Tibetan
་སོགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མ་འདྲེས་པར་གཉེན་པོ་འབའ་ཞིག་འབྱུང་བ་ནི་སྟོབས་ལྔ་ཞེས་བྱའོ། །འབྲས་བུ་ནི། བཟོད་མཆོག་དང༌། མཐོང་ལམ་འགྲུབ་པའོ། །ས་མཚམས་ནི། བཟོད་པ་དང༌། ཆོས་མཆོག་དག་ཏུ་བསྒོམ་སྟེ། དབུས་མཐར། དབང་པོ་རྣམས་དང་སྟོབས་རྣམས་ལ། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གཉིས་གཉིས་སོ། །ཞེས་སོ། །སྒྲ་དོན་ནི་ངོ་བོའི་སྐབས་སུ་སོང་ངོ༌། །གསུམ་པ་མཐོང་ལམ་དུ་སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི། མཐོང་ལམ་དྲན་དང་རྣམ་འབྱེད་བརྩོན་འགྲུས་དགའ། །ཤིན་སྦྱངས་ཏིང་འཛིན་བཏང་སྙོམས་ཡན་ལག་བདུན། །མཐོང་ལམ་དུ་བསྒོམ་བྱ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་དམིགས་པའི་ཡུལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི། དྲན་པ་ ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གིས་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་ནས་དེས་དབེན་པ་ཚོལ། ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཚོལ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ལ་དམིགས་ནས་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཚོལ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་ལ་དམིགས་ནས་དེ་བསྒོམ་པ་ཆོལ་བ་སྟེ། ལྷག་མ་དྲུག་གི་སྒོམ་ཚུལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ངོ་བོ་ནི། མཐོང་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། ལུས་སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་དགའ་བ་དང༌། ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་འཇུག་པའི་བཏང་སྙོམས་རྣམས་སོ། །ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། དྲན་པ་ནི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡན་ལག་རྣམས་དམིགས་པ་ལས་མི་གཡེང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ། མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་ངེས་འབྱུང་གི་ཡན་ལག་སྟེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། གང་གིས་ཉོན་མོངས་མེད་པར་བྱེད་པ་ཤིན་སྦྱངས་དང༌། གང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་བཏང་སྙོམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུའང༌། དབུས་མཐར། རང་བཞིན་ཡན་ལག་གནས་ཡན་ལག །གསུམ་པ་ངེས་འབྱུང་ཡན་ལག
Chinese
等等与不顺品不混杂，唯有对治生起，这称为五力。果是，最胜忍和，见道成就。界限是，在忍和，胜法中修习，如《中边分别论》中说：对诸根和诸力，有二二决择分。语词意义在体性的章节中已讲过。第三、在见道中修习的次第是：见道忆念和辨别精进喜，轻安禅定舍，七种支分。在见道中修习的菩提七支所缘境是四圣谛的真如。修习方式是：以忆念正等菩提支，缘苦，由此寻求寂静。缘集，由此寻求离欲。缘灭，由此寻求现证。缘灭苦之道，由此寻求修习。其余六支的修习方式也与此相同。体性是：不忘见道所缘的忆念，和辨别法之真如的智慧，和欢喜善法的精进，和利益身心的无漏喜，和身心堪能的轻安，和心一境性的禅定，和无沉掉而平等进入的舍。成为支分的方式是：忆念是处的支分，因为以它的力量使诸支不从所缘境散乱。妙观察是自性的支分，因为见道是无分别自性的体性。精进是决择的支分，因为依靠它而必定从痛苦中解脱。喜是利益的支分，因为其余诸支以果的方式产生。轻安等三种是无烦恼的支分，什么使无烦恼，是轻安，什么无烦恼，是禅定，无烦恼的体性是什么，是舍。也如是说，在《中边分别论》中说：自性支分处支分，第三决择是支分。
English
Etc., without mixing with unfavorable factors, only antidotes arise, this is called the five powers. The result is, the supreme forbearance and, the attainment of the path of seeing. The boundary is, to cultivate in forbearance and, the supreme dharma, as it is said in the Madhyāntavibhāga: For the faculties and the powers, there are two and two aspects of ascertainment. The meaning of the words has already been discussed in the chapter on essence. Third, the order of cultivating in the path of seeing is: The path of seeing, mindfulness, discrimination, diligence, joy, pliancy, samādhi, equanimity, seven limbs. The object of the seven limbs of enlightenment to be cultivated in the path of seeing is the suchness of the four noble truths. The way of cultivation is: With mindfulness, the limb of perfect enlightenment, focus on suffering, and thereby seek solitude. Focus on the origin, and thereby seek detachment from desire for it. Focus on cessation, and thereby seek its manifestation. Focus on the path leading to the cessation of suffering, and thereby seek its cultivation. The way of cultivating the remaining six limbs is also the same as this. The essence is: The mindfulness that does not forget the object of the path of seeing, and the wisdom that distinguishes the suchness of dharma, and the diligence that rejoices in virtue, and the uncontaminated joy that benefits body and mind, and the pliancy that makes body and mind serviceable, and the samādhi of one-pointedness of mind, and the equanimity that enters without unevenness due to sinking and agitation. The way of becoming limbs is: Mindfulness is the limb of the place, because by its power it prevents the limbs from being distracted from the object. Perfect discrimination of dharma is the limb of nature, because the path of seeing is the essence of non-conceptual nature. Diligence is the limb of ascertainment, because relying on it, one is sure to be liberated from suffering. Joy is the limb of benefit, because the remaining limbs arise as the fruit. Pliancy and the other three are the limbs of non-affliction, what makes non-affliction is pliancy, what is non-affliction is samādhi, what is the essence of non-affliction is equanimity. It is also said, in the Madhyāntavibhāga: The limb of nature, the limb of place, the third ascertainment is the limb.