Chinese
[定义本体]： 本体为圣者等持之智慧。 本体是：成为菩萨圣者等持与佛地平等交换无别本体的发心，是无分别法性现证的智慧。 无等达波（Gampopa）说：“那么，究竟菩提心是如何呢？”（他回答）：“是具有空性与悲心精髓、明晰不动、远离戏论相的。” 第三，[区分其类别]： 类别从初地等开始。 尽管在空性本体上没有区别，但从产生方式的层面来说，有许多 第四，[定义仪轨]： 有通过仪轨产生和不通过仪轨产生两种宗派。 至于究竟菩提心，法王（Chögyal）世间三怙主（Jigten Sumgön）等人，则依据续部和经部的教证，主张通过仪轨产生。续部所说通过仪轨产生，那么经部所说的也能产生，就像别解脱戒（Pratimoksha）的仪轨一样。在密乘中，存在究竟发心，但其名言并未阐述，因为在月金刚（Chandravajra）的发心中，究竟发心是广为人知的。 若说那些只是随顺作道，并非真实产生，故不具其名言，那么对于入行菩萨行（Bodhicaryavatara）中的发心，也以相同等意趣作实践。例如，如果仅仅是别解脱戒，后来被出离心所摄持，就被认为是真实的戒体。 菩萨戒也是，最初生起的善心之本质，当它真正进入资粮道时，心和心所（mental factors）整体上转变为戒体，因此愿行菩提心（aspiration and engagement bodhicitta）被认为是真实的。 在此，通过仪轨的力量，将无分别智慧作为心的对象，其相续后来通过善根成熟而现证，这是同等的。 萨迦班智达（Sakya Pandita）说：“究竟菩提心是通过修习的力量产生的，而不是通过仪轨产生的。如果它通过仪轨产生，那将成为表象，不合道理。应当修习究竟菩提心。”虽然有此说法，但…… (文本不完整)
English
[Defining the Nature] is: The nature is the wisdom of the Arya's (Noble Ones') meditative equipoise. The nature is: The Bodhicitta that has become the undifferentiated essence of the Arya-Bodhisattva's meditative equipoise and the Buddha-ground's equal exchange, which is the wisdom that directly perceives the non-conceptual ultimate reality (Dharmata). The incomparable Gampopa said: "Then, what is the ultimate Bodhicitta like?" (He answered): "It is that which has the essence of emptiness and compassion, is clear and unwavering, and is free from the marks of elaboration (Prapañca)." Chapter 3, Third [Defining the Divisions] is: The divisions of aspects, from the first Bhumi (ground) and so forth. Although there is no division in the essence of emptiness, from the perspective of the manner of its arising, there are many divisions: from the realization of the first Bhumi (ground), and including "etc." up to the Buddha-ground. Chapter 4, Fourth [Defining the Ritual] is: There are two traditions: arising through ritual and not arising through ritual. As for the ultimate Bodhicitta itself, the Dharma-lord Jigten Sumgön (Lord of the Three Worlds) and others, relying on the scriptures of the Tantras and Sutras, assert that it arises through ritual. If what is stated in the Tantras arises through ritual, then what is stated in the Sutras also arises, just like the Pratimoksha (individual liberation) vow ritual. In Tantra, ultimate Bodhicitta exists, but its conventional designation is not explicitly taught, because ultimate Bodhicitta is widely known in the Bodhicitta of Chandravajra. If it is argued that these are merely concordant with the path and do not actually arise, and therefore do not possess that conventional designation, then with respect to the Bodhicitta in the Bodhicaryavatara, they practice it with similar intentions. For example, if a mere Pratimoksha vow is later accompanied by renunciation, it is considered a genuine vow. Similarly, with the Bodhisattva vows, the initially arisen essence of virtuous mind, when it truly enters the path of accumulation, the mind and mental factors as a whole transform into the essence of the vow, thus the aspiration and engagement Bodhicitta are considered genuine. Here, through the power of ritual, the continuum of non-conceptual wisdom, made an object of the mind, is later directly realized through the ripening of virtuous roots; this is similar. Sakya Pandita said: "Ultimate Bodhicitta arises through the power of meditation, not through ritual. If it were to arise through ritual, it would become merely conventional, which is inappropriate. One should practice ultimate Bodhicitta." Although such a statement exists, (text cut off)...
