Chinese
痛苦和集谛二者互为因果，因此，在任何情况下，集谛不一定是因，痛苦也不一定是果。一切痛苦都源于无常的力量，因为事物不会停留在它们各自的状态，而是从一种状态转变为另一种状态，最终走向毁灭，因此是痛苦和令人沮丧的根源。例如，当种子被水、肥料、温度和湿度等完全刺激时，它不会停留在种子的状态，而是完全消失，进入幼苗的状态；它也不会停留在幼苗的状态，而是完全消失，完全进入果实的状态；它也不会永远停留在果实的状态，最终走向毁灭。一切烦恼和清净的法都是空性且无我的。一般来说，那些认为事物有作者的人，是将不相容的因视为因。这是一种颠倒的认知，是所有烦恼和过患的门户。此外，例如，认为幼苗是从无常的因中产生的，这是将非因视为因，是一种颠倒的认知。 然而，像承认作者这样的观点，并非所有过患产生的门户。因为世间的一切苦乐都源于善恶的力量，造作恶业，从中体验痛苦的果报，造作善业，从中体验快乐的果报，但作者并非对众生分别从自性上造作。一般来说，从善恶业中产生苦乐果报是必然的，但像外道所认为的常、一、自在的补特伽罗之我和作者自在天等，是永远不会造作的。如果那样存在，就会出现未造之业相遇，已造之业浪费，业果不确定等，一切因果取舍都会颠倒，因此，对于取舍之处会非常迷惑，这是导致恶劣见解的可怕之门。因此，如果认识到一切法皆空性无我，但又如幻如化般不灭的缘起，就能完全
English
Suffering and its origin are mutually cause and effect. Therefore, in all cases, the origin is not necessarily the cause, and suffering is not necessarily the result. All suffering arises from the power of impermanence, because things do not remain in their respective states, but change from one state to another, and eventually perish, thus being the source of suffering and frustration. For example, when a seed is fully stimulated by water, fertilizer, temperature, and moisture, it does not remain in the state of a seed, but completely disappears and enters the state of a sprout; it does not remain in the state of a sprout, but completely disappears and fully enters the state of a fruit; it does not remain in the state of a fruit forever, but eventually perishes. All defiled and purified dharmas are empty and selfless. In general, those who believe that things have a maker are taking incompatible causes as causes. This is a reversed perception, which is the gateway to all afflictions and faults. Furthermore, for example, believing that a sprout arises from an impermanent cause is taking a non-cause as a cause, which is a reversed perception. However, views like admitting a maker are not the gateway to the arising of all faults. Because all the happiness and suffering of the world arise from the power of good and evil, doing evil deeds and experiencing the painful results from them, doing good deeds and experiencing the happy results from them, but the maker does not separately create these for sentient beings from their own nature. In general, it is certain that happy and painful results arise from good and evil deeds, but like the permanent, single, and independent self of a person and the maker Ishvara, etc., as believed by outsiders, they never create anything. If that were the case, uncreated actions would be encountered, created actions would be wasted, and the results of actions would be uncertain, etc., and all the acceptance and rejection of cause and effect would be reversed. Therefore, one would be very confused about what to accept and reject, which is a terrible door leading to bad views. Therefore, if one realizes that all dharmas are empty and selfless, but also dependently originate in an unceasing manner like illusions, then one can completely
Tibetan
སུ་ཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤངས་པ་ན་འགོག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གོ་འཕང་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའང་མཐོ་རིས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་ཉི་ཚེ་བ་བསླུ་བ་མི་བརྟན་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཡིན་ལ། མྱང་འདས་འབའ་ཞིག་གཏན་ཏུ་བདེ་བའི་ཐར་པ། ཉོན་མོངས་ཀྱི་རླབས་ཀྱིས་མི་གཡོ་བའི་ཞི་བ་ཡིན་ལ། དབྱེ་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་མྱང་འདས་དང༌། འགོག་བདེན་མཐར་ཐུག་པ་ལའང་རྒྱ་བོད་ཀྱི་བཞེད་པའི་ཁྱད་པར་མང་དུ་མཆིས་ཀྱང་སྙིང་པོ་ཙམ་འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པ་སྤྱིའི་བཀའ་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་ འདི་ནི། དཔེར་ན་འབངས་རྣམས་རྒྱལ་པོ་དེའི་ལུགས་ཀྱི་བཀའ་རྟགས་འཆང་ཞིང་དེ་ལས་འདའ་བར་བགྱིད་མི་བཏུབ་པ་བཞིན་དུ་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་རྣམས་ལྟ་བའི་རྒྱ་འདི་ལས་ནམ་ཡང་འདར་མི་རུང་བ་ཡིན་པས་ལེགས་པར་བསམས་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་ལམ་དུ་གཞུག་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིར་མཐའ་གཉིས་སྤང་བའི་ཚུལ། བྱེ་བྲག་དབུ་མའི་ལུགས་སྲོལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ནས་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་ལམ་ཞུགས་ཏེ། །ཡུལ་ཅན་དོན་དམ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །ཤེས་བྱའི་ཡུལ་ལ་སྤྲོས་གཅོད་རང་སྡེའི་ལུགས། །ཡིན་ཕྱིར་དངོས་སྨྲ་རྣམས་ཀྱང་རང་ལུགས་ཀྱི། །རྟག་ཆད་སྤངས་ཀྱང་སྒྲོ་སྐུར་མཐའ་རུ་ལྷུངས། །ཡང་དག་པའི་བློ་གྲོས་རྣམ་པར་དག་རུང་ཆེད་དུ་བསྒྲུབས་ཟིན་པ་དེ་ནས་རྟག་ཆད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་དུ་ཞུགས་དགོས་ཏེ། དེར་འཇུག་པའི་ཐབས་ནི་ཡུལ་ཅན་དོན་དམ་པ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། ཤེས་བྱའི་ཡུལ་ལ་སྤྲོས་པ་གཅོད་པ་ནི་རང་སྡེ་སྤྱིའི་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་རང་གི་ལུགས་ཀྱིས་ལུང་དང་རིགས་པས་རྟག་ཆད་རང་རང་གི་ཐད་སོར་སྤངས་ཀྱང་དབུ་མའི་ལུགས་དང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་གཞལ་ན་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་རུ་ལྷུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ལ་སྤྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། དོན་དམ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལས། འདིའི་མཚན་གཞི་ནི་ཕྱི་མ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་ཐེག་ཆེན་སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་དང༌། རང་སྟོང་པ་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཤེས་པ་དང༌། གཞན་སྟོང་པ་རྣམས་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་ཤེས་པ་སྟེ་རིགས་གསུམ་དུ་ངེས་པའོ། ། སྤྱིར་ནི་རང་ག
Chinese
谁能阻挡呢？像这样断除了我执的见解，就能获得寂灭涅槃的果位。然而，天界的安乐等等只是暂时的、短暂的、虚假的、不稳固且无意义的安乐。唯有涅槃才是永久安乐的解脱，是不会被烦恼之波动摇的寂静。若细分，有三乘的涅槃，而对于究竟的灭谛，汉藏两地的观点也有诸多差异，但其精要将在果位时阐述。因此，这四法印作为佛教 общей (sPyi'i) 的教义标志，就像百姓持有国王的法令标志，不能违越一样，追随释迦牟尼佛的人们，绝不能动摇这些见解之界限，所以要好好思考，首先就要生起确定的认识。第四，引入远离二边的道路，分为两部分： общей (sPyi'i) 远离二边的方式，以及 подробно (Bye brag) 阐述中观的传统。第一部分是：此后进入远离二边的道路，以认识胜义的智慧，断除所知境上的戏论，是自宗的传统。因此，有部宗等实事论者，也以各自的宗义，通过教理和正理，断除了常断二边，但若以中观的宗义和离戏的理智来衡量，仍然堕入增益和损减的边见之中。智慧一般分为认识世俗的智慧和认识胜义的智慧两种，这里的例子是后者。后者又可分为三种：大乘唯识宗认为一切法唯是识，自空宗认为一切法离戏，他空宗认为离戏之性具足一切功德。一般来说，自己
English
Who can stop it? In this way, abandoning the view of self, one will attain the state of cessation, Nirvana. However, the happiness of the heavens, etc., is only temporary, fleeting, deceptive, unstable, and meaningless happiness. Only Nirvana is the permanent happiness of liberation, the peace that is not shaken by the waves of afflictions. If divided, there are the Nirvanas of the three vehicles, and there are many differences in the views of the Chinese and Tibetans regarding the ultimate cessation, but the essence will be explained in the context of the result. Therefore, these four seals as the general (sPyi'i) marks of the Buddhist teachings, just as the subjects hold the royal decree of the king and cannot transgress it, those who follow the Buddha Shakyamuni must never waver from these boundaries of views, so think well and generate a definite understanding from the very beginning. Fourth, entering the path of abandoning the two extremes, divided into two parts: the general (sPyi'i) way of abandoning the two extremes, and the detailed (Bye brag) explanation of the tradition of Madhyamaka. The first part is: Thereafter, enter the path of abandoning the two extremes, with the wisdom of knowing the ultimate truth, cutting off the elaboration on the objects of knowledge, which is the tradition of our own school. Therefore, even the realists such as the Vaibhashikas, with their own tenets, through scripture and reason, have abandoned the extremes of permanence and annihilation, but if measured by the tenets of Madhyamaka and the reason of non-elaboration, they still fall into the extremes of addition and subtraction. Wisdom is generally divided into the wisdom of knowing the conventional and the wisdom of knowing the ultimate. The example here is the latter. The latter can also be divided into three types: the Mahayana Mind-Only school believes that all phenomena are only consciousness, the self-empty school believes that all phenomena are free from elaboration, and the other-empty school believes that the nature of non-elaboration is endowed with all qualities. Generally speaking, one's own
Tibetan
ཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་མཐའ་དག་ཀྱང་སྨྲ་བ་པོ་རང་གི་བློ་ངོར་མཐའ་གཉིས་བཀག་ནས་དབུ་མ་སྨྲ་བར་རློམ་སྟེ། འོག་མ་འོག་མས་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་རྟག་མཐའ་དང༌། གོང་མ་གོང་མས་ཡོད་བཞིན་དུ་མེད་པར་སྐུར་པ་བཏབ་པ་རྣམས་ནི་ཆད་མཐའ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་སྤངས་པའི་དབུ་མ་ནི་རང་ལུགས་སུ་སྨྲ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རང་སྡེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་སྤངས་ལུགས་ནི། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤངས་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཆ་མེད་བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ༌། །མདོ་སྡེ་པས་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་ངོ་བོ་འགག་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤོང་ལ། རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ༌། །སེམས་ཙམ་པས་ཀུན་བརྟགས་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤོང་ལ། གཞན་དབང་བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ༌། །དབུ་མ་པས་ནི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤོང་ལ། ཀུན་རྫོབ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ༌། །གཞན་སྟོང་པས་ཀུན་རྫོབ་གཞན་བྱུང་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་མ་གྲུབ་པ་ས་རྟག་མཐའ་སྤོང་ལ། དོན་དམ་རང་བྱུང་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གཤིས་ལུགས་སུ་གནས་པས་ཆད་མཐའ་སྤོང་ངོ༌། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་བདེན་དང་མི་བདེན་མང༌། །གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་སྣང་ཚུལ་རྟེན་འབྲེལ་དུ། །རྟོགས་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་དབུ་མའི་ལུགས། །ཕལ་ཆེར་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་རུ་ལྷུང་བ་དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་ལྟ་བ་དེ་དག་ཅུང་ཟད་བདེན་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་མི་བདེན་པ་མང་ལ། གཤིས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་དང༌། དབྱིངས་འདུས་མ་བྱས་པའི་འོད་གསལ། སྣང་ཚུལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཇི་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་བདེན་པ་ནི་དབུ་མའི་ལུགས་ཡིན་ཏེ། ལྟ་འདོད་མདོར་བསྟན་ལས། བྱེ་བྲག་སྨྲ་དང་མདོ་སྡེ་དང༌། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་རྣམས་སུ། །ཅུང་ཟད་བདེན་དང་མི་བདེན་ཉིད། །ཐམས་ཅད་བདེན་པ་དབུ་མའི་ལུགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་ལམ་མདོར་བསྡུ་ན། སྤྱོད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་མཐའ་གཉིས་སེལ་ཚུལ་དང༌། ལྟ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་མཐའ་གཉིས་སེལ་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་མེད་པར་ཁས་བླངས་ན་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་ཞིང༌། འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་བསླད་པའི་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་དང
