Tibetan
ནི་གསུམ་སྟེ། ནང་དང་ཕྱི་དང་གཉིས་ཀའི་ལུས་སོ། །དང་པོ་ནི། མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་གི་དབང་པོའི་རྟེན་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ཏེ། རྒྱུ་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་གཉིས་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་ལའང་དེ་བཞིན་དུ། གསུམ་སྟེ། རྟེན་དང་དམིགས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་ནི་ཚོར་བ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་བྱུང་རྣམས་དང་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་པའི་གཟུགས་འདུས་མ་བྱས་དང་བཅས་པའོ། །རང་ སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་ལ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག །བདེན་པ་བཞིར་འཇུག་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་བསྒོམ། །ལྷག་མ་རྣམས་ལ་དེ་ཡིས་མཚོན་བྱས་ཏེ། །གཉིས་པ་རྣམ་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལུས་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་སོགས་དང༌། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཡང་ན་ལུས་མི་གཙང་བ་དང༌། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སེམས་མི་རྟག་པ་དང༌། ཆོས་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་བཞིར་དམིགས་པའོ། །གསུམ་པ་ངོ་བོ་ནི། ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་དེའི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པས་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་བལྟས་ནས་དྲན་པས་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏོད་པར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཞི་པ་འབྲས་བུའམ་དགོས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དང་པོས་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་ལུས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པས་ནི། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་རྟོགས་ནས་དེ་སྤོང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པས་ནི། འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་བདག་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་བརྟགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ན་བདག་ཆད་ཀྱིས་དོགས་པའི་འཇིགས་པ་མེད་པས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པས་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་ཆགས་ སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤང་བྱ་དང༌། དད་སོགས་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་བསྟེན་བྱ་ཉིད་དུ་བརྟགས་ནས་ལམ་བསྒོམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དེ་ཉིད་དབུས་མཐར། གནས་ངན་ལེན་གྱི་སྲེད་རྒྱའི་ཕྱིར། །གཞི་ཡི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་གནས་སྐབས་གང་དུ་བསྒོམ་ན། ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་མཐར་ཕྱིན་ནས་མི་སྡུག་པ་དང༌། དབུགས་དབྱུང་རྔུབ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་ནས། ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་མོ། །འཆད་འགྱུར་ལྷག་མ་རྣམས་ལའང་ས་བཅད་ལྔ་པོ་བཤད་མ་ཐག་པ་དེས་མཚོན་པར་བྱ་སྟེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །མི་དགེ་མི་བསྐྱེད་བསྡམ་དང་དགེ་བ་ལྡོག །འདུན་བརྩོན་སེམས་དང་དཔྱོད་པའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་གྲུབ་ནས་ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་བསྒོམས་པའི་དམིགས་པའི་ཡུལ་སྤང་བྱ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང༌། བླང་བྱ་རྣམ་བྱང་གི་ཕྱོགས་སྐྱེས་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་སོ། །དམིགས་པའི་རྣམ་པ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྐྱེས་པ་སྤངས་ཤིང་བསྡམ། དགེ་བ་དེ་ལས་ལྡོག་ཏེ་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་དུ་འདུན་པ་བསྐྱེད། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ། སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན། རབ་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ནི། སྤང་བྱ་ཉམས་པ་དང༌། གཉེན་པོ་འཕེལ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དགོས་འབྲས་ནི། སྤང་བྱ་མ་ལུས་པ་ཉམས་ཤིང་གཉེན་པོ་མ་ལུས་པ་འཐོབ་པའོ། །ས་མཚམས་ནི། ཚོགས་ལམ་འབྲིང་དུ་བསྒོམ་སྟེ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གི་དངོས་པོ་ཚུལ་བཞིན་བསྟེན་ཏེ་བསྒོམ་པ་ན། སྤང་གཉེན་གྱི་སྐྱོན་ ཡོན་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་བླང་དོར་རྩོམ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་དག་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། འདིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་གྲུབ་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞི་བསྒོམ་པའི་དམིགས་ཡུལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བྱ་བ་སྤྲུལ་པ་དང་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི། དབུས་མཐར། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བསྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་སྟེ་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །ངོ་བོ་ནི། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཏི
Chinese
有三种，即内身、外身和内外之身。第一种是眼等内处有色之物。第二种是色等外处有色之物。第三种是自根所依和它根有色之物，因为因和处两者皆可转变。受等三者也同样，有三种，应从所依和所缘方面如理了知。法是除了受之外的心所和不相应行，以及法处所摄之色，包括有为法和无为法。
English
There are three: inner, outer, and both bodies. The first is the internal sense bases, such as the eye, which are form. The second is the external sense bases, such as forms, which are form. The third is the basis of one's own sense faculties and the form of other's sense faculties, because they can be transformed into both cause and sense base. Similarly, for the three, feeling, etc., there are three. They should be understood appropriately from the perspective of the basis and the object. Dharma includes mental factors other than feeling, non-associated compositional factors, and the form included in the dharma sense base, including conditioned and unconditioned things.
