Tibetan
མ་ཡིན། མཐུན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ལ་མཁས་པས་དྲུག་པའི་གཉེན་པོར་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་མ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ལ་མཁས་པ་ནི་བདུན་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དུས་གསུམ་གྱིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བདེན་བཞི་ལ་མཁས་པས་བརྒྱད་པའི་གཉེན་པོར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གནས་མ་ཡིན་གྱི་བདེན་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གནས་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་པ་ལ་མཁས་པ་ནི་དགུ་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་དང༌། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ལ་མཁས་པས་ནི། བཅུ་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་གཞན་ཡང་མང་བས་གཞུང་ལུགས་རྣམས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་གྲངས་བཤད་པ་ལ་ལྔ། དེ་ གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟག་པ། གཉིས་སུ་བཤད་པའི་དགོས་པ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དགག་བྱ། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ། རིགས་པ་ཡང་དག་ལ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་ཡིན་ཕྱིར་ངོ་བོ་ལ། །དབྱེར་མེད་དག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ང་བདག་གཉིས། །ལོག་པའི་ཆ་ནས་དེ་དང་དེ་རུ་འཇོག །གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཅིང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང༌། སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཁྱད་གཞིའི་ཆོས་ཞིག་དངོས་པོ་འཛིན་དུ་མེད་ཀྱང༌། རེ་ཞིག་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཁྱད་གཞིའི་ངོས་བཟུང་ན། བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་ང་དང་བདག་ནམ་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། བུམ་པ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང༌། དེའི་བདག་མ་གྲུབ་པ་དང༌། བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་ལ་ངོ་བོ་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་ཡིན། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱང་ཡིན་ཡང༌། དགག་བྱ་ང་བདག་ལོག་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་དགག་ཆ་བདེན་གྲུབ་ལོག་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དེ། དགག་བྱ་ལོག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དེ་དང་དེ་རུ་འཇོག་པ་སྟེ་ལྡོག་པས་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཉིས་སུ་བཤད་པའི་དགོས་པ་ནི། དགོས་པ་རིགས་
Chinese
不是。因为随顺相应的因果。精通根（官能）是第六个对治品，因为补特伽罗（梵文：pudgala，人）不是主宰的因，而是作为二十二根（官能）的主宰所依。精通时节是第七个对治品，因为我不是常恒的，而是被过去、现在、未来三时所生灭。精通四谛是第八个对治品，因为补特伽罗（梵文：pudgala，人）的我不是遍染污和遍清净的处所，而是前两个谛是遍染污的处所，后两个谛是遍清净的处所。精通乘是第九个对治品，精通有为和无为则是第十个对治品。像这些其他的道理还有很多，所以在论典中应当了解。第三，宣说与人无我和法无我两者相关的名相有五点： 考察二者是一还是异，宣说二者的必要，二者的所破，决定的量，以及对如理作意的观察。第一点： 诸法皆无我，本体上， 无别所破，实成我与我。 从遣返方面，安立为彼与此。 人与法的无我二者，本体相同，遣返相异。其理由是，显现声名的诸法皆是无我的缘故。从本体方面来说，没有丝毫差别。譬如瓶子，虽然没有可以执取的差别法之事物，但暂时在假立的权衡下，如果确定了差别法的体相，那么瓶子之类的东西，我和我所何时都不存在，这是人无我；瓶子真实成立丝毫也不存在，这是法无我；因为它的我不成立和真实不成立二者本体没有差别。因此，一切法既是人无我，也是法无我，但是，从所破我之遣返方面来说，是人无我，从所破实成之遣返方面来说，是法无我，即从所破遣返的方式安立为彼与此，也就是以遣返来区分。第二，宣说二者的必要：必要之理
English
It is not. Because it follows the corresponding cause and effect. Being skilled in the senses is the sixth antidote, because the person (Sanskrit: pudgala) is not the cause of the master, but serves as the basis for the mastery of the twenty-two senses. Being skilled in time is the seventh antidote, because the self is not permanent, but is subject to arising and ceasing by the three times of past, present, and future. Being skilled in the four noble truths is the eighth antidote, because the self of the person (Sanskrit: pudgala) is not the place of universal defilement and universal purification, but the first two truths are the place of universal defilement, and the latter two truths are the place of universal purification. Being