Tibetan
རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་རྣམས་དང་ཤ་ཥ་ས་རྣམས་དང་ལྕེ་རྩ་ཅན་དང་མཆུ་ཅན་རྣམས་སོ། ། སྲོག་ཆུང་བ་ནི། སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་དང་གསུམ་པ་དང་ལྔ་པ་རྣམས་དང་མཐར་གནས་རྣམས་སོ། ། སྲོག་ཆེ་བ་ནི། སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉིས་པ་དང་བཞི་པ་རྣམས་དང་ཤ་ཥ་ས་ཧ་རྣམས་སོ། ། སྒྲ་ལྡན་ནི། སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུམ་པ་བཞི་པ་ལྔ་པ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་ང་རོ་ཅན་དང་བཅས་པ་རྣམས་དང་མཐར་གནས་དང་ཧ་ཡིག་རྣམས་སོ། ། དྲོ་བ་ནི། སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉིས་པ་དང་བཞི་པ་དང་ཤ་ཥ་ས་ཧ་རྣམས་ཏེ། གཞུང་གཞན་དུ། ཤ་ཥ་ས་ཧ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་དྲོ་བའི་ཡི་གེར་བཤད་དོ། ། སྐབས་འདིར། སྔགས་ཀྱི་བཀླག་ཐབས་ཉེ་བར་མཁོ་ཡང་ཚིག་ཉུང་ངུས་དོན་ལེགས་པར་སྟོན་མི་ནུས་པས་དམ་པ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པ་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། ། ཏ༢ གཉིས་པ་[བོད་སྐད་ཀྱི་ལུགས་]ནི། བོད་སྐད་ཨཱ་ལི་མཚོན་བྱེད་ཨི་སོགས་བཞི། ། ཀཱ་ལི་སུམ་ཅུར་སྔོན་རྗེས་མིང་གཞི་དབྱེ། ། རྐྱང་འཕུལ་མགོ་ཅན་བརྩེགས་འདོགས་འཇུག་དང་བཅས། ། བོད་སྐད་དང་སྦྱར་བའི་བོད་ཀྱི་ཡི་གེ་ནི་རྩ་བ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྟེ་ཨ་ཕྲེང་(༡༠༦བ)ཀ་ཕྲེང་གཉིས། དེ་ལ་ཨཱ་ལིའི་བྱ་བ་གསལ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཨི་སོགས་ཏེ། གི་གུ་ཞབས་ཀྱུ་འགྲེང་བུ་རྣ་རུ་བཞི། འདི་རྣམས་ཨ་ལ་སྦྱར་བ་ནི་རྐྱང་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པས་སོ། ། ཀཱ་ལི་ཀ་ནས་ཨའི་བར་སུམ་ཅུ་ཐམ་པ་ཡོད་ཅིང་། དེ་ལས་ག་ད་བ་མ་འ་སྟེ་སྔོན་འཇུག་ལྔ། ག་ང་ད་ན་བ་མ་འ་ར་ལ་ས་སྟེ་རྗེས་འཇུག་བཅུ། འཕྲོས་མིང་གཞིའི་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྣམས་སུ་དབྱེར་ཡོད་ལ། དེའང་སྔོན་འཇུག་རྣམས་ནི་མིང་གི་སྔོན་དུ་འཇུག་ཅིང༌། རྗེས་འཇུག་རྣམས་ནི་རྗེས་ཁོ་ནར་འཇུག་པ་དང༌། མིང་གཞི་རྣམས་ནི་སྔོན་རྗེས་གང་དུའང་མི་འཇུག་པར་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའོ། ། ཡི་གེ་དེ་དག་མིང་དུ་བསྒྲུབ་པ་ན་རྐྱང་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ཀ་བ་ལྟ་བུ། སྔོན་འཇུག་གིས་འཕུལ་བ་མགོ་བོ་ལྟ་བུ་རྐྱང་འཕུལ། དབྱེ་བ་ལྟ་བུ་འདོགས་འཕུལ། བསྒྲུབ་བྱ་ལྟ་བུ་བརྩེགས་འཕུལ་རྣམས་དང༌། ར་ལ་སའི་མགོ་ཅན་གསུམ། ཡི་གེ་གསུམ་རེ་བརྩེགས་པ་སྒྲ་ལྟ་བུ། ཡ་ར་ལ་ཝའི་འདོགས་བཞི། རྗེས་འཇུག་བཅུ་ཞུགས་པ་རྟག་ལྟ་བུ་རྐྱང་འཇུག་དང༌། རྟགས་ལྟ་བུ་ཡང་འཇུག་དང་བཅས་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་དོ། ། ཉ༥ ལྔ་པ་[སྦྱོར་ཚུལ་]ནི། རྣམ་དབྱེ་ཕྲད་སོགས་སྦྱོར་བས་དོན་སྟོན་ལ། ། བདག་གཞན་དུས་གསུམ་བྱ་བྱེད་
Chinese
