Tibetan
བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་པའོ། །དེའང་སྟོང་ཉིད་དང་པོ་བཞི་ནི་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་བ་དང༌། ཕྱི་མ་བཞི་ནི་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ཅེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་དགོས་པ་དེ་དང་དེའི་ཕྱིར་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དང་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དཔེར་ན་འཁོར་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་ན་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་ཏེ་འཁོར་བ་གཏོང་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་རང་བཞིན་གནས་རིགས་ལ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་བཟང་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་དུ་བཤད་པ་ནི་རང་སྟོང་གི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བ་དང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སྟོང་པའི་ཚུལ་ནི། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གཟུང་འཛིན་གཞན་གྱིས་ཆོས་ཉིད་ལ་སྟོང་པའོ། །བསྡུས་པའི་དབྱེ་བ་གཉིས་ནི། དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །འདི་གཉིས་ཀྱང་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དགག་བྱ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཆོས་དང་གང་ཟག་བཀག་པའི་ཆ་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། དགག་བྱ་དེ་བཀག་པའི་ཤུལ་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་ཆ་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཞག་གོ །འདི་གཉིས་སྟོང་ཉིད་ཐ་དད་རང་རྐྱ་ཐུབ་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་རེ་རེ་ལའང་སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་བཞག་དགོས་པས་འདི་གཉིས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་འགྲོ་དགོས་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུའོ། །མཐའ་གཉིས་པོ་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དངོས་པོ་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ལ་ བཤད་དོ། །ལྔ་པ་དངོས་གཞི་བདག་མེད་རྣམ་གཉིས་དཔྱད་པ་ལ་གཉིས། བདག་མེད་བསྟན་པའི་དགོས་པ་བརྗོད། བདག་མེད་དངོས་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཐོང་བའི་གེགས་བྱེད་རྣམ་གཡེང་རྟོག་པ་བཅུ། །སེལ་བའི་གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྣམ་གཉིས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ལ་གེགས་བྱེད་ནི་རྣམ་གཡེང་གི་རྟོག་པ་བཅུ་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུ་ལས། སེམས་ཀྱི་གཡེང་བ་རྣམ་པ་བཅུས། །གཞན་ལ་སེམས་ནི་རྣམ་གཡེངས་པས། །བྱིས་པ་རྣམས་ལ་གཉིས་མེད་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་པའི་སྐལ་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །རྟོག་པ་དེ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཉི་ཤུའམ་བཅུ་དྲུག་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་དབྱེ་བས་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་བདག་མེད་དངོས་དཔྱད་པ་ལ་ལྔ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད། གང་ཟག་གི་བདག་མེད། གཉིས་ཀ་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་གྲངས། དཔྱད་དོན་དབུ་མ་སོ་སོའི་ལུགས་ངེས་པར་བྱེད་པ། ཤིང་རྟ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་ཆུབ་པར་གདམས་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ། ཐོག་མར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་གནད་དོན། དགག་བྱ་བདག་གི་ངོ་བོ། དགག་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་རྟོགས་ཁྱད། དབུ་མའི་རིགས་པས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རགས་པར་ཕྱི་ནང་གཉིས། །ཐུན་མོང་ཉིད་ཕྱིར་སྔོན་དུ་གཏན་ལ་དབབ། །དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་བཀག་པའི་རགས་པ་དང༌། བདེན་མེད་ཀྱང་བཀག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་བ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རགས་པ་ཙམ་ནི་ཕྱི་ནང་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། གང་ཟག་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་རྟོགས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རགས་པ་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་གཏན་ལ་ཕེབ་པ་ན་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པས་བཏགས་པ་དེའང