Tibetan
་འདུའོ། །གསུམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འཇོག་པ་ནི། རྟོག་པའི་རྦ་རླབས་ཀུན་གཞིའི་རྒྱ་མཚོ་ལ། །ཐིམ་གྱུར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་བརྩོན། །དེ་དག་གོམས་ནས་དམིགས་པའི་རྟེན་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ངང་དུ་འཇོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཕྲོ་འདུའི་རྦ་རླབས་མཐའ་དག་ཀུན་གཞིའི་རྒྱ་མཚོ་ལ་ཉེ་བར་ཐིམ་པར་གྱུར་པ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་དེ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉམས་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གཉིས། མཚམས་སྦྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན། སོ་སོའི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་དག་ལས་སྐྱེས་ཉམས་ངོས་བཟུང་ལ་གཉིས། །རྟེན་ཅན་རྟེན་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཞི་གནས་དེ་དག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉམས་ཀྱི་འཆར་སྒོ་ངོས་བཟུང་བའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཞུང་གི་ལུགས་དང༌། གདམས་ངག་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ། སྟོབས་དྲུག་གིས་ཡིད་བྱེད་བཞིའི་གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་སེམས་གནས་དགུ་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། ། དང་པོ་ནི། གཞུང་ལྟར་ལེ་ལོ་རིགས་གསུམ་གདམས་ངག་བརྗེད། །བྱིང་རྒོད་གཉིས་གཉིས་འདུ་མི་བྱེད་དང་བྱེད། །ཉེས་པ་ལྔ་ཡི་གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །འདུན་རྩོལ་དད་པ་ཤིན་སྦྱངས་དང་པོ་འགོག །མི་བརྗེད་ཏིང་འཛིན་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན། །རྟོག་རྩོལ་མཉམ་ཉིད་འཇུག་ཚེ་བཏང་སྙོམས་བྱ། །གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་འཆད་ཚུལ་ལྟར་ན། ཉམས་སྐྱེ་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་གེགས་ཉེས་པ་ལྔ་པོ་ལ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པར་གསུངས་ཏེ། དབུས་མཐའ་ལས། དེར་གནས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པར་འགྱུར། །ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བསྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོག་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇུག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དེར་གནས་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བསལ་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དེར་གནས་པ་སྟེ་དེ་ལས་སེམས་ལས་རུང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །དེའང་མངོན་ཤེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་
Chinese
结束语。第三，安住于自性：思维的波涛融入于阿赖耶识之海，努力修持自性之等持。一旦熟练，便不忆念任何所缘之依处，将所有能所之行持皆安住于寂静之中，如此一来，所有分别念的起伏波涛皆融入于阿赖耶识之海，此时的自性等持便是止观的究竟，故当精进于此。第三，认识由此而生的觉受，分二：以连接的方式简要指示，分别详细解释其义。第一：从彼等生起之觉受的认识有二，有依与无依，从彼等自性之止生起的觉受的生起方式的认识有两种。第二分二：经部的宗派和窍诀派的宗派。第一分二：舍弃五过失而修持八对治，以六力成就四种作意之状态的九住心之方式。 第一：如经部所说，懈怠三种、忘失教言，沉掉各二、不作与作，此为五过失之对治八法。欲、勤、信、轻安为最初之遮止，不忘、三摩地具足三种差别，觉、励、平等，入定时舍弃。按照各大经论的解释，对于产生觉受的障碍，需要修持八种对治来对治五种过失。如《中边分别论》所说：“于彼安住堪能性，一切义成办，五过失舍弃，八对治因生。懈怠与教言，忘失与沉掉，不作与作，此等立为五过失。安住及于彼安住，因与果性也，不忘失所缘，沉掉与分别，彼等舍弃现行，寂静时如实入。”如是所说，于彼安住，即为遣除不顺品而发起精进，安住于彼，由此生起心堪能之三摩地。彼亦为一切神通等之义
English
End. Third, abiding in self-nature: The waves of thought merge into the ocean of Alaya consciousness, striving to cultivate the samadhi of self-nature. Once familiar, one does not remember any object of focus, and all actions of subject and object are placed in stillness. In this way, all the rising and falling waves of conceptualization merge into the ocean of Alaya consciousness. At this time, the samadhi of self-nature is the ultimate of stillness, so one should strive for it. Third, recognizing the experiences arising from this, divided into two: briefly indicating by way of connection, and explaining the meaning of each in detail. First: The recognition of experiences arising from them is twofold, with support and without support. The way of recognizing the arising of experiences arising from those stillnesses of self-nature is twofold. The second is