Chinese
其他所有宗派也都自诩为能遮止两种边见，而宣说中观，实际上，低下的宗派将本不存在的事物执著为存在，这是常见；而高上的宗派将本存在的事物否定为不存在，这是断见，因此，为了宣说远离这两种边见的中观是自己的宗派。其中，自宗的说一切有部宗派舍弃常断两种边见的方式是：一切有为法都是刹那生灭的，因此舍弃了常边；极微无分真实成立，因此舍弃了断边。经部宗认为，作为因的各自的自性灭尽，因此舍弃了常边；能产生与自己相似的果，因此舍弃了断边。唯识宗认为，遍计所执性不存在，因此舍弃了常边；依他起真实成立，因此舍弃了断边。中观宗认为，自性远离戏论，因此舍弃了常边；世俗是缘起，因此舍弃了断边。他空宗认为，所有世俗他生之法，从一开始就不成立，因此舍弃了常边；胜义自生不变的如来藏作为本性存在，因此舍弃了断边。因此，那些宗派的观点有真有假，很多是不真实的。为了如实证悟实相离戏，以及法界无为的光明，现象是缘起的自性。一切真实是中观宗的观点。如《见解总说》中所说：“说一切有部和经部，以及瑜伽行派的论典中，有少许真实和不真实，一切真实是中观宗。”这里简略归纳舍弃两种边见的道路，分为与行持相关的舍弃两种边见的方式，以及与见解相关的舍弃两种边见的方式两种。第一种是：如果否认以世间正量成立的一切清净之法，就会堕入诽谤的边见；而暂时被错觉因所染污的清净之法和
English
All other tenets also boast of being able to prevent the two extremes and proclaim the Middle Way, but in reality, the lower schools cling to things that do not exist as existing, which is the extreme of permanence; while the higher schools deny things that do exist as non-existent, which is the extreme of annihilation. Therefore, in order to proclaim that the Middle Way, which is free from these two extremes, is their own school. Among them, the way in which the Vaibhashika school of our own tradition abandons the extremes of permanence and annihilation is: all conditioned phenomena are momentary and disintegrating, thus abandoning the extreme of permanence; the indivisible atom is truly established, thus abandoning the extreme of annihilation. The Sutrantika school believes that the self-nature of each cause ceases, thus abandoning the extreme of permanence; it can produce a result that is similar to itself, thus abandoning the extreme of annihilation. The Mind-Only school believes that the completely imputed nature does not exist, thus abandoning the extreme of permanence; the dependent nature is truly established, thus abandoning the extreme of annihilation. The Madhyamika school believes that self-nature is free from elaboration, thus abandoning the extreme of permanence; conventional truth is dependent origination, thus abandoning the extreme of annihilation. The Shentong school believes that all conventional other-born dharmas are not established from the beginning, thus abandoning the extreme of permanence; the Sugata-garbha, which is the ultimate self-born and immutable, exists as the inherent nature, thus abandoning the extreme of annihilation. Therefore, those schools' views are partly true and mostly untrue. In order to truly realize the reality free from elaboration, as well as the unconditioned luminosity of the Dharmadhatu, the nature of phenomena is dependent origination. All truth is the view of the Middle Way. As it is said in the "Summary of Views": "In the treatises of the Vaibhashika and Sutrantika, as well as the Yogachara school, there is a little truth and untruth, all truth is the view of the Middle Way." Here, the path of abandoning the two extremes is briefly summarized into two ways: abandoning the two extremes in relation to conduct, and abandoning the two extremes in relation to view. The first is: if one denies all pure dharmas established by worldly valid cognition, one will fall into the extreme of defamation; while the pure dharmas that are temporarily defiled by the cause of illusion and