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་དོན་གྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྔོན་དུ་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ་ནི། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཐག་པའི་སྤྲུལ་བཞིན་དུ། །ཐ་མལ་བློ་ལ་རང་མཚན་བདེན་ཞེན་ཉིད། །ཆོས་བདག་དེའི་ངོ་བོ་ནི། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་བ་ལས། རྟོག་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། རྟོག་པ་མེད་པར་འདོད་པ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི། གོར་མ་ཆགས་པ་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་བཏགས་པའི་སྦྲུལ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་ནས་མ་གྲུབ་པའོ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་ཐ་མལ་པའི་བློ་ལ་སྣང་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་བདེན་པར་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཐག་པའི་སྦྲུལ་ལྟར་རྟོག་པས་བཏགས
Chinese
并且为了成就，为了从突发性的污垢中清净，为了成就自然存在的种姓，并且为了获得相好，为了成就，并且为了获得佛陀的法，为了成就力量等等，就是这样。其中，前四个空性是声闻缘觉所共有的，后四个是大乘不共有的。为了了解这一点，菩萨努力修行。如是说。或者，为了那个和那个目的，成就那个和那个空性。例如，如果不了解轮回是空性，就会感到厌倦而舍弃轮回。这里，对于自性存在的种姓来说，是自性空性；对于好的相来说，是自性相空性；对于佛地的功德来说，是诸法皆空性的空性基础的法性。这与自空宗的观点不同。如何空性的方式是：就人与法而言，以能取所取在他性上是空性的。总摄的两种分类是：无事物的空性和无事物的自性空性。这两者也是通过反体来区分的，从遮遣所破的遍计所执的法和人的角度来说，是无事物的空性；从遮遣所破之后，法性的法和人的事物存在的角度来说，是无事物的自性空性。虽然这两者不是独立的、各自独立的空性，但是对于每一个空性的事物，也必须通过消除增益和诽谤的两个极端来安立，因此要知道这两者必须遍及所有十四种空性。两个极端是指增益遍计所执的法和人的事物存在，以及诽谤法性的法和人的事物不存在。 如是说。第五，正文，分析二种无我，分为二：宣说无我的必要；真实分析无我。第一是：断除见道的障碍，散乱分别十种，对治的对境是无我。
English
And to accomplish, to purify from adventitious defilements, to accomplish the naturally abiding lineage, and to obtain the marks and signs, to accomplish, and to obtain the Buddha's dharmas, to accomplish powers and so forth, that is what it means. Among these, the first four emptinesses are common to the Hearers and Solitary Realizers, and the latter four are considered unique to the Great Vehicle. In order to understand this, Bodhisattvas strive to practice. Thus it is said. Or, for that and that purpose, one accomplishes that and that emptiness. For example, if one does not understand that samsara is emptiness, one becomes weary and abandons samsara. Here, for the naturally abiding lineage, it is self-nature emptiness; for the good marks, it is self-characteristic emptiness; for the qualities of the Buddha-ground, it is the dharma-nature of the basis of emptiness of all dharmas. This is a distinction that differs from the view of the self-emptiness school. The way of how it is empty is: in terms of person and dharma, the apprehended and apprehender are empty in other-nature. The two categories of summary are: the emptiness of no-thing and the emptiness of the self-nature of no-thing. These two are also distinguished by opposites. From the aspect of negating the imputed dharmas and person to be negated, it is the emptiness of no-thing; from the aspect of the existence of the dharma of dharma-nature and the thing of person in the wake of negating the object to be negated, it is established as the emptiness of the self-nature of no-thing. Although these two are not independent, self-sufficient emptinesses, it is necessary to establish them by eliminating the two extremes of superimposition and denigration for each object of emptiness. Therefore, it is to be known that these two must be pervasive to all fourteen emptinesses. The two extremes refer to superimposing the existence of the imputed dharmas and the thing of person, and denigrating the non-existence of the dharma of dharma-nature and the thing of person. Thus it is said. Fifth, the main text, analyzing the two types of selflessness, is divided into two: stating the necessity of teaching selflessness; actually analyzing selflessness. The first is: cutting off the obstacles to seeing, the ten kinds of distracting thoughts, the antidote is selflessness.