（各组）的第一、第二（个字母），以及沙、夏、萨，以及舌根音和唇音。 不送气音（小气音）是：各组的第一、第三、第五（个字母），以及韵尾（字）。 送气音（大气音）是：各组的第二、第四（个字母），以及沙、夏、萨、哈。 浊音是：各组的第三、第四、第五（个字母），以及带鼻音（或共鸣音）的，以及韵尾（字）和哈（字）。 擦音（暖音）是：各组的第二、第四（个字母），以及沙、夏、萨、哈。在其他论著中，仅沙、夏、萨、哈被解释为擦音。 在此，虽然咒语的念诵方法非常重要，但因词句简短无法充分阐明其义，故只能从前贤大德的著作中去领悟。 2. 第二 [藏语语法部分]： 藏语元音（ཨཱ་ལི་）的表示有伊等四种（元音符号）。 三十个辅音（ཀཱ་ལི་）分为前缀、后缀和基字。 以及独立前缀、带头字、叠字、下加字和韵尾。 与藏语相对应的藏文，其基础是元音（ཨཱ་ལི་）和辅音（ཀཱ་ལི་），即元音字母串（a-phreng）(106b)和辅音字母串（ka-phreng）两种。 其中，明确表示元音（ཨཱ་ལི་）作用的是伊等（符号），即四个：gi-gu（i）、zhabs-kyu（u）、'greng-bu（e）、rna-ru（o）。这些与“阿”字结合，是因为“阿”字单独无法发音。 辅音（ཀཱ་ལི་）从“卡”到“阿”共有三十个。其中，嘎、达、巴、玛、“阿”是五个前缀；嘎、昂、达、那、巴、玛、“阿”、惹、拉、萨是十个后缀。其余二十个为基字，如此划分。 而且，前缀置于词前，后缀仅置于词后，而基字则是所有不以前缀或后缀形式出现、而是作为基础的字的根本。 当这些字母构成词语时，有仅是单字的，例如“ka-ba”；有由独立前缀引导的，例如“mgo-bo”（头）；有由下加字引导的，例如“bye-ba”（区分）；以及由叠字引导的，例如“bsgrub-bya”（应成就）。有三个带“ra”、“la”、“sa”头字的（上加字）。有字叠三层的，例如“sgra”（声音）。有四种下加字：ya、ra、la、wa。有十个韵尾参与的，例如“rtag”（常）是独立韵尾；以及像“rtags”（标志）那样带次级韵尾的。 5. 第五 [组合方式]： 通过组合格助词（rnam-dbye）、连接词（phrad）等来表达意义。 主语、宾语，三时（过去、现在、将来），动作和施动者。
English
The first and second (of the groups), and sha, ksha, sa, and those with tongue roots (gutturals) and those with lips (labials). Unaspirated (small breath) are: the first, third, and fifth of the groups, and the final letters. Aspirated (large breath) are: the second and fourth of the groups, and sha, ksha, sa, ha. Voiced are: the third, fourth, and fifth of the groups, and those with resonance, and the final letters and the letter ha. Fricatives (warm sounds) are: the second and fourth of the groups, and sha, ksha, sa, ha. In other treatises, only sha, ksha, sa, ha are explained as fricative letters. At this juncture, although the method of reciting mantras is crucial, it cannot be fully explicated with brevity; thus, it must solely be understood from the works composed by the venerable ancients. 2. Second [Tibetan Language System]: In Tibetan, the four indicators of vowels (āli) are i and so forth (vowel signs). The thirty consonants (kāli) are divided into prefixes, suffixes, and root letters. With simple prefixes, head letters, stacked letters, subscript letters, and suffixes. The Tibetan letters corresponding to the Tibetan language are fundamentally vowels (āli) and consonants (kāli), comprising two series: the vowel series (a-phreng) (106b) and the consonant series (ka-phreng). Among these, the explicit indicators of the function of vowels (āli) are i and so forth, namely the four: gi-gu (i), zhabs-kyu (u), 'greng-bu (e), rna-ru (o). These are combined with 'a' because 'a' alone cannot be pronounced. There are exactly thirty consonants (kāli) from ka to 'a'. Among them, ga, da, ba, ma, 'a are the five prefixes; ga, nga, da, na, ba, ma, 'a, ra, la, sa are the ten suffixes. The remaining twenty are the root letters, thus divided. Furthermore, the prefixes are placed before words, the suffixes are placed only after words, and the root letters serve as the foundation for letters that are not placed as prefixes or suffixes. When these letters form words, there are those that are solely simple, like 'ka-ba'; those prefixed by a simple prefix, like 'mgo-bo' (head); those prefixed by a subscript letter, like 'bye-ba' (division); and those prefixed by a stacked letter, like 'bsgrub-bya' (to be accomplished). There are three with 'ra', 'la', 'sa' as head letters (superscripts). Letters stacked three each, like 'sgra' (sound). The four subscripts: ya, ra, la, wa. The ten suffixes are included, like 'rtag' (constant) with a simple suffix; and like 'rtags' (sign) with a secondary suffix. 