Having practiced in this way, one should then meditate. The third is: to have great love and compassion for beings who have been one's mothers. By generating the mind of enlightenment, practicing the six perfections and the four means of attraction, and acting for the benefit of oneself and others with pure altruistic intention. Meditate on the stages of the path of the great person. Do not be content with the former, but one must study the root of the path to Buddhahood—the third stage. Just as one is drowning in the ocean of suffering, one should also think that all beings who have been one's mothers are also drowning in it, and thus cultivate the mind of enlightenment, which is rooted in love and compassion, and strive to generate it. Without it, practicing the six perfections and the two stages, etc., is like building a house on a foundationless ground. When a slight experience of bodhicitta arises, one should take the vow of aspiration bodhicitta with a ceremony and strive to practice its trainings, so that the aspiration mind becomes stable. After that, listen to the vast practices, understand the boundaries of what to abandon and what to adopt, and generate the desire to study them. When this desire arises, take the vow of engaging bodhicitta with a ceremony, and study the six perfections that ripen one's own being, and the four means of attraction that ripen the beings of others, etc. In particular, one should risk one's life to protect the root downfalls, and strive not to be defiled by minor, medium, and major transgressions and misdeeds. Even if one is defiled, one should strive to purify them. After that, one must especially study the last two perfections (wisdom and skillful means). Become skilled in the methods of meditation, and practice samadhi. Strive to generate the pure view of understanding the two selflessnesses in one's being, understand how to integrate the view into practice, and cultivate it. Such meditation and wisdom are called shamatha and vipashyana. Apart from shamatha and vipashyana, there is no other practice. Therefore, after taking the bodhisattva vows, the practice of shamatha and vipashyana will naturally be included in the study of its trainings. By studying in this way, one will always act for the vast benefit of oneself and others. With unwavering higher intention, completely purify the practice of the path of the great person.
Tibetan
་གྱི་རིམ་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་སྟེ་དོན་འདི་ལ་ནན་ཏན་ཆེན་པོས་བསྒོམ་པའོ། །འདི་དག་ཀྱང་ཡ་བྲལ་དུ་མ་སོང་བ་ལམ་འོག་མ་བསྒོམས་ཀྱིན་གོང་མ་ལ་ཐོབ་འདོད་ཆེར་འགྲོ་བ་དང༌། གོང་མ་མཉན་པ་ན་འོག་མ་ལ་བསྒྲུབ་འདོད་ཇེ་ཆེར་འགྲོ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་རྣམས་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ཡང་རང་གི་རྟོག་པ་ལ་དཔྱད་པར་བྱས་ནས་བློ་ཆ་མཉམ་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ལམ་ལ་འཁྲིད་པའི་བཤེས་གཉེན་ལ་གུས་པ་ཆུང་བར་སྣང་ན་ལེགས་ཚོགས་ཀྱི་རྩ་བ་འཆད་པས་བསྟེན་ཚུལ་ལ་འབད། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་ཆུང་ན་དལ་འབྱོར་གྱི་སྐོར་དང༌། ཚེ་འདི་ལ་མངོན་ཞེན་ཆེར་སོང་ན་མི་རྟག་པ་དང་ངན་འགྲོའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམ་པ་ལ་གཙོ་བོར་བྱ། ཁས་བླངས་པའི་བཅས་མཚམས་ལས་གཡེལ་བར་སྣང་ན་ལས་འབྲས་སྒོམ་པ་ལ་གཙོ་བོར་བྱ། འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་ཤས་ཆུང་ན་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ། ཅི་བྱེད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བྱེད་པའི་བློ་ཤུགས་དྲག་མི་སྣང་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྩ་བ་འཆད་པས་སྨོན་སེམས་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ལ་སྦྱང༌། རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བླངས་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པ་ན་མཚན་འཛིན་གྱི་འཆིང་བ་ཤུགས་དྲག་པར་སྣང་ན་མཚན་འཛིན་གྱི་དམིགས་གཏད་རིག་ཤེས་ཀྱིས་བཤིགས་ལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉིད་ལ་སྦྱང༌། སེམས་དམིགས་པ་ལ་མི་སྡོད་པར་རྣམ་གཡེང་གི་བྲན་དུ་གྱུར་བར་སྣང་ན་རྩེ་གཅིག་པའི་གནས་ཆ་ལ་གཙོ་བོར་སྦྱོང་བར་གོང་མ་རྣམས་གསུངས་ཏེ། དེས་མཚོན་ནས་མ་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱས་ལ། མདོར་ན་ཕྱོགས་རེ་བར་མ་སོང་བར་རྒྱུད་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་བཀོལ་རུང་ཞིག་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་ལམ་ཐམས་ཅད་འདུ་བའི་ཚུལ་བཤད་པ་ནི། མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་ཐེག་ཆེན་ལས་བརྩམ་བའི། །བཀའ་རྣམས་རིམ་གསུམ་ལམ་འདིར་འདུ་བར་བཞེད། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པའི་དོན་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་གཉིས་ཏེ་གནས་སྐབས་མངོན་མཐོ་དང་མཐར་ཐུག་ངེས་ལེགས་སོ། །དང་པོ་སྒྲུབ་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དངོས་སམ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་ཚེ་འདི་ལ་ཆེད་ཆེར་མི་བྱེད་པར་ཚེ་ཕྱི་མའི་མཐོ་རིས་ཀྱི་ཕུན་ཚོགས་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང༌། དེའི་རྒྱུ་རྣམས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལམ་སྒྲོན་ལས། གང་ཞིག་ཐབས་ནི
Chinese
在相续中生起次第，要对此义精勤修习。这些也不要分离，不要在没有修习下道的时候，就想要获得上道，听闻上道的时候，就想要更加努力地修习下道。在修习这些的时候，也要观察自己的分别念，保持心态平衡。比如，如果觉得对引导修道的善知识不够恭敬，因为善知识阐释了善妙的根本，所以要努力依止善知识。同样，如果对修行没有兴趣，就要修习暇满难得；如果对今生过于执着，就要着重修习无常和恶趣的过患。如果觉得违背了自己承诺的戒律，就要着重修习业果。如果对轮回没有厌离心，那么希求解脱就只是说说而已，所以要思维轮回的过患。如果做什么都不能强烈地想着利益众生，因为阐释了大乘的根本，所以要修习具有因的愿菩提心。受持菩萨戒后，在学习行为时，如果觉得执着相的束缚非常强烈，就要用智慧摧毁执着相的对境，修习如虚空般和如幻化般的空性。如果心不能安住于所缘，而成为散乱的奴隶，那么上师们说要着重修习专注一境。要知道这可以代表没有说到的其他情况。总而言之，不要偏颇，要让相续能够运用到一切善的方面。第三，讲述所有道都包含于其中的方式： 从增上生、决定胜、大乘开始的，一切教言都认为包含于此三士道中。 佛陀所说的一切法的必要意义，仅仅是为了成办众生的利益。所要成办的利益有两种，即暂时的增上生和究竟的决定胜。首先，从修习开始所说的一切，都包含在下士道本身或者与下士道共同的法类中。特殊之处在于，下士道之人不会特别关注今生，而是为了来世的高位和圆满而努力，并且为了修习这些因。
English
The stages of arising in the continuum, one should meditate diligently on this meaning. These should not be separated either; one should not desire to attain the higher path without having meditated on the lower path, and when listening to the higher path, one should desire to practice the lower path even more. When meditating on these, one should also examine one's own thoughts and maintain a balanced state of mind. For example, if one feels that one does not have enough respect for the spiritual friend who guides one on the path, one should strive to rely on the spiritual friend because they explain the root of goodness. Similarly, if one has little interest in practice, one should meditate on the difficulty of finding leisure and endowments; if one is too attached to this life, one should focus on meditating on impermanence and the faults of the lower realms. If one feels that one is deviating from the vows one has taken, one should focus on meditating on karma and its effects. If one has little renunciation for samsara, then seeking liberation will only be lip service, so one should contemplate the faults of samsara. If one does not have a strong mind to do everything for the benefit of sentient beings, one should train in the aspiring bodhicitta with its causes, because it explains the root of the Great Vehicle. After taking the vows of a Bodhisattva, when learning the practices, if one feels that the bondage of clinging to signs is very strong, one should destroy the object of clinging to signs with wisdom and train in emptiness like the sky and like an illusion. If the mind does not stay on the object of focus and becomes a slave to distraction, then the superiors have said that one should focus on training in one-pointedness. One should know that this can represent other situations that have not been mentioned. In short, one should not be biased, but one should make the continuum usable for all aspects of virtue. Third, explaining how all paths are included in it: All the teachings that begin with higher realms, definite goodness, and the Great Vehicle are considered to be included in these three levels of the path. The necessary meaning of all the Dharma taught by the Buddha is solely to accomplish the benefit of sentient beings. There are two kinds of benefits to be accomplished: temporary higher realms and ultimate definite goodness. First, everything that is said starting from practice is included in the path of the lower person itself or in the Dharma categories common to the lower person. The special feature is that the person of the lower level does not pay special attention to this life, but strives for the high position and perfection of the next life, and for the sake of practicing these causes.