divided into two: the school of the scriptures and the school of pith instructions. The first is divided into two: relying on the eight antidotes to abandon the five faults, and the way of accomplishing the nine stages of mind abiding with the four mental engagements by means of the six powers. First: As the scriptures say, laziness of three kinds, forgetting instructions, sinking and excitement each two, non-application and application, these are the eight antidotes to the five faults. Aspiration, effort, faith, and pliancy are the initial preventions; non-forgetfulness, samadhi possessing three distinctions; awareness, effort, and equanimity, abandoning when entering. According to the explanations of the great treatises, for the obstacles to the arising of experiences, it is necessary to cultivate eight antidotes to counteract the five faults. As stated in the *Madhyāntavibhāga*: "Abiding therein, the state of being workable, all meanings are accomplished, the five faults are abandoned, arising from the cause of the eight antidotes. Laziness and instructions, forgetting and sinking and excitement, non-application and application, these are established as the five faults. Abiding and abiding therein, cause and effect as well, not forgetting the object, sinking and excitement and conceptualization, abandoning their manifestation, entering reality in stillness." As it is said, abiding therein is to generate diligence in order to eliminate unfavorable factors, abiding therein, from which arises the samadhi of mental workability. That is also the meaning of all the superknowledges, etc.
Tibetan
འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའམ་གནས་ཡིན་པས་དོན་རྣམས་འབྱོར་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ནི་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བ་དང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེའོ། །ཉེས་པ་ལྔ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ན་ལེ་ལོ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མི་སྦྱོར་བས་སོ། །དེ་ལ་རིགས་གསུམ་སྟེ་གཉིད་སོགས་སྙོམ་ལས་དང༌། བྱ་བ་ངན་པ་ལ་ཞེན་པ་དང༌། སྒྱིད་ལུག་པ་རྣམས་སོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྩོན་པའི་ཚེ་གདམས་ངག་བརྗེད་པ་སྟེ་ དམིགས་པ་བརྗེད་ན་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་མི་ནུས་པས་སོ། །མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་བྱིང་རྒོད་གེགས་ཡིན་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ལས་རུང་མེད་པར་བྱེད་པས་སོ། །དེ་དག་ལའང་གཉིས་གཉིས་ཏེ། བྱིང་བ་ལ་རགས་པ་དམིགས་ཤེས་ཀྱི་གྲིམས་ཆ་ཤོར་ནས་དམིགས་རྟེན་མི་གསལ་བའི་ཐམ་ཐམ་དང༌། ཕྲ་བ་གསལ་ཆ་ཡོད་ཀྱང་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཤུགས་ཞན་པ་གཉིས། རྒོད་པ་རགས་པ་ཡུལ་ལ་ཧ་ཅང་ཆགས་པས་གཉེན་པོས་ཀྱང་མི་ནོན་པ་དང༌། ཕྲ་བ་གཡོ་མེད་དུ་མི་གནས་པར་ཅུང་ཟད་འཕྲོ་བ་གཉིས་ཡོད་དོ། །བྱིང་རྒོད་བྱུང་ཚེ་འདུ་མི་བྱེད་པ་སྟེ་དེས་དེ་གཉིས་ཞི་བར་མི་བྱེད་པས་སོ། །བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་ཚེ་འདུ་བྱེད་པ་སྟེ་དེས་བཏང་སྙོམས་ལ་མི་གནས་པས་སོ། །འདིར་བྱིང་རྒོད་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ན་ལྔ་ཡིན་ལ། སོ་སོར་ཕྱེ་ན་དྲུག་ཏུའང་སྒོམ་རིམ་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་ནི། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། རྒྱུ་དད་པ་དང༌། འབྲས་བུ་དེས་དྲངས་པའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བཞིས་ཉེས་པ་དང་པོ་ལེ་ལོ་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །བརྗེད་པའི་གཉེན་པོ་གདམས་ངག་མི་བརྗེད་པར་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེའང་སེམས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཆའི་ངར་དང་ལྡན་པ་དང༌། དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་མི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དང༌། དེ་ལས་ཚོར་བ་སིམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་བཅས་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པའོ། །བྱིང་རྒོད་བྱུང་མ་བྱུང་རྟོག་ཅིང་བྱུང་ན་དམིགས་པ་ལྟ་སྟངས་སྤྱོད་ལམ་སོགས་ཀྱིས་སེལ་བའི་ཐབས་ལ་འབད་པ་དང༌། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་སོགས་འདུ་མི་བྱེད་པ་ལ་རྩོལ་སེམས་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་པ་དང༌། བསམ་གཏན་ལ་སྐྱོན་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་རྩོལ་བས་འདུ་བྱེད་ན་འདུ་མི་བྱེད་པའི་བཏང་སྙོམས་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐོས་བསམ་དྲན་ཤེས་བརྩོན་དང་ འདྲིས་པའི་སྟོབས། །དྲུག་གིས་སྒྲིམས་དང་ཆད་དང་ཆད་པ་མེད། །ལྷུན་གྲུ