5. Fifth [Mode of Combination]: By combining cases (rnam-dbye), particles (phrad), etc., meaning is conveyed. Agent and patient, three tenses (past, present, future), action and actor.
Tibetan
སྒོ་ནས་འཇུག ། མིང་དེ་ལས་ཚིག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ན་སླར་བསྡུ་དང་ལ་དོན་ཨི་ལྡན་སོགས་རྗེས་འཇུག་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྲད་རྣམ་དབྱེ་དང་བཅས་པ། དགར་དང་བརྣན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ནིའི་སྒྲ་སོགས་ཕྲད་རང་དབང་ཅན་དྲུག་པོ་རྣམས་སྦྱོར་བས་དོན་དང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་པའི་ཚིག་ཏུ་གྲུབ་ལ། སྔོན་རྗེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ནི་བདག་གཞན་དང་དུས་གསུམ་དང་བྱ་བྱེད་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་གོ། ། དེའང་ཡི་གེ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་མིང༌། མིང་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་ཚིག་ཏུ་གྲུབ་སྟེ། དེ་དག་གི་བྱེད་ལས་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་བརྟན་པས། དོན་གྱི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་མིང༌། ། དེ་ཡི་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ཚིག ། གང་ཡང་མི་སྟོན་ཡི་གེའོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན། བུམ་པ། བ་ལང་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོན་པའི་མིང་། (༡༠༧ན)འདུས་བྱས། མི་རྟག་ཅེས་པ་དང༌། ཟག་བཅས། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དེའི་ཁྱད་པར་སྟོན་པའི་ཚིག་གོ། ། ཨ་ཨཱ་ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་ཞེས་སོགས་གང་ཡང་མི་སྟོན་པ་ཡི་གེ་ཡིན་ནོ། ། ཚིག་གི་ཆ་ཐར་རྣམ་དབྱེ་དང་ཕྲད་གང་རུང་མ་ཞུགས་པར་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་རྫོགས་པར་སྟོན་མི་ནུས་ལ། རྣམ་དབྱེ་ཞེས་པའང་། ལས་དང་བྱེད་པ་སོགས་དོན་དང༌། གཅིག་གཉིས་མང་པོ་སྟེ། ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱེད་པས་དེར་བརྗོད། དེ་ཡང་རྣམ་དབྱེ་དང་པོ་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས། ཆོས། ལྷ། བདག་ལྟ་བུ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་ལས་ཁྱད་པར་མི་སྟོན་ཅིང་། ལེགས་སྦྱར་ལ་རྣམ་དབྱེ་དང་པོའི་རྐྱེན་སྦྱོར་དུ་ཡོད་ཀྱང་། བོད་སྐད་ལ་རྣམ་དབྱེ་དང་པོ་དང་མིང་རྐྱང་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པས་གཅིག་ཚིག །སངས་རྒྱས་དག་ཅེས་པས་གཉིས་ཚིག །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཞེས་པས་མང་པོའི་ཚིག་མཚོན་ཏེ་གཞན་ལའང་དེས་འགྲེ་བར་ནུས་སོ། ། གཉིས་པ་ལས་སུ་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྒྱ་གར་དུ། འགྲོ་ལྟ་བུ། ལ་དང་དུའི་སྒྲས་བྱ་བའི་ཡུལ་མཚོན་པ་དང༌། གསུམ་པ་བྱེད་པ་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་གསུངས། བདག་གིས་ལས་བྱ་ལྟ་བུ། ཀྱིས་དང་གིས་དག་གིས་བྱེད་པ་པོའི་སྒྲ་མཚོན་པ་དང༌། བཞི་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི། སློང་མོ་བ་ལ་ཟས་སྦྱིན། ཞིང་ལ་ཆུ་འདྲེན་ལྟ་བུ། བྱ་བ་དེས་ཡུལ་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལའི་སྒྲས་གོ་བ་དང༌། ལྔ་པ་འབྱུང་ཁུངས་སམ་གང་ལས་འབྲེལ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ལས་ཆོས། རྒྱ་མཚོ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ། དངོས་པོ་དེ་བྱུང་བའི་ཁུངས་ནི་
Chinese
从（语法）门进入。 将名词转变为动词时，依附于后加字（例如“收摄/终结助词”、“与格助词”、“具格助词”等）的格助词，以及用于表示“隔离”和“强调”的“ནི་”（ni）字等六种独立助词，通过它们的结合，形成了表达意义和意义差别的词语。前后加字（前缀和后缀）的结合，则通过表示主客体、三时（过去、现在、未来）以及施动与受动的方式来运用。 如此，由多个字母汇集而成词，由多个词汇集而成句。 它们的功用，轨范师洛卓丹巴曾说： “表达事物本质者为名， 其差别之处者为语， 不表达任何意义者为字母。” 如此说。例如，“瓶子”、“牛”这样的，是表达事物本质的名。（107页上）像“有为”、“无常”以及“有漏”、“痛苦”这样的，是表达其差别的语。像“ཨ་ཨཱ་ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་” (A Ā Ka Kha Ga Gha Nga) 等，什么都不表达的是字母。 语句的一部分，如果没有格助词和助词的加入，就无法完整表达意义上的差别。格助词（`རྣམ་དབྱེ་` (rnam dbye)）也被称为“格”，是因为它们能区分“动作”（`ལས་` (las)）和“施动者”（`བྱེད་པ་` (byed pa)）等意义，以及区分“单数”、“双数”和“复数”等词语的数量。 其中，第一格（`རྣམ་དབྱེ་དང་པོ་` (rnam dbye dang po)）表示事物的本体，例如“佛”（`སངས་རྒྱས་` (sangs rgyas)）、“法”（`ཆོས་` (chos)）、“天”（`ལྷ་` (lha)）、“我”（`བདག་` (bdag)）等，仅仅表达事物的本质，不显示其差别。尽管梵语中有第一格的词缀，但在藏语中，第一格和独立名词之间没有区别。“佛”（`སངས་རྒྱས་` (sangs rnam)）表示单数，“诸佛”（`སངས་རྒྱས་དག་` (sangs rgyas dag)）表示双数，“诸佛”（`སངས་རྒྱས་རྣམས་` (sangs rgyas rnams)）表示复数，其他情况也可以此类推。 第二格（`ལས་སུ་བྱ་བ་` (las su bya ba)）表示受事，例如“顶礼佛”（`སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།` (sangs rgyas la phyag 'tshal lo)），“去印度”（`རྒྱ་གར་དུ། འགྲོ་` (rgya gar du 'gro)）等，用“ལ་”（la）和“དུ་”（du）字表示动作的对象。 第三格（`བྱེད་པ་པོ་` (byed pa po)）表示施动者，例如“佛宣说法”（`སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་གསུངས།` (sangs rgyas kyis chos gsung)），“我将做工作”（`བདག་གིས་ལས་བྱ་` (bdag gis las bya)）等，用“ཀྱིས་”（kyis）和“གིས་”（gis）字表示施动者。 第四格（`ཆེད་དུ་བྱ་བ་` (ched du bya ba)）表示目的，例如“布施食物予乞丐”（`སློང་མོ་བ་ལ་ཟས་སྦྱིན།` (slong mo ba la zas sbyin)），“引水灌溉田地”（`ཞིང་ལ་ཆུ་འདྲེན་` (zhing la chu 'dren)）等，通过“ལ་”（la）字来理解为该行为对该对象有所助益。 第五格（`འབྱུང་ཁུངས་སམ་གང་ལས་འབྲེལ་བ་` ('byung khungs sam gang las 'brel ba)）表示来源或关联，例如“佛出法”（`སངས་རྒྱས་ལས་ཆོས།` (sangs rgyas las chos)），“海出珍宝”（`རྒྱ་མཚོ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་` (rgya mtsho nas rin po che)）等，表示事物产生的来源。
English
Entering through the door (of grammar). When transforming a noun into a verb, the case particles dependent on post-suffixes (such as the re-collection/final particle, dative particle, instrumental particle, etc.), together with the six independent particles (such as the particle 'ni' used for expressing 'separation' and 'emphasis'), are combined to form words that convey meaning and distinctions of meaning. The combinations of prefixes and suffixes are used to express