Chinese
二是。 证悟空性的障碍唯有十种散乱分别念。如《八千颂义集》所说：心的散乱有十种，心向他处而散乱，因此孩童们没有证悟二无的智慧之分。如是说。遣除分别念的对治是现量证悟二十或十六空性之智慧。总而言之，可归纳为证悟人无我和法无我的差别二者。二是实际分析无我，分五部分：法无我，人无我，与二者相关的类别，确定各中观宗派的分析要点，劝诫通达二车的密意。初者分五：首先确定之要点，所破之我的体性，必须破除之理由，各宗派的证悟差别，以中观理证确定之方式。初者：法无我的粗分有内外二者。以外内共同之故，先确定。所破是破除真实成立之粗分，以及破除真实不成立之法无我细分二者。仅仅是法无我的粗分，以外内共同之故，并且证悟人无我细分，必须先证悟法无我粗分之故，并且当一切世俗法以自性空确定时，所谓的人我，也是由俱生无明所安立，也因自性空而实际成立之故，必须首先确定。二是体性：其体性如绳子的幻化一般，于庸常心识显现自相真实执着。法我的体性是，《四百论释》中说：唯有分别念存在才是存在，没有分别念认为不存在的那些，就像没有辨认清楚，在盘绕的绳子上安立为蛇一样，不是从自己的体性上成立的。如是所说，从无始以来串习的俱生无明的力量，在庸常的心识中显现的色等内外一切法，执着为各自的自相是真实的，这就像绳子上的蛇一样，是由分别念安立的。
English
There are two types. The obstacle to directly seeing emptiness is only the ten types of distracting thoughts. As stated in the Condensed Meaning of the Eight Thousand (Verse Prajnaparamita Sutra): 'The mind's distraction is of ten kinds; because the mind is distracted to other things, therefore, children do not have the fortune to accomplish the wisdom of non-duality.' It is said. The antidote to eliminate those thoughts is the wisdom that directly realizes the twenty or sixteen emptinesses. In short, these can be summarized into two
Tibetan
་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སེམས་པའི་ཚེ་རིགས་པས་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེ་དགག་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སྒྲིབ་གཉིས་རྩ་བ་བདག་འཛིན་རྒྱུ་ཕྱིར་དགག །དེ་ལྟ་བུའི་མངོན་ཞེན་དེ་ནི་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ཉིད་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ཡང་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང༌། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤངས་ནས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དག་གིས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་དངོས་པོ་ལ་ མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་དགོས་ཤིང༌། དེའང་ཡུལ་བདེན་དངོས་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་དགོས་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདི་ཡུལ་སུན་དབྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོས་རྟོགས་ཚུལ་ནི། བྱེ་མདོར་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་མེད་ཀྱང༌། །ཆོས་ཅན་ཉི་ཚེའི་སྟེང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས། །ཤེས་བྱེད་དཔྱད་པས་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པ། །བདེན་མེད་དོན་འཇོག་འདི་པའི་སྤྱི་ལུགས་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རགས་པ་ཙམ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་བཞེད་དེ་ཕྱི་རོལ་པ་ལའང་དེ་ཡོད་པ་དབུ་མའི་རྒྱན་སོགས་ལས་བཤད་པས་སོ། །དེས་དེའི་འགལ་ཟླར་གྱུར་པའི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རགས་པ་མགོ་གནོན་པར་བྱེད་ཀྱང༌། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་དུ་འགྱུར་བའི་ལྟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་ཞིག་གོམས་པར་བྱས་པས་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་མི་སྲིད་ཅིང༌། ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་ཡང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་གྲངས་ཅན་པས། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཁས་བླངས་ནས། སེམས་དེའང་གཙོ་བོའི་ངང་དུ་ཐིམ་པ་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་དུ་སོང་བར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། བྱེ་མདོར་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་གི་སྟེང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པར་མ་བཤད་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མེད་ཀྱང༌། ཆོས་ཅན་ཉི་ཚེ་བའི་སྟེང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བཤད་པས་ཆ་ཤས་ཙམ་ཡོད་དགོས་ཏེ། དེའང་བྱེ་སྨྲའི་གཞུང་དུ་ཕྱི་དོན་རགས་པ་བདེན་མེད་དུ་བ