Chinese
诶！因此，因为考量到诸如贪执等烦恼之法应当断除，诸如信心等清净之法应当修习，从而想要修习道。此义于《中边分别论》中说：“为恶趣之贪欲，为根本及不愚，为入四谛之故。”如是宣说。第五，于何处修习耶？于资粮道中品，听闻与思维究竟后，修习不净观与出入息随念，以奢摩他道使心堪能，为了生起毗钵舍那道而修习。对于将要讲解的剩余部分，也应以刚刚所说的五个科判来表示，从而了知。不生不善遮止与善法，欲勤心与观察之等持。等持成就后，修习四正断之所缘境，断除一切烦恼之品，与应取清净之品生起，以及未生令生等。所缘之相为，对于未生的罪恶不善之法不令生起，已生的断除并遮止。善法反之，未生的令生，已生的更增上的缘故，生起希求，发起精进，心极专注，令极安住。彼等之自性为，是作断除所断与增长对治之事业的精进之自性。所需之果为，所断无余断除且对治无余获得。地界为，于资粮道中品修习，如理依止正念近住之事物而修习时，见及断除与对治之过患 功德后，为了于彼等生起取舍之精进而修习。为何称为正断耶？以此断除不顺品之故，如是称之。彼成就后，修习四神足之所缘境，为等持所成就之事业，化现与转变等。修习之理为，如《中边分别论》所说：“舍弃五过具八行，从依因生。”如是具有舍弃五过之八行而修习，如上所说。自性为，总的自性为等
English
Eh! Therefore, because it is considered that defiled dharmas such as attachment should be abandoned, and pure dharmas such as faith should be cultivated, one wants to cultivate the path. This meaning is stated in the Madhyāntavibhāga: "For the greed of bad realms, for the root and non-ignorance, for entering the four truths." Thus it is proclaimed. Fifth, where to cultivate? In the middle of the path of accumulation, after the completion of hearing and thinking, cultivate the impure and mindfulness of breathing in and out, and make the mind capable by the path of shamatha, in order to generate the path of vipassanā. For the remaining parts to be explained, the five divisions just mentioned should also be used to indicate them, so as to understand. Not generating non-virtue, restraining and reversing virtue, desire, diligence, mind and contemplation of samādhi. After the samādhi is achieved, the object of the four right abandonments is cultivated, the category of defilements to be abandoned, and the category of purity to be taken arise, as well as causing the unarisen to arise. The aspect of the object is that for the unarisen sinful non-virtuous dharmas, not to let them arise, and to abandon and restrain those that have arisen. The virtuous dharmas are the opposite, causing the unarisen to arise, and increasing the arisen, so generate desire, initiate diligence, focus the mind extremely, and cause it to abide extremely. The nature of these is the nature of diligence that performs the activity of abandoning what is to be abandoned and increasing the antidote. The desired result is that what is to be abandoned is completely abandoned and the antidote is completely obtained. The boundary is that one cultivates in the middle of the path of accumulation, and when one cultivates by properly relying on the objects of mindfulness, one sees the faults of abandonment and antidote After seeing the merits, one cultivates in order to generate the diligence of taking and abandoning them. Why is it called right abandonment? Because it abandons the unfavorable qualities, it is called that. After that is achieved, the object of the four legs of miraculous power is cultivated, the activity achieved by samādhi, manifestation and transformation, etc. The way to cultivate is as stated in the Madhyāntavibhāga: "Abandoning the five faults, possessing eight actions, arising from dependent causes." Thus, one cultivates with the eight actions of abandoning the five faults, as mentioned above. The nature is that the general nature is samā
Tibetan
ང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གྲོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞི་སྟེ། འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གུས་སྦྱོར་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་བརྟེན་ནས། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པ་དང༌། དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པའོ། །དགོས་འབྲས་ནི། །རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་གང་དང་གང་མངོན་དུ་བྱ་བར་འདོད་པ་དང༌། དེ་ལ་ཡིད་གཏད་པས་མངོན་དུ་འགྱུར་བའོ། །ས་མཚམས་ནི། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་ན་བསྒོམ་མོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ངེས་འབྱེད་ཆ་བཞིའི་སྒོམ་རིམ་ནི། ངེས་འབྱེད་ལ་སྦྱོར་དེ་ཡི་ཆ་བཞི་པོར། །བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ། །དད་བརྩོན་དྲན་ཏིང་ཤེས་རབ་ལྔ་གཉིས་སྤྱོད། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་ལམ་ངེས་འབྱེད་ལ་སྦྱོར་ཞིང་དེ་ལ་དྲོད་རྩེ་མོ་བཟོད་པ་ཆོས་མཆོག་སྟེ་ཆ་བཞི་པོར། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་དད་བརྩོན་དྲན་ཏིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། དེ་གནས་འགྱུར་བའི་སྟོབས་ལྔ་སྟེ་ལྔ་ཕྲག་གཉིས་པོས་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་དབང་པོ་ལྔའི་བསྒོམ་ པའི་དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་སྟེ། འཕགས་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བས་བསྡུས་པས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི། དད་པས་བདེན་པ་རྣམས་ཤེས་བྱ་དང་སྤང་བྱ་སོགས་སུ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དང༌། དྲན་པས་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་མོ། །ངོ་བོ་ནི། དད་པ། བརྩོན་འགྲུས། དྲན་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་སྟེ་ལྔའོ། །འབྲས་བུ་ནི། མཐོང་ལམ་མྱུར་ཏུ་ཐོབ་པ་དང༌། སྒོམ་ལམ་བཞི་འགྲུབ་པའོ། །ས་མཚམས་ནི། དྲོད་རྩེ་མོ་གཉིས་སུ་བསྒོམ་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་བྱང་སྟེ་ངེས་ལེགས་ཀྱི་རྟེན་ལ་དབང་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་སྟོབས་ལྔའི་དམིགས་པའི་ཡུལ་དང་རྣམ་པ་སྒོམ་ཚུལ་སྔ་མ་དང་འདྲ། ངོ་བོ་ནི། དད་སོགས་ལྔ་པོ་དེ་དག་སྟོབས་འཕེལ་ཏེ། མ་དད་པ
Chinese
我是等持，对此有四种助伴的方式：以欲等持，依赖于恭敬勤奋的精进，而触及心一境性；以观等持，从他人所开示的法彻底辨别的因缘中，而触及心一境性。必要的结果是：想要显现神通等任何事物，以及对此信赖，就能显现。界限是：在资粮道大的阶段修习。为什么等持称为神足呢？因为它是所有功德成就的所依，所以如此称呼。第二、决择分四者的修习次第是：于决择而修习，其四部分，于四谛的十六种行相上，信勤念定慧五者行持两次。以该等持而于加行道决择而修习，对此有暖位、顶位、忍位、世第一法，即四部分。于四谛的行相无常等十六者上，信勤念定慧的五根，以及其转为五力，即以二个五者行持。其中，五根的修习所缘是四谛，以圣道加行所摄持，故成为四谛的行相。修习方式是：以信，以相信诸谛是应知和应断等的方式；以精进，为了证悟诸谛的真如而以欢喜的方式；以念，以不忘失证悟诸谛真如的对境和行相的方式；以等持，以心一境性的方式；以智慧，以分别诸谛的行相各自的方式修习。体性是：信、精进、念、等持、智慧的五根。果是：迅速获得见道，以及成就四种修道。界限是：在暖位和顶位二者中修习。为什么称为根呢？因为能自在世间的清净，即决定胜的所依。之后，五力的对境和行相、修习方式与之前相同。体性是：信等五者增长为力，不信
English
I am Samadhi, and there are four ways of assisting it: Desire Samadhi, relying on diligent effort with reverence, touching the one-pointedness of mind; Observation Samadhi, from the cause of thoroughly distinguishing the Dharma taught by others, touching the one-pointedness of mind. The necessary result is: wanting to manifest any phenomena such as miracles, and relying on it, it will manifest. The boundary is: meditating in the stage of the great accumulation path. Why is Samadhi called the foot of miracles? Because it is the basis for the attainment of all qualities, therefore it is called that. Second, the order of meditation on the four parts of discrimination is: Meditating on discrimination, its four parts, on the sixteen aspects of the four truths, practicing faith, diligence, mindfulness, Samadhi, and wisdom five times twice. With that Samadhi, meditating on discrimination on the path of application, for this there are the four parts: heat, peak, forbearance, and supreme Dharma. On the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence, the five faculties of faith, diligence, mindfulness, Samadhi, and wisdom, and their transformation into the five powers, that is, practicing with two sets of five. Among them, the object of meditation of the five faculties is the four truths, held by the practice of the noble path, therefore it becomes the aspect of the four truths. The way of meditation is: with faith, in the way of believing that the truths are knowable and abandonable, etc.; with diligence, in the way of joy in order to realize the suchness of the truths; with mindfulness, in the way of not forgetting the object and aspect of realizing the suchness of the truths; with Samadhi, in the way of one-pointedness of mind; with wisdom, meditating in the way of distinguishing the aspects of the truths individually. The essence is: the five faculties of faith, diligence, mindfulness, Samadhi, and wisdom. The result is: quickly attaining the path of seeing, and accomplishing the four paths of meditation. The boundary is: meditating in the two, heat and peak. Why is it called faculty? Because it has power over the purity of the world, that is, the basis of definite goodness. After that, the object and aspect of the five powers, and the way of meditation are the same as before. The essence is: the five, faith, etc., increase in power, disbelief