Tibetan
གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་ནས་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་དགའ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱའོ། །ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཏེ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ངེས་ཚིག་གཡེང་བ་ཞི་ནས་རབ་ཏུ་གནས། །ལྷག་པའི་ཁྱད་པར་ ཤེས་རབ་མིག་གིས་མཐོང༌། །སྒྲ་དོན་ནམ་ངེས་ཚིག་ནི། ཤ་མ་ཐ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས། ཤ་མ་ནི་ཞི་བ། ཐ་ནི་གནས་པ་སྟེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གྱིས་སེམས་གཡེང་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས་བསམ་གཏན་གང་སྒོམ་པ་དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་དོན་ཡིན་པས་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་ལ། བཻ་ཤེ་ཥ་པ་ཤྱ་ཞེས་པའི་བི་ཤེ་ཥ་ནི་ཁྱད་པར་རམ་ལྷག་པ། པ་ཤྱ་ནི་མཐོང་བའམ་ལྟ་བ་སྟེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལྷག་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་མཐོང་བའི་དོན་ཡིན་པས་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། རླུང་གིས་མི་གཡོ་མར་མེ་གསལ་བ་བཞིན། །གཉིས་ཀ་འཚོགས་པས་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་རྟོགས། །ཞི་ལྷག་རེ་རེས་མི་ཆོག་པར་གཉིས་ཀ་དགོས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། དཔེར་ན་རླུང་གིས་མི་གཡོ་བ་དང་མར་མེ་གསལ་བ་གཉིས་ལྡན་ན་དངོས་པོ་གསལ་བར་མཐོང་ཞིང་གསལ་ཡང་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ན་མི་མཐོང་བ་ལྟར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ངེས་པའི་ཤེས་རབ་དང་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་ཏུ་གནས་པའི་བསམ་གཏན་གཉིས་དང་ལྡན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མཐོང་ཞིང༌། མི་འཕྲོ་བར་གནས་པའི་བསམ་གཏན་ཡོད་ཀྱང་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་ན་གནས་ལུགས་རྟོགས་མི་སྲིད་ལ། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་ན་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་མཐོང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་འཚོགས་པས་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་གཉིས་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཚུལ་མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ཏུ་གདམས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། གོ་རིམ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཚུལ་དུ་གནས། །ཞི་ལྷག་གི་གོ་རིམ་ཡང་སྣུམ་དང་མར་མེ་བཞིན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ ཚུལ་དུ་གནས་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ཏེ། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྔོན་ལ་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡ
Chinese
從對境的分散平息下來，喜愛恆常地以自性入於內在所緣，安住於極其調柔且具足的心性，這被稱為止。當緣於止之時，凡是對其進行觀察，那就是勝觀，如是宣說。第二，詞義是從散亂平息而善安住，以殊勝的智慧之眼見到。詞義或釋詞是從「夏瑪塔」的聲音而來。「夏瑪」是寂靜，「塔」是安住，意即平息了色等對境所引起的心之散亂後，所修習的禪定，心一境性地善安住於此，故稱為止。而「毗缽舍那」來自「毗舍舍缽舍」，「毗舍舍」是殊勝或超勝，「缽舍」是見或觀，意即以智慧之眼見到事物自性的殊勝特點，故稱為勝觀。第三，如風不動搖的明燈般，二者聚合便能證悟實相。有人會想，僅僅止或僅僅觀是不夠的，為何二者都需要呢？譬如，具備風不動搖和明燈照亮二者，就能清晰地看見事物，即使明亮但被風吹動也看不見。同樣，如果具備了毫不顛倒地確定真如的智慧，以及心如所願地安住於所緣的禪定，就能清晰地看見真如。即使有毫不動搖的禪定，但若沒有了悟實相的智慧，也不可能了悟實相。即使有了悟無我的見解，但若沒有心一境性安住的禪定，也不可能清晰地看見實相之義。因此，考慮到止觀二者聚合才能證悟真如，所以在一切經續中都教導了二者結合的方式。第四，次第是安住於能依與所依之方式。止觀的次第也如油與燈般，安住於能依與所依的方式。如《入行論》云：「由具止觀力，能 уничтожить 滅煩惱，應先求止觀。」如是所說，首先修習止，然後依止於此而修習觀。其原因在於
English
When distraction towards external objects is pacified, and one delights in constantly entering the internal object of focus by its own nature, and abiding in a mind that is extremely tamed and possessed of qualities, this is called Śamatha (calm abiding). When focusing on that very Śamatha, whatever analyzes that very thing is Vipaśyanā (insight), as it is said. Secondly, the etymology is that from pacifying distraction, one abides excellently. The special characteristic is seen with the eye of wisdom. The meaning of the word or etymology is from the sound of "Śamatha." "Śama" means peaceful, and "tha" means abiding, meaning that after pacifying the mind's distraction caused by objects such as forms, the meditation that is cultivated, the mind abides excellently in one-pointedness, hence