Tibetan
ངས་པས་ན། ཁ་ཅིག་ལ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཕན་འདོགས་ཤིང༌། ཁ་ཅིག་ལ་རིང་བར་བཟུང་ནས་གནོད་པ་བྱེད་ པའམ། ཕན་པ་མི་བྱེད་པ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་པ་དང༌། རང་གི་ངོས་ནས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བ་ན་སེམས་ཅན་གང་ལན་བརྒྱར་བདག་གི་གཉེན་དུ་མ་གྱུར་པ་ནི་གང་ཡང་མེད་པས། གང་ལ་ནི་ཆགས་པར་བྱ་ལ། གང་ལ་ནི་སྡང་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །ཞེས་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ། དེའང་སེམས་ཅན་རེ་རེ་བཞིན་ཡང་རང་གི་མར་བསམ་པ། དེའི་དྲིན་དྲན་པ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འཁོར་བ་ནས་འདོན་པའི་དྲིན་གཟོ་བྱ་དགོས་པར་བསམ་མོ། །འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་བའི་ཐབས་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་པས། དེའི་རྒྱུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དང༌། ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྒོམས་ལ་བློ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱམས་པའི་དམིགས་པ་ནི། བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་ན་ཅི་མ་རུང༌། བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་དང༌། བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའོ། །ཕན་ཡོན་ནི། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། རྫེའུ་ཚོད་སུམ་བརྒྱའི་ཁ་བྲས་དག །ཉིན་རེ་དུས་གསུམ་བྱིན་པས་ཀྱང༌། །བྱམས་པ་ཡུད་ཙམ་ཐང་གཅིག་གི །བསོད་ནམས་དག་ལ་ཆར་མི་ཕོད། །ལྷ་མི་བྱམས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་སྲུང་བ་དང༌། །ཡིད་བདེ་བ་དང་བདེ་མང་དང༌། །དུག་དང་མཚོན་གྱིས་གནོད་མེད་དང༌། །འབད་པ་མེད་པར་དོན་འཐོབ་དང༌། །ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །གལ་ཏེ་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ཀྱང༌། །བྱམས་ཆོས་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ཐོབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་པས་མཚོན་མཐའ་ཡས་སོ། །སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི་ཐོག་མར་མཛའ་བཤེས་དང༌། དེ་ནས་བར་མ་དང༌། དེ་ནས་དགྲ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང༌། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་མོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཚུལ་ཡང་ཡང་བསམ་ན་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་ལ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་མེད་ཅིང༌། བདེ་བས་ཕོངས་ལུགས་རྣམས་ཡང་ཡང་བསམ་ཏེ། དེ་གོམས་པ་ན་བདེ་བ་དང་འཕྲད་འདོད་ངང་གིས་འབྱུང་ལ། དེའང་དགེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་དེ་དག་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བསྟབ་པར་བྱའོ། །སྙིང་རྗེའི་དམིགས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་ཅི་རིགས་པར་སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཅན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པ་དང༌། བྲལ་བར་གྱུར
Chinese
因此，对于某些亲近的人就给予帮助，对于某些疏远的人就加以损害或者不予帮助，认为这是理所当然的。但是从自身来说，从无始以来，在轮回中没有哪个众生不曾多次做过我的亲人。因此，应该贪恋谁呢？应该憎恨谁呢？应当这样思维。《修次第中篇》中就是这样说的。之后，将一切都观想为悦意的形象。而且，对于每一个众生，都要想成是自己的母亲，忆念她的恩德，因此，必须报答她将自己从轮回中解脱出来的恩情。想要从轮回中解脱出来，就必须追求大菩提的果位。因此，要修习对众生的慈爱、悲悯和增上意乐，从而调伏自心。其中，慈爱的所缘境是：不具有安乐的众生。行相是：如果他们能获得安乐该有多好啊！愿他们能获得安乐！我要让他们获得安乐！利益是：《宝鬘论》中说：“三百罐砂糖，每日三时布施，不及慈心一瞬间，功德之雨难比量。天人皆生慈爱心，彼等亦复常守护，心生安乐与大乐，毒与兵器不能害，不需勤作事皆成，命终得生梵天界，纵未获得解脱果，慈爱之法获八德。”如是等等，无量无边。修习的次第是：首先对亲友，然后对中等人，然后对敌人进行修习，之后再依次对一切众生进行修习。修习的方法是：就像反复思维众生被痛苦所折磨的情形会生起悲心一样，思维众生没有有漏和无漏的安乐，以及他们匮乏安乐的方式，当对此熟悉之后，自然会生起想要让他们获得安乐的愿望。而且，要忆念各种善行，并将这些善行施与众生。悲悯的所缘境是：被三种痛苦以各种方式折磨的众生。行相是：如果他们能脱离这些痛苦该有多好啊！愿他们能脱离
English
Therefore, it is considered reasonable to help some close people and harm or not help some distant people. However, from my own perspective, since beginningless time, there has not been a single sentient being in samsara who has not been my relative many times. Therefore, who should I be attached to? Who should I hate? One should think like this. This is what is said in the "Middle Stages of Meditation." After that, visualize everything as pleasing. Moreover, for each sentient being, think of them as your own mother, remember her kindness, and therefore, you must repay her kindness for liberating you from samsara. If you want to be liberated from samsara, you must pursue the fruit of great Bodhi. Therefore, you should cultivate loving-kindness, compassion, and the intention of surpassing towards sentient beings, thereby taming your mind. Among them, the object of loving-kindness is: sentient beings who do not have happiness. The aspect is: how wonderful it would be if they could obtain happiness! May they obtain happiness! I will make them obtain happiness! The benefits are: The "Ratnavali" says: "Three hundred jars of sugar, given three times a day, is not equal to a moment of loving-kindness, the rain of merit is difficult to compare. Gods and humans all generate loving-kindness, and they also constantly protect, the mind generates happiness and great happiness, poison and weapons cannot harm, things are accomplished without effort, and one is reborn in the Brahma realm at the end of life, even if one does not obtain the fruit of liberation, the Dharma of loving-kindness obtains eight virtues." Such as these, immeasurable and boundless. The order of cultivation is: first to friends, then to neutral people, then to enemies, and then to all sentient beings in order. The method of cultivation is: just as compassion arises when repeatedly thinking about the suffering of sentient beings, think about the sentient beings who do not have defiled and undefiled happiness, and the ways in which they lack happiness. When you are familiar with this, the desire to have them obtain happiness will naturally arise. Moreover, remember all kinds of virtuous deeds and bestow these virtuous deeds on sentient beings. The object of compassion is: sentient beings who are tormented by the three kinds of suffering in various ways. The aspect is: how wonderful it would be if they could be free from these sufferings! May they be free from