Chinese
此外，还应了解其他内容。具体驳斥二十种坏聚见的方法是：总的来说，世尊在经部中说有二十种坏聚见，即对五蕴的每一个都执著为我，这是五种；执著我与五蕴的每一个都以朋友或眷属的方式存在，这是十种；执著五蕴的每一个都以所依的方式安住于作为所依的我上，这是十五种；执著我以所依的方式安住于作为所依的五蕴的每一个上，这是二十种。如《亲友书》中所说：“色非我，我非有色。我不住色中，色亦不住我。受等诸蕴亦如是，当知皆空无我。” 如是，从五蕴的每一个进行区分，则不是我。对于无我的我来说，不具有五蕴。五蕴中无我，我中无五蕴，因为一个不具有另一个，所以通过二十种方式来论证无我。导师
English
Furthermore, other things should also be understood. Specifically, the refutation of the twenty views of the perishable is as follows: In general, the Blessed One stated in the sutras that there are twenty views of the perishable aggregates, which are: clinging to each of the five aggregates as self, which are five; clinging to the self as possessing each of the five aggregates in the manner of a friend or retinue, which are ten; clinging to each of the five aggregates as abiding in the self as the support, which are fifteen; and clinging to the self as abiding in each of the five aggregates as the support, which are twenty. As stated in the "Letter to a Friend": "Form is not self, self is not with form. Self does not abide in form, nor does form abide in self. The remaining four aggregates are also like this; know that all are empty and without self." Thus, by distinguishing each of the five aggregates, it is not self. For the self that is without self, it does not possess the five aggregates. The five aggregates are without self, and the self is without the five aggregates, because one does not possess the other, so the selflessness is proven through twenty aspects. The teacher
Tibetan
ས་པས་གྲུབ་ཅིང༌། བདག་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་ད་ལྟར་ངོ་ཤེས་པར་རློམ་པ་སོགས་རྟག་པར་འཛིན་པ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕུང་པོ་རྣམས་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་དུ་མར་རིགས་པས་གྲུབ་ཅིང༌། བདག་ནི་བདག་གཅིག་པུར་གནས་སོ་ཞེས་སོགས་གཅིག་པུར་འཛིན་པར་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་འཇིག་གི་གཞན་དབང་ཅན་དུ་རིགས་པས་གྲུབ་ཅིང༌། བདག་ནི་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་ངའོ་ཞེས་རང་དབང་ཅན་དུ་འཛིན་པར་མྱོང་བས་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན་དེའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པ་ལ་ངར་འཛིན་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བས་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་དངོས་པོ་མེད་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དུ། རྩ་ཤེ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་ནི་རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་ཤེས་རྣམས་ནི་གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་རིག་པའང་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ལ་དམིགས་པར་མི་རིགས་སོ། །ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བདག་གི་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་གང་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིག་མེད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མ་གྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་འདི་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འདི་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ། གཏན་ཚིག་འགའ་ལའང་མ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་དབང་གིས་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ངའོ་སྙམ་པར་རློམ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་དང་གང་ཟག་སོགས་སུ་བཏགས་ཀྱི། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ན་བདག་གི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་ལ་ལ་དག་བདག་གོ་སྙམ་དུ་རྗེས་སུ་ ལྟ་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་ཁོ་ན་ལའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པ་
Chinese
因为地界（ས་པས་གྲུབ་ཅིང༌།）所成，我执是由于体验到执著于常，例如自认为先前见过的事物现在能够认出；因为诸蕴以理智成立为色、受等多种；我执是由于体验到执著于一，例如认为我独自存在；因为诸蕴以理智成立为生灭的受他支配；我执是由于体验到执著于自主，例如内心想着“我”；如果认为我与诸蕴是各自成立的，那也不对，因为对诸蕴之外的事物不会产生我执，并且由于脱离了诸蕴的体性，会变成无事物，如果无事物，就与能起作用相违背。因此，《中观根本慧论》中说：如果诸蕴是我，就会有生灭；如果（我）与诸蕴不同，就会没有诸蕴的体性。此外，事物只是色、受、想、行、识这五蕴而已，与它们不同的我，暂时无法现量见到，因为眼等诸根识是以色等外境为对境，并且自证也是以识为对境，因此不应缘于我。因为没有见到与诸蕴不同的我的自性和果，所以没有理由，也就无法以比量成立。如果认为“我”的想法是以我为对境的量，那这是执著自性的分别念，不是现量，并且由于不依赖于任何理由，也不是比量。然而，只是由于从无始以来串习的力量，才会无缘无故地自认为“我”，就像将绳子误认为蛇一样。因此，只是依赖于诸蕴的集合而假立为我和补特伽罗等，如果以真实的智慧来观察，就无法成立我的实体，经典中说：诸比丘，无论哪个沙门或婆罗门，凡是随意见到“我”的想法，都是指这取蕴的五蕴。因此，一切的我执都是无我的。
English
Because it is made of earth (ས་པས་གྲུབ་ཅིང༌།), the clinging to self arises from the experience of clinging to permanence, such as presuming to recognize something now that was seen before; because the aggregates are established by reason as being multiple, such as form and feeling; the clinging to self arises from the experience of clinging to oneness, such as thinking that I exist alone; because the aggregates are established by reason as being subject to the power of arising and ceasing; the clinging to self arises from the experience of clinging to autonomy, such as thinking "I" inwardly. If one thinks that the self is established separately from the aggregates, that is also not the case, because clinging to "I" does not occur towards something other than the aggregates, and because it is devoid of the characteristics of the aggregates, it would become a non-entity, and if it is a non-entity, it would contradict the ability to perform a function. Thus, in the Root Wisdom it says: If the aggregates were the self, it would be subject to arising and ceasing; if (the self) is other than the aggregates, it would not have the characteristics of the aggregates. Furthermore, things are only these five aggregates: form, feeling, perception, mental formations, and consciousness. A self that is different from these is not directly perceived for the time being, because the sense consciousnesses of the eye, etc., have external sense objects such as form as their objects, and self-awareness also has consciousness as its object, so it is not appropriate to focus on the self. Because no self-nature or result other than the aggregates has been seen, there is no reason, and it cannot be established by inference either. If one thinks that the thought "I" is a valid cognition with the self as its object, then this is a conceptual thought that is the nature of manifest clinging, so it is not direct perception, and because it does not rely on any reason, it is not inference either. However, it is merely a presumption of thinking "I" without any reason due to the power of habituation from beginningless time, just like mistaking a rope for a snake. Therefore, the self and person, etc., are merely designated in dependence on the collection of aggregates, but if examined with true wisdom, no entity of the self is established at all. The sutra says: Monks, whatever śrāmaṇa or brahmin follows the thought "I," it refers only to these five aggregates of grasping. Therefore, all clinging to self is selflessness.
Tibetan
ཁོ་ན་ལ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། དེ་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །ཤིང་རྟའི་མིང་དུ་བཤད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཁེགས་ན་བདག་གི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའང་ཁེགས་པར་འགྱུར་ཏེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མ་དམིགས་ན་དེའི་བདག་གི་བ་མིག་སོགས་མི་དམིགས་པ་བཞིན་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས། བདག་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །བདག་གི་ཡོད་པ་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་བྱེད་པོ་མེད་ཅིང་ལས་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་གི་བདག་མེད་པར་ཡོད་མིན། །དེ་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གི་སྟོང་ལྟ་བས། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དབུས་མཐར་གང་ཟག་བདག་ལྟ་རྣམ་པ་བཅུ། །གཉེན་པོར་མཁས་པ་བཅུ་སོགས་རིགས་གཞན་མང༌། །རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པའི་གཞུང་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཚུལ་རྣམ་པ་བཅུ་གསུངས་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་གཅིག་པུར་འཛིན་པ་དང༌། དེས་དངོས་པོ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་ལྟ་བ་དང༌། ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཟ་བ་པོར་ལྟ་བ་དང༌། བྱེད་པ་པོར་ལྟ་བ་དང༌། ཡུལ་ལ་དབང་སྒྱུར་བ་པོར་ལྟ་བ་དང༌། རྟག་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་གནས་ཏེ་རྟེན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་ཅན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། གྲོལ་བ་དང་མ་གྲོལ་བར་ལྟ་བ་སྟེ་བཅུ་པོ་འདི་དག་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་མཁས་པ་རྣམ་པ་བཅུར་གསུངས་སོ། །དེའང་དང་པོའི་གཉེན་པོར་ཕུང་པོ་ལ་མཁས་པ་སྟེ། དེ་ནི་དུ་མ་སྣ་ཚོགས་པ་འདུས་པའི་རང་བཞིན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ཁམས་ལ་མཁས་པ་ནི། གཉིས་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཁམས་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་པས་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་ལ་མཁས་པ་ནི། བདག་རྒྱུར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་མཆེད་ལ་མཁས་པས་ནི་གསུམ་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་འབྲེལ་ལ་མཁས་པ་ནི་བཞི་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་གིས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་གྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་མཁས་པ་ནི་ལྔ་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་འདི་རྣམས་གང་ལའང་བདག་གིས་དབང་སྒྱུར་བ་
Chinese
仅仅如此。如是，就像对各支分聚合，说为车名一样。同样，依靠各蕴，就叫做世俗有情。如是。这样观察，如果我自性成立被遮破，则我的自性成立也同样会被遮破。就像如果不能见到石女的儿子，则她的所有物眼睛等也同样不能见到一样。如《根本慧论》云：若我体是有，我所应是有。又如《入中论》云：何故无作者，及无有作业，故无我我所，由无我我所，知我我所空，瑜伽师解脱。如是。中边中，有情我见有十种，对治智者十种等，其他种类多。弥勒菩萨的论著《中边分别论》中，说了十种我见的方式，即：执着有情为唯一的我，以及认为它能生出其他事物，是事物产生的因；认为是享受对境的享受者；认为是作者；认为是自在地控制对境者；认为是常恒的；认为是烦恼和清净的处所，是所依；认为是瑜伽者；认为是解脱和未解脱者，这十种都是有情我见。并且说了这十种的对治是十种智者。其中，第一种的对治是精通蕴，因为它是众多不同事物聚合的自性，因此成为对治执着为一的对治。精通界，是第二种的对治，因为界是因的意思，所以精通十八界，就成为对治执着我为因的对治。精通处，是第三种的对治，因为没有享受对境的我，是因为依靠十二处之间的缘起，才能就近享受对境。精通缘起，是第四种的对治，因为不是我所作，而是由因缘缘起的显现而产生的。精通处与非处，是第五种的对治，因为对于这些事物，我没有自在的控制。
English
Only that is so. Likewise, just as the collection of limbs is called a chariot, similarly, relying on the aggregates, it is called a conventional sentient being. Thus it is. If, by examining in this way, the self-existence of the self is refuted, then the self-existence of what belongs to the self will also be refuted. Just as if the son of a barren woman is not seen, then her possessions, such as eyes, are also not seen. As stated in the Root Wisdom: If the self exists, what belongs to the self should exist. And as stated in the Entering the Middle Way: Since there is no agent and no action, therefore there is no self or what belongs to the self. Therefore, by seeing the emptiness of the self and what belongs to the self, the yogi is liberated. Thus it is. In the Middle and the Extremes, there are ten aspects of the view of the self of a person, and ten kinds of antidotes, such as the wise, and many other kinds. In the treatise "Distinguishing the Middle and the Extremes" by Maitreya, the regent, ten ways of viewing the self are mentioned: holding the person as the only self, and viewing it as the cause that generates other things, viewing it as the enjoyer who enjoys objects, viewing it as the agent, viewing it as the one who freely controls objects, viewing it as permanent, viewing it as the place of affliction and purification, as the basis, viewing it as a yogi, and viewing it as liberated and unliberated. These ten are the views of the self of a person. And it is said that the antidotes to these are ten kinds of wise ones. Among them, the antidote to the first is being skilled in the aggregates, because it is the nature of the collection of many different things, therefore it becomes the antidote to the view of oneness. Being skilled in the elements is the antidote to the second, because the element is the meaning of cause, so being skilled in the eighteen elements becomes the antidote to the view of the self as the cause. Being skilled in the sense bases is the antidote to the third, because there is no self that enjoys objects, because it is through the interdependence of the twelve sense bases that one can closely enjoy objects. Being skilled in interdependence is the antidote to the fourth, because it is not done by the self, but arises from the appearance of cause, condition, and interdependence. Being skilled in what is and is not the place is the antidote to the fifth, because for these things, I do not have free control.