Tibetan
སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། །གང་ཟག་བདག་དང་མི་མཚུངས་སྤྲོས་པ་བྲལ། །འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་བདག་མེད་ཙམ་ལས་གྲོལ། །སྣང་བཅས་སྣང་མེད་རྟེན་འབྲེལ་ལས་ཀྱང་འདས། དེ་བཞིན་ཉིད་དམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཁྱབ་ཅིང་བཞུགས་ཀྱང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དང༌། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པས་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ་ངོ་བོ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གི་བདག་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བས་སོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་ཀྱང་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་གཞག་ཅིང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྟོང་པར་ལྟ་བ་ཙམ་ལས་ཀྱང་གྲོལ་བ་དོན་དམ་བདེན་གཅིག་ཏུ་གདོད་ནས་གྲུབ་པ་དང༌། སྣང་བཅས་སྣང་མེད་དམ་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཅར་ལས་གྲོལ་བས་འདུས་མ་བྱས་དངོས་དོན་དམ་བདེན་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་ཞིང༌། དོན་དམ་དེ་ཉིད་རྟེན་འབྲེལ་ལས་ཀྱང་འདས་པར་གསུངས་པས་དོན་དམ་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བཞག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གློ་བུར་སྐྱོན་སྟོང་བླ་མེད་ཆོས་མི་སྟོང༌། །བསལ་བཞག་བྱར་མེད་རང་བྱུང་རིག་པས་རྟོགས། །སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་སྐྱོན་ནམ་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང་བླ་མེད་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་མི་སྟོང་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་དྲི་མ་བསལ་བ་དང་ཡོན་ཏན་བཞག་ཏུ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ཕྱོགས་རེ་བ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའམ་རང་བྱུང་གི་རིག་པ་དྲི་མ་མེད་པས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་གསུངས་སོ། །སོ་སྐྱེ་ཉན་རང་བྱང་སེམས་དང་པོ་པས། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལྟ་བར་མི་དབང་གསུངས། །རྗེས་དཔག་ཡུལ་མིན་སྒྲ་རྟོག་ལས་འདས་ཕྱིར། །ཚུལ་དེ་འཕགས་ལས་གཞན་བློར་ཆུད་དཀའ་བས། །རྩོད་པའི་ཆོས་གྱུར་འདིར་ནི་མ་སྤྲོས་སོ། །ཚུལ་དེ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བ་ཡང༌། །རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་བར། མདོར་བསྡུ་ན་གང་ཟག་བཞི་པོ་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མཐོང་བ་ལ་མིག་དང་མི་ལྡན་པར་བཞག་སྟེ། བཞི་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་ག
Chinese
众生诸佛皆具如来藏，异于有我离戏论之凡夫，轮回涅槃不分唯解脱无我，有相无相超胜缘起法。所谓真如或如来藏，周遍且安住于众生、佛陀等一切法中，然于众生心中为心性，于诸佛心中为现量。 亦名佛性，因其体性不变故。非如常一自在之有我，因其远离戏论之边际故。自性中轮回与涅槃无别，然就暂时而言可分为三，且从仅观人无我之空性中解脱，本来成就胜义谛一味，既超脱有相与无相，亦超脱有与无二者，故名无为法，实为胜义谛之无为法。既说胜义谛超脱于缘起，故胜义谛非立于缘起之上。 突发之垢净，无上之法满，离除与安立，自生智证悟。此心性空诸突发之垢，不空无上功德之法，故任运成就而具足。就体性而言，无可去除垢染，亦无可安立功德，此非仅由闻思一隅可证悟，乃由修生之自证智或无垢自生智逐渐证悟。 异生声缘菩萨初地者，不能得见如来藏性说。非是比量境，超胜言语念，此理凡夫难解成诤论，故于此处不详述。此理极难解，于《宝性论释》中云：总而言之，此四种人不见如来藏，谓彼等无眼。何为四者？即异生、声闻、独觉，及新入大乘之菩萨。如是，薄伽梵如是说。
English
The essence of all sentient beings and Buddhas is the Tathagatagarbha, distinct from the self of individuals and free from elaboration. It is inseparable from samsara and nirvana, liberated from mere selflessness, and transcends both appearance and non-appearance, as well as dependent origination. This Suchness or Tathagatagarbha pervades and abides equally in all dharmas, such as sentient beings and Buddhas. However, it abides as the essence in sentient beings and as manifest reality in Buddhas. It is also called the Buddha-nature because its essence is immutable. It is not the same as the self of an individual, which is permanent, singular, and independent, because it is free from the extremes of elaboration. Although in its own nature, samsara and nirvana are inseparable, it can be divided into three in relation to temporary states. It is liberated even from merely viewing the emptiness of the selflessness of