Tibetan
་དོན་བྱེད་ནུས་སྙམ་པ་དང༌། ནམ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འབྱོར་བ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་གྱི་རེ་བ་རྫོགས་པར་བྱེད་ནུས་སྙམ་པ་དང༌། ནམ་ཞིག་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ངེས་པར་འབྱིན་ནུས་སྙམ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ལ་མི་ཕན་པའི་སྐྱེ་བ་དང་དོན་དམ་པའི་རོ་ལ་གཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང༌། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཚིམས་པར་མི་བྱེད་པའི་ཚིག་དང༌། གཞན་ལ་མི་ཕན་པའི་འཚོ་བ་དང་ལུས་དང་ཤེས་རབ་དང་ནོར་དང་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པ་དང༌། གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་དགའ་བར་ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་སྡིག་ པའི་འབྲས་བུ་བདག་ལ་སྨིན་ཅིང་བདག་གི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་དེ་དག་ལ་སྨིན་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་སེམས་པ་སྟེ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱད་དང༌། སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་ཚེ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བུར། དབང་པོའི་འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་འཇུག་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རིགས་ཤིང་མཐུན་ཚིག་གིས། །སེམས་ཅན་ཕན་ཕྱིར་དེ་མངོན་འདུ་བྱེད་དོ། །ཞེས་པའི་དོན་ཕལ་པོ་ཆེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁང་པའི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སེམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པ་སྦྱར་ཏེ། ཉལ་བའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པར། རྨི་ལམ་རྨིས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟར་རྟོགས་པར། གཉིད་སད་ཙ་ན་མ་རིག་པ་ལས་སད་པར། ལྡང་བ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ཐོབ་པར། གོས་གྱོན་ན་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་གོས་གྱོན་པར། སྐེ་རགས་བཅིང་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར། སྟན་ལ་འདུག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྟན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླང་སྟེ་བློ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་སྒོམ་ཚུལ་ལ་གཉིས། བྱེ་བྲག་གི་མཉམ་རྗེས་དང༌། སྤྱིའི་རྗེས་ཐོབ་བོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་མཉམ་གཞག་དབུ་མའི་དོན་གཙོ་ཞིང༌། །དེ་ཡང་དཔྱད་པ་སྔོན་འགྲོས་རང་རྒྱུད་པ། །མེད་དགག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་འཇོག །ཐལ་འགྱུར་གོམས་བྱའི་ཆོས་དབྱིངས་གོམ་བྱེད་བློ། །དབྱེར་མེད་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་ལྟ་བུ་སྟེ། །གཞན་སྟོང་མི་རྟོག་འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་དང༌། །ཀུན་ཀྱང་སྤྲོས་བྲལ་ཙམ་གྱི་གནད་ལ་མཐུན། །བྱེ་བྲག་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྒོམ་པ་ནི། མཉམ་གཞག་ཏུ་ཐོས
Chinese
心想何时才能具有利益他人的能力，心想何时才能以世间和出世间的巨大财富圆满众生的愿望，心想何时才能成佛，从而必定能够解除众生的痛苦，对于无益于众生的生命和享用真实之味成为一体，以及不能使所有人都满足的言语，无益于他人的生活以及拥有身体、智慧、财富和权力，以及喜欢损害他人，但愿我生生世世都不要变成这样，愿众生的罪 业之果成熟于我，愿我的善业之果成熟于他们，心中这样想，这就是大丈夫的八种分别念。清净行境如《经庄严论》所说：王子行持时，无论如何，诸根之识如何生起，如是如是，以理和顺语，为利有情而显现。要知道，就像这样，就像《华严经》中所说的清净行境一样。菩萨进入房间时，心想愿一切众生都能获得解脱之城，并加上这句话。睡觉时，愿获得佛身。梦见梦境时，愿证悟一切法如梦。醒来时，愿从无明中醒来。起身时，愿获得佛的身相。穿衣服时，愿穿上惭愧之衣。系腰带时，愿善根相互联系。坐在垫子上时，愿获得金刚座。像这样发愿，并如是修持，从而调伏自心。第二，关于分别和等后之修法，分为二：分别是分别之等后，以及共同之后得。第一是：分别之等持，以中观之义为主，并且是以观察为前行的自续派，安立于无遮如虚空般的意义上。随应派是串习之法界，串习之识，无有分别，如水入水一般。他空无分别大光明，一切都与离戏的要点相符。分别大乘行者们不共的修法是，在等持中听闻。
English
Thinking when will I have the ability to benefit others, thinking when will I be able to fulfill the wishes of sentient beings with the great wealth of the world and beyond, thinking when will I become a Buddha, so that I will surely be able to relieve the suffering of sentient beings, for a life that is not beneficial to sentient beings and enjoying the true taste as one, and words that cannot satisfy everyone, a life that is not beneficial to others and possessing body, wisdom, wealth, and power, and being happy to harm others, may I never become like this in all my lifetimes, may the fruit of the sins of sentient beings ripen on