Tibetan
་བཅའ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཆོ་ག་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པས་དེ་དང༌། མངའ་རིས་པཎ་ཆེན་གྱི་རྗེས་འབྲང་རྣམས་ཀྱང་སེམས་བསྐྱེད་འདི་ནི་ཆོ་ག་ལས་མི་སྐྱེ་བར་བཞེད་པ་སྟེ། སྲོལ་གཉིས་སུ་སྣང་ངོ༌། ། དེ་དག་ཀྱང་། འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མས་རྗེས་མཐུན་ཙམ་ཆོ་གས་ཀྱང་བསྐྱེད་ནུས་པ་དང༌། ཕྱི་མས་མཚན་ཉིད་པ་བསྐྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་དགོངས་པའོ། ། དེས་ན། རྗེས་འབྲང་དག་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཆོ་གས་མི་སྐྱེ་བར་ཁ་ཚོན་གཅོད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་བཞི་པའི་ཡེ་ཤེས་ཚིག་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་དང༌། དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ཆོ་གས་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་གཉིས་རིག་པ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆ༥ ལྔ་པ་[རང་བཞིན་ངོས་བཟུང་བ་]ནི། དམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཟིན་པའི་(༦༦བ)སེམས་བསྐྱེད་ཅེས། ། ཆོས་དབྱིངས་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དོན་དམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དངོས་དེ་གང་ལ་བྱེད་ན་སྔགས་སུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་བཤད་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་བཞེད་ཚུལ་གྱིས་ཕྲ་རགས་མང་དུ་སྣང་ཡང༌། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་ལྟར་ན། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རབ་མཉེས་བྱས། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་རབ་བསགས། ། ཆོས་ལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ནི། ། སྐྱེས་ཕྱིར་དེ་ནི་དམ་པར་འདོད། ། ཅེས་ཡོངས་འཛིན་དང༌། རྗེས་སྒྲུབ་དང༌། རྟོགས་པ་སྟེ་དམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཟིན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་བཤད་དེ། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བདག་རྐྱེན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མཉེས་པར་བྱས་ཤིང༌། རྒྱུ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཅིག་ཏུ་བསགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། ས་དང་པོ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གི་ངང་གིས་སྐྱེས་པ་ལ་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་འཇོག་པར་མཁས་པ་རྣམས་བཞེད་དོ། ། ཅ༧ རྩ་བའི་བདུན་པ་འཆལ་ལྡན་གྱི་སྐྱོན་ཡོན་བཤད་པ་ནི། ཉམས་ན་ཉེས་བཞི་མ་ཉམས་བརྒྱད་གཉིས་སོགས། ། འཕྲལ་ཡུན་ཕན་བདེ་ཀུན་གྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཉམས་ན་ཉེས་དམིགས་ཚད་མེད་པར་གསུངས་ལ། བསྡུ་ན་བཞི་སྟེ། སྤྱི་ལ་གསུམ། ཁྱད་པར་ལ་གཅིག་གོ། ། དེ་ལ་ལྟུང་བ་སྤྱིའི་ཉེས་དམིགས་གསུམ་ནི། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས། ཡུལ་སེམས་ཅན། བྱེད་པ་པོ་རང་ཉིད་བཅས་བསླུས་ཏེ་ཁས་བླངས་ཉམས་པས་ཀུན་གྱིས་སྨད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་བ་དང༌། རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་སྲིད་ཤོར་བ་ལྟར་སྙིང་དོན་
Chinese
仅仅是一种安排，并非仪轨，因为如此宣说。阿里班禅的追随者们也主张这种菩提心并非通过仪轨生起。如此看来，似乎有两种传统。 然而，这些并不矛盾。前者是说，仅仅是相似（随顺）的菩提心也可以通过仪轨生起；后者是说，真正的（本性）菩提心无法通过仪轨生起，这正是他们的意趣。 因此，追随者们一概而论地断定菩提心不能通过仪轨生起是不合理的。因为第四灌顶的智慧仅仅通过言语就能生起，以及胜义菩提心可以通过仪轨生起的两种说法，其理据和论证是相同的。 第五章 [辨别自性]： 所谓“由三种殊胜所摄持的（66b）菩提心”， 即是现证法界实相的智慧。 如果问胜义菩提心的真实自性是什么？在密宗中，它被解释为能所二取俱泯的智慧。虽然根据不同的论师，有粗有细的诸多说法。 然而，依照般若波罗蜜多乘，在《经庄严论》中说： 极令圆满佛欢喜， 圆满积聚福慧资， 于法无分别智生， 因此说彼为殊胜。 此处所说的“由三种殊胜所摄持的菩提心”，是指由“依止殊胜”（亲近圆满佛）、“意乐殊胜”（积聚福慧资粮）和“行境殊胜”（现证法界）这三者所摄持的菩提心。在资粮道和加行道阶段，通过亲近圆满的佛陀作为增上缘，并以在无量劫中积聚福德和智慧资粮的力量，在初地时，内心自然生起了现证法无我实相的智慧，诸智者将其安立为胜义菩提心。 第七章 [宣说毁犯和不毁犯的功德过患]： 若毁犯则有四种过患，若不毁犯则有八种功德等等。 是暂现和究竟一切利益安乐的来源。 如果菩萨戒律有所毁犯，则宣说有无量的过患。总括而言有四种：一般性的有三种，特别性的有一种。 其中，堕罪（破戒）的一般性三种过患是：欺骗导师佛陀，欺骗所缘境有情，以及欺骗作为行持者的自己，由于毁犯了誓言，因此会成为一切世人所讥毁的对象；如同国王失去王位般，其心要（核心要义）
English
It is merely an arrangement, not a ritual, as it has been taught. The followers of Ngari Panchen also maintain that this bodhicitta does not arise from ritual. Thus, there appear to be two traditions. However, these are not contradictory. The former implies that even a merely similar (consonant) bodhicitta can be generated through ritual, while the latter refers to the inability to generate the definitive (characteristic) bodhicitta through ritual—this is their intent. Therefore, it is not reasonable for followers to definitively conclude that bodhicitta cannot arise from ritual. This is because the fourth empowerment's wisdom arises merely through words, and the ultimate bodhicitta is said to arise through ritual—both statements possess equivalent reasoning and means of proof. Chapter 5 [Identifying the Nature]: The bodhicitta (66b) embraced by the three excellences, Is the wisdom that directly perceives the dharmadhātu. If one asks what the actual nature of ultimate bodhicitta is, in Tantra, it is explained as the wisdom free from the duality of apprehension and apprehender. Although there appear to be many subtle and gross explanations according to different masters. However, according to the Pāramitāyāna, in the *Sūtrālaṃkāra*, it is stated: Having greatly pleased the perfect Buddhas, Having perfectly accumulated the collections of merit and wisdom, Undiscriminating wisdom regarding the Dharma Is born; therefore, it is considered supreme. Here, the "bodhicitta embraced by the three excellences" refers to the bodhicitta embraced by the excellence of support (pleasing the perfect Buddhas), the excellence of aspiration (accumulating collections of merit and wisdom), and the excellence of realization (directly perceiving the dharmadhātu). In the stages of the Path of Accumulation and Path of Preparation, by means of the proximate cause of pleasing the perfect Buddhas, and through the power of accumulating the collections of merit and wisdom over countless eons, at the first bhūmi (ground), the wisdom that directly perceives the reality of the selflessness of phenomena arises spontaneously. This is what the wise establish as ultimate bodhicitta. Chapter 7 [Explaining the Qualities and Faults of Transgression and Non-transgression]: If transgressed, there are four faults; if not transgressed, there are eight merits, and so forth. It is the source of all temporary and ultimate benefit and happiness. If the Bodhisattva vows are transgressed, countless faults are proclaimed. Generally, there are four: three general and one specific. Among these, the three general faults of transgression are: deceiving the Teacher, the Buddha; deceiving sentient beings, the object; and deceiving oneself, the practitioner. By breaking the promise, one becomes an object of scorn for all. And like a king who loses his kingdom, the essence (of the path)