Chinese
由于是成就的如意足或处所，因此能带来诸事顺利。这样的等持，是从舍弃五过失和修习八作意的因中产生的。五过失是，在修习时，懈怠是过失，因为不修习等持。它有三种类型：睡眠等昏沉；贪恋恶行；以及懒惰。在勤修等持时，忘失诀窍，如果忘失所缘，就无法使心安住。安住时，沉没和掉举是障碍，因为这两者使心不适于修持。这些也有两种：沉没方面，粗分是目标认知的清晰度丧失，目标不清晰的昏沉；细分是虽然有清晰度，但执持方式的力量薄弱。掉举方面，粗分是对境过于执着，即使用对治也无法抑制；细分是并非毫无动摇地安住，而是稍微散乱。产生沉没和掉举时，不要作意，因为那样无法平息这两者。远离沉没和掉举时，要作意，因为那样无法安住于舍。这里，如果将沉没和掉举合二为一，就是五种，如果分开，在《修次第》中也说是六种。舍弃这些的对治，是修习八作意，即以欲、勤、因信、以及由此引发的极喜四者，来阻止第一个过失懈怠。忘失的对治，是不忘诀窍的等持，它具有三种特点：心具有非常清晰的锐利度；具有对所缘一心专注的不分别；以及体验由此而来的感受寂静的乐受。观察沉没和掉举是否产生，如果产生，就努力通过目标、观看方式、行为等来消除。对于沉没和掉举的对治等不作意，以精勤心来作意；在无过失地进入禅定时，如果以精勤作意，就要修习不作意的舍。第二是，听闻、思维、忆念、智慧、精进和串习的力量。以这六者，（能做到）坚定、不退转和不间断。任运成就。
English
Since it is the foot or place of accomplishment of miraculous powers, it brings about the attainment of all things. Such samadhi arises from the cause of abandoning the five faults and cultivating the eight applications of mind. The five faults are: during the time of practice, laziness is a fault, because one does not engage in samadhi. It has three types: drowsiness such as sleep; attachment to evil deeds; and laziness. When diligently practicing samadhi, forgetting the instructions is a fault, because if one forgets the object of focus, one cannot keep the mind steady. When keeping the mind steady, sinking and excitement are obstacles, because these two make the mind unfit for practice. These also have two types: in terms of sinking, the coarse aspect is the loss of clarity in the object of focus, resulting in a dullness where the object is not clear; the subtle aspect is having clarity, but the strength of the grasping is weak. In terms of excitement, the coarse aspect is being too attached to objects, so that even antidotes cannot subdue it; the subtle aspect is not remaining without wavering, but being slightly distracted. When sinking and excitement arise, do not apply effort, because that will not pacify them. When free from sinking and excitement, apply effort, because that will not allow one to remain in equanimity. Here, if sinking and excitement are combined into one, there are five; if separated, it is said in the Stages of Meditation that there are six. The antidote to abandoning these is to cultivate the eight applications of mind, which are: aspiration, effort, the faith that is the cause, and the extreme pliancy brought about by its result. These four prevent the first fault, laziness. The antidote to forgetting is the samadhi that does not forget the instructions, which has three special qualities: the mind has a very clear sharpness; it has non-conceptuality that focuses single-pointedly on the object; and it experiences the bliss of feeling pacified from that. Examine whether sinking and excitement have arisen, and if they have, strive to eliminate them through the object of focus, the way of looking, behavior, etc. For the antidotes to sinking and excitement, etc., apply the mind of effort to what is not applied; when entering samadhi without fault, if applying effort, one should train in the equanimity of non-application. The second is: the power of hearing, thinking, mindfulness, wisdom, diligence, and familiarity. With these six, (one can achieve) firmness, non-regression, and non-interruption. Spontaneously accomplished.