me, and may the fruit of my virtues ripen on them, thinking like this in the heart, these are the eight kinds of great man's thoughts. Pure conduct is as stated in the Ornament of the Sutras: When a prince acts, in whatever way, how the consciousness of the senses arises, in that way, with reason and harmonious words, he manifests for the benefit of sentient beings. Know that it is like this, just like the pure conduct mentioned in the Avatamsaka Sutra. When a Bodhisattva enters a room, thinking may all sentient beings attain the city of liberation, and add this sentence. When sleeping, may I attain the body of the Buddha. When dreaming, may I realize all dharmas as dreams. When waking up, may I awaken from ignorance. When getting up, may I attain the form of the Buddha. When dressing, may I put on the clothes of shame and embarrassment. When tying the belt, may the roots of virtue be interconnected. When sitting on the mat, may I attain the Vajra seat. Like this, make aspirations and practice accordingly, thereby taming the mind. Second, regarding the practice of distinction and post-meditation, there are two: the post-meditation of distinction, and the common post-attainment. The first is: the distinction of meditative equipoise, mainly focusing on the meaning of Madhyamaka, and it is the Svatantrika, with investigation as the preliminary, establishing it on the meaning of non-affirming negation like the sky. The Prasangika is the realm of phenomena to be familiarized with, the consciousness to be familiarized with, without distinction, like water pouring into water. The other-empty non-conceptual great luminosity, all are in accordance with the key point of mere freedom from elaboration. The uncommon practice of the distinct Mahayana practitioners is to hear in meditative equipoise.
Tibetan
་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཟབ་མོ་དབུ་མའི་དོན་ཉིད་གཙོ་བོར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཅིང༌། དེའང་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔྱད་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། གོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཉིད་ཀྱང་གོམ་བྱ་ཡོད་མེད་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་བཀག་པའི་མེད་དགག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོར་རོ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །འདིར་ནི་ཟུང་འཇུག་གི་ཐ་སྙད་མེད་ལ། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོར་སྣང་ཆ་མདོར་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོར་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ངང་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོ། །འདི་ལ་ནི་བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་སེམས་བསྐྱེད་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔྱད་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། གོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་གོམ་བྱའི་ཆོས་དབྱིངས་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་པ་བཞིན་གཉིས་མེད་དུ་སོང་བའོ། །དེ་ལྟར་སོང་བ་དེའང་ཆོས་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་སུ་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མེད་ཅིང་ཟུང་འཇུག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མེད་དོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཚུལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྐབས་བཞིན་ནོ། །གཞན་སྟོང་པ་རྣམས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དང་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པའི་དཔྱད་པ་མདོར་བསྡུས་སྔོན་དུ་སོང་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གནས་པ་སྟེ། དེའང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་གྱིས་སྟོངས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་རང་གསལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་ཅིང༌། དེའང་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་གང་དུའང་མི་འཛིན་ཞིང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ནི་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་གང་དུའང་མི་འཛིན་པ་དེ་ལ་ནི་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེའི་ངང་ནས་ བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པའོ། །མཉམ་གཞག་ལ་ནི་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱ་སྟེ་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསུམ་ཀའང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཙམ་གྱི་གནད་ལ་ནི་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྗེས་ཐོབ་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་རིམ་བཞིན་བསྒོམ། །དོན་འདི་ཟབ་རྒྱས་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་འཕགས། །མཉམ་
Chinese
主要修习以思辨确定的甚深中观之义。 其中，自续派是先生起菩提心，再进行分别的智慧观察。安住时，连能安住的心，也以安住之境的有无等破除一切戏论边际的无遮虚空般的空性之体性，以融为一体的方式安住。此处没有双运的词语。在其后得位，于识的层面，显现分收敛，于智慧的层面，于任何也不执著的状态中，积聚福德资粮。这也被称为二谛双运。也被称为以三轮体空之智慧摄持的福德资粮。应成派是先生起菩提心和智慧观察。能安住的心和所安住的法界，不是各自他异，而是如水入水般融为无二。如此融为一体，是以证悟法界之智慧而安立名言，实际上没有能知和所知的分别，也没有双运的词语。后得位的作意方式与自续派的情况相同。他空派是先生起菩提心和简略的无自性之观察，然后安住于不分别的任运成就的大光明之中。也就是安住于远离能取所取二者的智慧自明自显之体性中。并且，不执著于有无、是非等任何戏论之相，也不作意。在其后得位，将所有显现声响之法作为对境，不执著于任何戏论之相，这被称为显空双运。并且在此状态中，进入广大的福德资粮。安住时，被称为明空双运，即在明觉的体性中，不离此体性而空离分别念的缘故。这三者都是在远离戏论的法界中安住的要点上是一致的。第二，后得位次第修习三十七道品。此义以甚深广大等而超胜。安
English
The main practice is to contemplate the profound meaning of Madhyamaka, which has been ascertained through reasoning. Among them, the Svatantrika school first generates bodhicitta and then engages in the wisdom of analytical discernment. When abiding, even the mind that abides is unified with the essence of emptiness, which is like the unconditioned space that negates all extremes of elaboration, such as the existence or non-existence of the object of abiding. Here, there is no term for union. In the post-meditation state, the appearance aspect is condensed in the aspect of consciousness, and in the aspect of wisdom, one manifestly accumulates the accumulation of merit in a state where nothing is fixated upon. This is also called the union of the two truths. It is also called the accumulation of merit endowed with the wisdom that does not fixate on the three spheres. The Prasangika school first generates bodhicitta and engages in the wisdom of analytical discernment. The mind that abides and the dharmadhatu of the object of abiding are not separate and distinct, but become non-dual, like water poured into water. That which has become like that is named by the wisdom that realizes the dharmadhatu, but in reality, there is no distinction between the knowable and the knower, and there is no term for union. In the post-meditation state, the way of attending to the mind is the same as in the case of the Svatantrika school. The Shentongpas first generate bodhicitta and briefly engage in the analysis of non-inherent existence, and then abide in the spontaneously accomplished great luminosity without conceptualization. That is, they abide in the essence of self-awareness and self-illumination of wisdom, which is empty of the two, the apprehended and the apprehender. And they do not grasp at any signs of elaboration, such as existence or non-existence, affirmation or negation, and do not attend to them. In the post-meditation state, all phenomena of appearance and sound are taken as objects, and one does not grasp at any signs of elaboration. This is called the union of appearance and emptiness. And in that state, one enters into the vast accumulation of merit. When abiding, it is called the union of clarity and emptiness, because it is empty of conceptualization while not moving from the essence of clear awareness. All three of these are in agreement on the point of abiding in the sphere free from elaboration. Second, in the post-meditation state, one cultivates the thirty-seven factors of enlightenment in sequence. This meaning is superior because of its profundity and vastness. An