Chinese
仅仅是如此，但事物并非自性成立，因此在思考彼时，应当以理智加以驳斥。第三，驳斥它的理由是：为了遮蔽二障的根本——我执之因。像这样的执着是遮蔽二障的根本——我执的因。如《宝鬘论》中所说：“若有执著蕴，尔时则有我执，有我执亦有业，复由此而生。”并且，它也是所知障的主要因素。如《宝性论》中所说：“三轮之分别，是名所知障。”因此，想要断除二障并获得解脱和一切智者，必须断除对事物显现的执着。并且，也必须通过遮止境之真实存在的方式来断除它。如《四百论》中所说：“若见境无我，则断有种生。”以及《释量论》中所说：“此境无破除，不能能断彼。”第四，各宗派领悟的方式是：虽然在毗婆沙和经部中，它并不完全具备，但在部分法上确定。由于以知识进行分析却一无所获，因此安立无实有之义是此派的共同规律。一切声称具有粗分法无我的宗派都持有这种观点，因为外道也具有这种观点，这在《中观庄严论》等中有阐述。虽然它压制了与之相反的粗分所知障，但它并不是转变为一切智智之道的见解。因为仅仅习惯于此，不可能现量见到执着之法无我，并且也远离了解脱分善根。此外，数论派承认外境的显现为心，并且认为当心融入自性时，能所二取便消失了。虽然毗婆沙和经部并未阐述在一切法上确定法无我，但由于阐述了在部分法上确定，因此必须具有一部分。也就是说，在毗婆沙宗的论典中，粗分外境被认为是无实有的。
English
It is merely so, but things are not established by their own nature, so when thinking about that, it should be refuted with reason. Third, the reason for refuting it is: To obstruct the root of the two obscurations - the cause of self-grasping. Such clinging is the root of the two obscurations - the cause of self-grasping. As it is said in the Ratnavali: "As long as there is clinging to the aggregates, there is self-grasping. If there is self-grasping, there is karma. And from that, there is birth." Moreover, it is also the main factor of the obscuration of knowledge. As it is said in the Uttaratantra: "The conceptualization of the three spheres is considered the obscuration of knowledge." Therefore, those who wish to abandon the two obscurations and attain liberation and omniscience must abandon the clinging to things. And it must also be abandoned by blocking the true existence of objects. As it is said in the Catuhsataka: "If one sees the selflessness of objects, then the seed of existence will be cut off." And as it is said in the Pramanavarttika: "Without refuting this object, it is not possible to abandon it." Fourth, the way each philosophical system understands it is: Although it is not completely present in the Vaibhashika and Sautrantika schools, it is established on a part of phenomena. Since nothing is found by analyzing with knowledge, establishing the meaning of non-reality is the common rule of this school. It is accepted that all schools that claim to have a coarse selflessness of phenomena have it, because even non-Buddhists have it, as explained in the Madhyamakalankara and other texts. Although it suppresses the coarse obscuration of knowledge that is contrary to it, it is not a view that transforms into the path of omniscience. Because merely becoming accustomed to it, it is impossible to directly see the selflessness of phenomena, and it is also separated from the roots of virtue that are in accordance with liberation. Furthermore, the Samkhya school acknowledges the appearance of external objects as mind, and believes that when the mind dissolves into its own nature, the duality of subject and object disappears. Although the Vaibhashika and Sautrantika schools do not explain that the selflessness of phenomena is established on all phenomena, it is necessary to have a part of it because it is explained that it is established on a part of phenomena. That is to say, in the treatises of the Vaibhashika school, coarse external objects are considered unreal.