individuals, and it is originally established as the single ultimate truth. Since it transcends both appearance and non-appearance, or both existence and non-existence, it is called unconditioned dharma, the unconditioned of ultimate truth. Since it is said that ultimate truth transcends dependent origination, ultimate truth is not established on dependent origination. It is empty of adventitious faults and full of unsurpassed dharmas. It cannot be removed or established, and it is realized by self-arisen wisdom. This essence is empty of all adventitious faults or defilements and not empty of unsurpassed qualities, so it is spontaneously accomplished and complete. In terms of essence, there is no removal of defilements or establishment of qualities. This is not realized merely by hearing and thinking in one direction, but it is said to be gradually realized by the self-knowing wisdom arising from meditation or by the stainless self-arisen wisdom. It is said that ordinary beings, shravakas, pratyekabuddhas, and first-stage Bodhisattvas are not able to see the Tathagatagarbha. Because it is not an object of inference and transcends words and thoughts, this principle is difficult for ordinary people to understand and becomes a matter of debate, so it is not discussed in detail here. This principle is extremely difficult to understand. In the commentary on the Uttaratantra, it is said: "In short, these four types of people are considered to lack the eyes to see the Tathagatagarbha." What are the four? They are ordinary beings, shravakas, pratyekabuddhas, and Bodhisattvas who have newly entered the Mahayana. As the Bhagavan said:
Tibetan
ཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་འདི་ནི། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་ལྟུང་བ་རྣམས་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་ཅག་སོ་སྐྱེའི་ས་ལ་གནས་པ་རྣམས་མ་ཟད་ཉན་རང་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པ་བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པ་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཆོས་ཉིད་ལྟ་བར་མི་དབང་བ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དང་རྒྱལ་ཚབ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བར་གསུངས་པས་ན། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མ་དང་རིག་ཤེས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སོགས་རྟོག་གེའི་ཐ་སྙད་དང་རིགས་པས་གཞལ་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ་གནས་ལུགས་དེ་ནི་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྙིང་པོའི་ཚུལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ལས་གཞན་གྱི་བློར་ཆུད་དཀའ་ཞིང་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་དུ་འགལ་འདུ་ལྟར་སྣང་བས། དུས་སྐབས་འདིའི་དབུ་མ་པར་གྲགས་པའི་རྟོག་གེ་ཕྱོགས་ཙམ་རིག་པ་བསོད་ནམས་ཆུང་ཞིང་བློ་གྲོས་ཟབ་མོ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྣང་ངོར་གནས་ལུགས་ཇི་ཙམ་ཟབ་པ་དེ་ཙམ་དུ་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་གཞི་སྐྱེད་ཅིང་རྟོན་པ་བཞི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་ནས་རྩོད་པའི་ཆོས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ལུགས་འདིའི་གྲུབ་མཐའི་གནད་གསང་རྣམས་འདིར་ནི་མ་སྤྲོས་པ་རྟོགས་པར་འདོད་ན་རྒྱ་བོད་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ལྔ་པ་ཤིང་རྟ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་ཆུབ་པར་གདམས་པ་ནི། ཤིང་རྟའི་སྲོལ་གཉིས་སོ་སོའི་ཚུལ་རྟོགས་ནས། །དགོངས་པ་གཅིག་ཆུབ་སྒྲོ་སྐུར་ཉེས་ལས་གྲོལ། །མདོ་རྒྱུད་ལྟ་བའི་དྲི་མེད་མིག་ལྡན་ འགྱུར། །རྒྱལ་བས་ལུང་བསྙོན་མེད་དུ་བསྟན་ཅིང་འཕགས་པའི་ས་ལ་བཞུགས་པ་རྩོད་པ་མེད་པ་འཛམ་གླིང་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཀླུ་ཐོགས་གཉིས་དང༌། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ལ་མཆོག་དམན་གྱི་ཁྱད་པར་གཏན་ནས་མེད་ཀྱང༌། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་ནི། རང་ཉིད་སྐལ་པ་དམན་ཅིང་བློ་གྲོས་ཕུར་ཁུང་ཐུག་པ་སྟེ། དེས་ན་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་གཉིས་སོ་སོའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་མ་འདྲེས་པར་རྟོགས་ལ། གཉིས་ཀའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་དབུ་མའི་དོན་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་རྟོགས་ཤིང་ཆུབ་ན་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་ཉེས་པ་དུ་མ་ལས་གྲོལ་ཞིང༌། མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ལ་ལྟ་བའི་དྲི་མ་མེད་པའི་བློ་མིག་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྲོལ་གཉིས་
Chinese
如是说：“逝者之精华，并非堕入世间聚集见者，亦非显现乐于颠倒者，亦非心于空性散乱者之行境。”如是说。如是所说，不仅我等凡夫俗子，声闻缘觉及新入大乘之初发心菩萨，安住于资粮道者，亦不能观见如来藏之法性，能仁自在及王位继承者等已明示。故彼非以事物力量进入之量，及明识随之衡量等思辨之言辞与理性能衡量之境，因彼实相已超离言语思辨之境。是故，如实之心髓，除佛陀与菩萨圣者外，他人难以理解，且于言语思辨之境中，似有矛盾。因此，在此时代，被称为中观者，仅知部分思辨，福德浅薄，不具深妙智慧者之显现中，实相愈深，则愈增益诽谤之基，且四依颠倒，转为争论之法。故此派之宗义精要，于此不作阐述，若欲了悟，则应从印度与藏地之大车论典中了悟。第五，教诫通达二车之意趣为一：通达二车之宗规各别之理后，通达意趣为一，解脱增损之过。成为具足观视经续之无垢眼者。佛陀已作无谬之授记，安住于圣地，无可争辩，庄严世间之大车，即龙树与无著二者，及其意趣，虽无优劣之别。然此显现，乃因自身福薄，智慧浅薄所致。故当了知二车开创者各自宗规之理亦不混杂，若能了知二者之究竟意趣安住于一中观之义，则能从诸多增损之过中解脱，且能成为具足观视一切经续之无垢慧眼者。二宗
English
It is said: "The essence of the departed is not the realm of those who fall into the view of the assembly of the world, nor of those who are manifestly delighted in perversion, nor of those whose minds are distracted by emptiness." Thus it is said. As it is said, not only we ordinary beings, but also the Hearers, Solitary Realizers, and newly entered Mahayana Bodhisattvas, those who abide on the path of accumulation, are not able to see the Dharma-nature of the Tathagatagarbha, as the Mighty One and the Regent, etc., have clearly stated. Therefore, it is not an object to be measured by the measure of things entering by force, and by the words of speculation and reason, such as the knowledge that follows, because that reality has transcended the realm of words and speculation. Therefore, the essence of the heart as it is, is difficult for others to understand except for the Buddhas and Bodhisattvas, and in the realm of words and speculation, it seems to have contradictions. Therefore, in this era, those who are called Madhyamikas, who only know some speculation, who have little merit, and who do not have deep wisdom, in their appearance, the deeper the reality, the more it increases the basis of slander, and the four reliances are reversed, turning into a Dharma of contention. Therefore, the essential secrets of this school are not elaborated here, and if you want to understand, you should understand from the treatises of the great chariots of India and Tibet. Fifth, the instruction to understand the intention of the two chariots as one: After understanding the principles of the two chariot traditions separately, understanding the intention as one, one is freed from the fault of addition and subtraction. One becomes possessed of the stainless eye of viewing the sutras and tantras. The Buddha has given an infallible prophecy, and the great chariots that abide in the holy land, are undisputed, and adorn the world, namely Nagarjuna and Asanga, and their intentions, although there is no difference between superior and inferior. However, this appearance is due to one's own lack of merit and shallow wisdom. Therefore, one should understand that the principles of the two founders of the chariot traditions are also not mixed, and if one can understand that the ultimate intention of the two abides in the meaning of the one Madhyamaka, then one can be freed from many faults of addition and subtraction, and one can become possessed of the stainless eye of wisdom that views all the sutras and tantras. The two traditions