skilled in the vehicle is the ninth antidote, and being skilled in the conditioned and unconditioned is the tenth antidote. There are many other such reasons, so they should be understood in the treatises. Third, there are five points in explaining the terms related to both the selflessness of persons and the selflessness of phenomena: Examining whether the two are the same or different, the necessity of explaining the two, what is to be refuted by the two, the determining measure, and the examination of correct reasoning. The first point: Since all dharmas are selfless, in essence, There is no difference in what is to be refuted, the truly established self and I. From the aspect of negation, they are established as that and this. The two selflessnesses of person and phenomena are the same in essence and different in negation. The reason for this is that all phenomena of appearance and sound are selfless. From the aspect of essence, there is not the slightest difference. For example, a vase, although there is no object of difference that can be grasped, if the appearance of difference is determined under the temporary balance of imputation, then things like vases, neither I nor mine ever exist, this is the selflessness of person; the true establishment of the vase does not exist at all, this is the selflessness of phenomena; because there is no difference in essence between its non-establishment of self and non-establishment of truth. Therefore, all dharmas are both the selflessness of person and the selflessness of phenomena, but from the aspect of negating the self to be refuted, it is the selflessness of person, and from the aspect of negating the truly established to be refuted, it is the selflessness of phenomena, that is, it is established as that and this from the way of negating the object to be refuted, that is, it is distinguished by negation. Second, explaining the necessity of the two: The reason for the necessity
Tibetan
ཅན་གཉིས་པོ་རྗེས་བཟུང་ཕྱིར། །བདག་མེད་གཉིས་ངོ་བོ་དབྱེ་བ་མེད་ན་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དགོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་རྣམས་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས་ཅན་རྣམས་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའང་ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ངེས་པར་སྟོན་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་བསྟན་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལས་ལྷག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྟོན་པའི་སྣོད་དང་མི་ལྡན་པས་དེ་ལ་བསྟན་ཡང་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་དགོས་པ་དེའི་ཕྱིར་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དགག་བྱ་ལ་དཔྱད་པ་ནི། དགག་བྱའི་ཡུལ་དངོས་ཤེས་བྱར་མི་སྲིད་ཀྱང༌། །ཡུལ་ཅན་འཁྲུལ་པས་དེ་དེར་འཛིན་ལ་བཏགས། །བདག་མེད་པ་གཉིས་པོ་འདིའི་ཡུལ་གྱི་དགག་བྱ་དངོས་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་པ་མི་སྲིད་ཅིང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་གང་ལའང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའམ། བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཞིག་མི་སྲིད་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་འཁྲུལ་པས་དེ་དང་དེར་འཛིན་པ་ནི་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དགག་བྱ་སྟེ། མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྡོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་དགག་བྱ་དངོས་མི་སྲིད་པས་སྤང་རྒྱུ་མེད་ཅིང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དགག་བྱ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དེ་ལྟ་བུ་སྤོང་བ་ལ། བདག་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དགག་བྱ་ཡུལ་དངོས་གནས་ལ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་ན། འབད་པ་ཇི་ཙམ་བྱས་ཀྱང་དེ་སྤང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་གནས་ལ་ཡོད་པ་སུས་ཀྱང་དགག་པར་མི་ནུས་ཤིང༌། དངོས་གནས་ལ་མེད་པ་ཞིག་སུས་ཀྱང་སྒྲུབ་མི་ནུས་པས་སོ། །བཞི་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི། རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་བསམ་བྱུང་ཁྱད་པར་ཅན། །དོན་དམ་ངེས་བྱེད་ཚད་མའི་དང་པོ་སྟེ། །གཏན་ཚིག་ལ་བརྟེན་གསལ་བའི་རིགས་བསྡུ་ན། །དགག་རྟགས་འབྲེལ་ཟླ་མ་དམིགས་འགལ་ཟླ་དམིགས། ། སྤྱིར་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གི་བསམ་བྱུང་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་ངེས་བྱེད་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་ཡིན་ཏེ། དེའང་གཏན་ཚིག་ལ་བརྟེན་ཅིང་དེ་ལ་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མང
Chinese
为了摄受这二者，如果二种无我的体性没有差别，那么区分成二者的必要是什么呢？原因是，为了摄受小乘声闻缘觉种姓者，佛宣说了人无我；为了摄受大乘菩萨种姓者，佛宣说了法无我。 对于小乘种姓者，必须确定地宣说人无我，因为不宣说它就无法从轮回中解脱；而且他们不具备宣说超过它的法无我的根器，所以即使对他们宣说也没有必要。仅仅是宣说了人无我。而对于大乘种姓者，为了必须获得一切智智，所以宣说了法无我。 第三，分析这二者的所破：所破的对境在实有中是不存在的，但由有境的错乱而执著于它。这二种无我的对境的所破在实有中是不存在的，因为常、一、自在的补特伽罗我不可能存在，同样，在显现和声音的任何法中，也不可能存在自性成立或真实成立的法。然而，有境的心的错乱而执著于它，是二种无我的所破，因为它是将不存在的执著为存在的颠倒分别，所以是为了遣除它。因此，由于对境的所破在实有中不存在，所以没有需要断除的；而有境的所破是颠倒的分别，断除这样的分别，就称为断除我。 如果所破的对境在实有中成立，那么无论付出多少努力也无法断除它，因为实有存在的任何人都无法否定，而实有不存在的任何人都无法成立。第四，决定的量：理智、比量是思所成慧的特殊之处，是决定胜义谛的第一个量。如果总摄依赖于因明的明晰分类，
English
In order to embrace these two, if the nature of the two kinds of selflessness is not different, then what is the necessity of distinguishing them into two? The reason is that, in order to embrace those of the Hearer-Solitary Realizer lineage of the Lesser Vehicle, the Buddha taught the selflessness of persons; and in order to embrace those of the Great Vehicle Bodhisattva lineage, the Buddha taught the selflessness of phenomena. For those of the Lesser Vehicle lineage, it is necessary to definitively teach the selflessness of persons, because without teaching it, there is no liberation from samsara; and they do not possess the capacity to teach the selflessness of phenomena that is superior to it, so even if it is taught to them, there is no need. Only the selflessness of persons is taught. But for those of the Great Vehicle lineage, in order to attain omniscience, the selflessness of phenomena is taught. Third, examining the object of negation of these two: The object of negation, the actual object, does not exist in reality, but it is imputed by the subject's delusion of grasping onto it. The object of negation of these two kinds of selflessness does not exist in reality, because a permanent, singular, and independent self of a person cannot exist, and likewise, in any phenomenon of appearance and sound, there cannot exist a phenomenon that is established by its own nature or established as truly existent. However, the mind's delusion of grasping onto it is the object of negation of the two kinds of selflessness, because it is the inverted conceptualization of grasping onto what does not exist as existing, so it is to reverse it. Therefore, since the object of negation does not exist in reality, there is nothing to be abandoned; but the object of negation of the subject is an inverted conceptualization, and abandoning such a conceptualization is called abandoning the self. If the object of negation were established in reality, then no matter how much effort is made, it could not be abandoned, because no one can negate what exists in reality, and no one can establish what does not exist in reality. Fourth, the valid cognition of determination: Intelligence and inference are special qualities of wisdom born from thought, and are the first valid cognitions that determine the ultimate truth. If we summarize the clear classifications that rely on reasoning,