it is called Śamatha. And "Vipaśyanā" comes from "Viśeṣa Paśya," "Viśeṣa" means special or superior, and "Paśya" means seeing or viewing, meaning that the special characteristics of the nature of things are seen with the eye of wisdom, hence it is called Vipaśyanā. Thirdly, like a clear lamp that is not moved by the wind, when both are combined, one realizes the nature of reality itself. If one wonders why both Śamatha and Vipaśyanā are needed, since one alone is not sufficient, for example, if one possesses both a wind that does not move and a clear lamp, one can see things clearly, but even if it is clear, if it is moved by the wind, one cannot see. Similarly, if one possesses both the wisdom that ascertains the meaning of reality without error, and the meditation that allows the mind to abide as desired on the object of focus, one will clearly see reality. Even if there is unwavering meditation, if there is no wisdom to realize the nature of reality, it is impossible to realize the nature of reality. Even if one has the view of realizing selflessness, if one does not have the samādhi of the mind abiding in one-pointedness, it is impossible to clearly see the meaning of reality. Therefore, considering that the combination of Śamatha and Vipaśyanā leads to the realization of reality itself, the method of combining the two is taught in all the sutras and tantras. Fourthly, the order is that they abide in the manner of a support and what is supported. The order of Śamatha and Vipaśyanā is also like oil and a lamp, abiding in the manner of a support and what is supported. As it is said in the Bodhicaryāvatāra: "By the Vipaśyanā that is fully endowed with Śamatha, one knows that afflictions are completely destroyed, therefore, one should first seek Śamatha." As it is said, one first cultivates Śamatha, and then relies on it to cultivate Vipaśyanā. The reason for this is
Tibetan
ང་ལྷག་མཐོང་ནི་སོར་རྟོག་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བལྟས་པས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ལྟ་བ་ལ་ཡང་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ཏེ་བལྟ་བྱའི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བས་རང་དབང་འདུས་པ་ཞིག་ངེས་པར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་སོ་སོའི་དོན་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། སོ་སོའི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད། སྤྱིའི་རིགས་མདོར་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཞི་གནས། ལྷག་མཐོང༌། ཟུང་འབྲེལ་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་ཚོགས་བསྟེན་པ། ཞི་གནས་ཀྱི་རིམ་དབྱེ། དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཚུལ། བསྒོམས་པས་གྲུབ་པའི་ཚད་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཞི་གནས་ཚོགས་བསྟེན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀུན་དོར། །མཐུན་པའི་ཡུལ་གནས་འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་དང༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་གཡེང་དང་རྟོག་པ་སྤང༌། །དེ་ལ་ཞི་གནས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས་དེའི་རྒྱུའམ་ཚོགས་བརྟེན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གཅེས་ཏེ། ཇོ་བོའི་ལམ་སྒྲོན་ལས། ཞི་གནས་ཡན་ལག་རྣམ་ཉམས་པས། །རབ་ཏུ་འབད་དེ་བསྒོམ་བྱས་ཀྱང༌། །ལོ་ནི་སྟོང་ཕྲག་དག་གིས་ཀྱང༌། །ཏིང་འཛིན་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཕྱིར་ཏིང་འཛིན་ཚོགས་ལེའུ་ལས། །གསུངས་པའི་ཡན་ལག་ལ་ལེགས་གནས། །དམིགས་པ་གང་རུང་གཅིག་དག་ལ། །ཡིད་ནི་དགེ་བར་བཞག་པར་བྱ། །རྣལ་འབྱོར་ཞི་གནས་གྲུབ་འགྱུར་ན། །མངོན་ཤེས་དག་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཚོགས་གང་ཞེ་ན། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་དང༌། འདོད་པ་ཆུང་བ་དང༌། ཆོག་ཤེས་པ་དང༌། བྱ་བ་མང་པོ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཡེང་བ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཏེ། དེའང༌། མདོ་རྒྱན་ལས། བློ་ལྡན་གང་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ། །ལེགས་པར་རྙེད་དང་གནས་བཟང་དང༌། །ས་བཟང་བ་དང་གྲོགས་བཟང་དང༌། །རྣལ་འབྱོར་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ལྡན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཟས་གོས་རྙེད་སླ་བས་ལེགས་པར་རྙེད་པ་དང༌། ཆོམ་རྐུན་སོགས་ཀྱི་འཚེ་བ་མེད་པས་གནས་བཟང་བ་དང༌། ནད་མི་བསྐྱེད་པས་ས་བཟང་བ་དང༌། ལྟ་སྤྱོད་མཐུན་པས་གྲོགས་བཟང་བ་དང༌། སྐྱེ་བོའི་འདུ་འཛི་དང་སྒྲའི་ཚེར་མ་མེད་པས་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་དང་ལྡན་པ་སོགས་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་དང༌། ཟས་གོས་བཟང་པོ་ལ་འདོད་པ་ཆུང་བ་དང༌། དེ་དག་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པ་དང༌། ཉོ་ཚོང་སོགས་ཀྱི་བྱ་བ་མང་པོ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དང༌། སོ་ཐར་དང་བྱང་སྡོམ་གཉིས
Chinese
我胜观是以思择之智慧观察，如实照见心之实相。如是观见，亦须先依止寂止，使所观之心堪能，故必不可少自主自在。第五，讲述学习个别意义之理，分二：广说个别意义，总摄共同范畴。初者分三：寂止，胜观，学习双运之理。初者分四：依止寂止之因缘，寂止之次第差别，彼（寂止）当如何修习之理，修习成就之量及其利益。初者为： 寂止之资粮，舍弃一切违品，依止顺品之住所，少欲知足等，戒律清净，舍弃掉举与分别。如是，欲成办寂止者，依止彼之因或资粮极为重要。如觉沃之《道炬论》云：“寂止支分若衰损，纵然勤奋而修习，纵经千百俱胝年，等持亦终不成就。是故等持资粮品，所说支分善安住，于任一所缘境上，作意善住于善法，瑜伽寂止若成就，神通等亦能成就。”如是说。何为资粮？《修次第中篇》云：“于顺品之住所而住，少欲，知足，一切弃舍众多事务，戒律清净，弃舍贪欲等之掉举，以及一切分别。”如是说。即如《经庄严论》云：“智者何处修习处，善得处所及善地，良田以及善友伴，具足瑜伽安乐具。”如是所说，易得饮食故善得，无有盗贼等之损害故住所善，不生疾病故土地善，见行相同故友伴善，无有喧嚣人群与音声之荆棘故具足安乐之具等，于顺品之住所而住，于佳肴美食少欲，仅以粗劣之食知足，一切弃舍买卖等之众多事务，别解脱戒与菩萨律仪二者
English
I, Vipashyana, see the reality of the mind as it is by looking with the wisdom of discernment. To see in this way, it is also necessary to rely on Shamatha beforehand, so that the mind to be observed is workable, and therefore it is essential to have a self-sufficient independence. Fifth, there are two ways to explain the method of learning individual meanings: explaining individual meanings in detail and summarizing common categories. The first has three parts: Shamatha, Vipashyana, and the method of learning the union. The first has four parts: relying on the causes and conditions of Shamatha, the order of Shamatha, how to meditate on it, and the benefits of accomplishing it through meditation. The first is: Relying on the accumulation of Shamatha, abandoning all unfavorable aspects, relying on favorable places to live, having few desires, being content, etc., having pure morality, and abandoning distraction and conceptualization. Therefore, for those who wish to accomplish Shamatha, it is extremely important to rely on its causes or accumulations. As Jowo's "Lamp on the Path" says: "If the limbs of Shamatha are deficient, even if one strives to meditate diligently, even after thousands of millions of years, Samadhi will not be accomplished. Therefore, in the chapter on the accumulation of Samadhi, it is said: 'The limbs that are spoken of should be well established. On any object of focus, the mind should be placed virtuously. If the yoga of Shamatha is accomplished, then even clairvoyance will be accomplished.'" It is said. What are the accumulations? The Middle Volume of the Stages of Meditation says: "Living in a favorable place, having few desires, being content, completely abandoning many activities, having pure morality, abandoning distraction such as desire, and abandoning all conceptualization." It is said. That is, as the Ornament of the Sutras says: "Wherever the wise one practices, a good place and a good dwelling are found, a good land and good companions, possessing the equipment for the bliss of yoga." As it is said, it is good to obtain easily because food and clothing are easy to obtain, the dwelling is good because there is no harm from thieves, the land is good because it does not cause disease, companions are good because their views and practices are the same, and it possesses the equipment for bliss because there is no crowd of people and thorns of sound, etc., living in a favorable place, having few desires for good food and clothing, being content with only meager food, completely abandoning many activities such as buying and selling, and both the Pratimoksha and Bodhisattva vows.