subject and object, the three times (past, present, future), and action and agent. Thus, from the aggregation of many letters, words are formed; and from the aggregation of many words, sentences are formed. Regarding their functions, Acharya Lodro Tenpa said: "That which expresses the essence of meaning is a noun; That which shows its distinctions is a sentence; That which expresses nothing at all is a letter." Thus he spoke. For example, words like "vase" and "cow" are nouns that express the essence of a thing. (Page 107a) Sentences like "conditioned," "impermanent," and "afflicted," "suffering" are phrases that show its distinctions. Like "ཨ་ཨཱ་ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་" (A Ā Ka Kha Ga Gha Nga) and so on, those that express nothing at all are letters. A part of a sentence cannot fully express distinctions of meaning without the inclusion of case endings and particles. Case endings (`rnam dbye`) are so called because they differentiate meanings such as "action" (`las`) and "agent" (`byed pa`), and they differentiate the forms of words, such as "singular," "dual," and "plural." Among these, the first case (nominative), which expresses the essence of a thing, for example, "Buddha" (`sangs rgyas`), "Dharma" (`chos`), "deity" (`lha`), "self" (`bdag`), etc., merely expresses the essence of a thing and does not show its distinctions. Although Sanskrit has suffixes for the first case, in Tibetan, there is no distinction between the first case and a bare noun. "Buddha" (`sangs rgyas`) indicates singular, "two Buddhas" (`sangs rgyas dag`) indicates dual, and "many Buddhas" (`sangs rgyas rnams`) indicates plural, and others can be inferred similarly. The second case (accusative), which indicates the object of an action, for example, "I prostrate to the Buddha" (`sangs rgyas la phyag 'tshal lo`), "going to India" (`rgya gar du 'gro`), etc., uses the particles "la" and "du" to indicate the object of the action. The third case (instrumental), which indicates the agent, for example, "the Buddha taught the Dharma" (`sangs rgyas kyis chos gsung`), "I will do the work" (`bdag gis las bya`), etc., uses the particles "kyis" and "gis" to indicate the agent. The fourth case (dative for purpose), which indicates purpose, for example, "giving food to a beggar" (`slong mo ba la zas sbyin`), "leading water to irrigate the field" (`zhing la chu 'dren`), etc., uses the particle "la" to imply that the action benefits that object. The fifth case (ablative for source), which indicates source or relation, for example, "Dharma from the Buddha" (`sangs rgyas las chos`), "jewels from the ocean" (`rgya mtsho nas rin po che`), etc., indicates the source from which a thing originated.