Tibetan
་དུ་འདུ། ། འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་ལ། དགག་པའི་ཕྱོགས་དང་། སྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཡོད་ཅིང༌། དེ་གཉིས་ལ་ཐེག་པ་གོང་འོག་གི་བསླབ་བྱ་ཕལ་ཆེར་ཀུན་འདུ་བས་རྒྱ་ཆེ་ཡང་། མདོར་བསྡུ་ན། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་དུ་འདུའོ། ། དེ་གསུམ་ཡང་བྱང་སའི་དགོངས་པ་རྗེ་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུས་བསྡུས་པར། དང་པོ་ནི། སེམས་གནས་པར་(༦༡བ)བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོས་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཇ༢ གཉིས་པ་[རྒྱས་བཤད་]ལ་གཉིས། ཉ༡ དགག་པའི་ཕྱོགས་དང༌། ཉ༢ སྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་བཤད་པའོ། ། ཉ༡ དང་པོ་ལ་གཉིས། ཏ༡ ངོ་བོ་ངོས་འཛིན། ཏ༢ བླང་དོར་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། ། ཏ༡ དང་པོ་ནི། དགག་ཕྱོགས་སྡོམ་པ་གོང་སྨོས་ལུགས་སྲོལ་གཉིས། ། དགག་ཕྱོགས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ནི། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། དེ་ལ་ཐུན་མོང་བ་སོ་ཐར་རིས་བརྒྱད་རང་གིས་བླངས་པ་དེ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གོང་བཤད་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་ཉེས་ལྟུང་རྣམས་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཞན་ཡང་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་འབྱུང་བ། མི་དགེ་བ་བཅུ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད། འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་ལྡོག་པ་ལོག་པར་ལྟ་བ་དང༌། ལོག་པའི་རྟོག་པ་སོགས་བརྒྱད། ཁ་གསག །གཞོག་སློང༌། ཐོབ་འཇལ། རྙེད་འཚོལ། གཡོ་སྒྱུ་སྟེ་ལོག་འཚོ་ལྔ། ཤན་པ། ཆང་འཚོང༌། སྨད་འཚོང༌། རྒྱལ་པོ། གདོལ་པའི་གནས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པ་ལྔ། མ་བསྔོས་པ། ལོག་པར་བསྔོས་པ། དགེ་བ་ལ་འགྱོད་པ། ཁོང་ཁྲོ་བ་སྟེ་དགེ་བ་འཛད་པའི་རྒྱུ་བཞི། ལྟ་བ་ཐ་དད་པས་གཟིགས་པ། སྡིག་གྲོགས་དང་སྡིག་ལྟ་འཛིན་པ་སོགས་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་བཤད་པ་མཐའ་དག་སྤང་བར་བྱའོ། ། ཏ༢ གཉིས་པ་[བླང་དོར་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་]ནི། དགོས་པ་མེད་པར་བཅས་རང་ཉེས་ཀུན་དང༌། ། རང་དང་གཞན་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་གེགས། ། འདིར་བདེ་ཕྱི་མར་སྡུག་དང་གཉིས་ཀར་སྡུག ། ལྟུང་དང་ལྟུང་མེད་གཟུགས་བརྙན་རྣམ་ཀུན་སྤང༌། ། དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་མེད་པར་བཅས་པ་དང་རང་བཞིན་གྱི་ཉེས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་རིགས་ཀུན་དང༌། རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་པ། དཔེར་ན། ཁྱིམ་པའི་རྟགས་
Chinese
归摄。 论及进入(佛法)的教诫，有遮止之方和行持之方两种。 尽管这两种包含几乎所有上下乘的教诫，范围广大，但概括而言，可归摄为三种戒律：摄律仪戒、摄善法戒、饶益有情戒。 这三者，据菩萨地论的意旨，由月光童子尊者所摄集，第一是令心安住，第二是令自相续之法成熟，第三是令有情完全成熟。如此宣说。 乙二 第二[广释]分二：丙一 宣说遮止之方，丙二 宣说行持之方。 丙一 第一分二：丁一 认定自性，丁二 详细宣说取舍。 丁一 第一是： 遮止之方戒律，如上所述有两种宗规。 遮止之方的教诫是摄律仪戒。这其中，共通的八种别解脱戒是自己所受持的；而不共通的，是如上所述两种乘规的根本和支分的堕罪，这些都是所应遮止的。 菩萨戒的其它不相应之法，也从大乘经藏中出现，包括十不善业、世间八法、圣道八支的相反，即邪见和邪分别等八种。 谄媚、敲诈、贪求供养、寻求利养、欺诈，即五种邪命。 屠夫、贩酒者、娼妓、君王、去往贱民之地，即五种非行境。 不回向、不如理回向、后悔善行、嗔恚，即四种耗尽善根之因。 以不同见解看待（他人），与恶友交往，持有恶见等，所有这些被认为是魔业的都应断除。 丁二 第二[详细宣说取舍]是： 无必要而制定的所有过失， 以及障碍自他相续成熟的， 此生安乐，来世痛苦，或两者皆苦， 堕罪和非堕罪的各种形相，都应完全断除。 没有特殊必要而制定的和自性的所有可呵责过失，以及障碍自他相续成熟的，例如，居家者的相状
English
are included. Regarding the precepts for engaging (in the Dharma), there are two aspects: the prohibitive aspect and the affirmative aspect. Although these two encompass almost all precepts of the higher and lower vehicles, being vast in scope, they can be summarized into three types of ethics: the ethics of restraining from unwholesome deeds, the ethics of gathering wholesome dharmas, and the ethics of benefiting sentient beings. These three, according to the intention of the Bodhisattva-bhūmi, as summarized by the venerable Candrakīrtikumāra (Moonlight Youth), state that the first is to stabilize the mind, the second is to ripen the dharmas within one's own continuum, and the third is to fully ripen sentient beings. Thus it was taught. 2.2 The second [extensive explanation] has two parts: 2.1 Explaining the prohibitive aspect, and 2.2 Explaining the affirmative aspect. 2.1 The first has two parts: 4.1 Identifying the nature, 4.2 Explaining what to adopt and what to abandon in detail. 4.1 The first is: The prohibitive aspect of ethics, as mentioned above, consists of two traditions. The precepts of the prohibitive aspect are the ethics of restraint. Among these, the common eight kinds of Pratimokṣa vows are those one has personally taken; and the uncommon ones are the root and branch downfalls of the two vehicle traditions mentioned above, all of which are to be restrained from. Other incompatible factors of the Bodhisattva vows also arise from the Mahayana sutras, including the ten non-virtues, the eight worldly dharmas, and the opposite of the eight branches of the noble path, namely wrong views and wrong thoughts, etc., totaling eight. Flattery, extortion, seeking offerings, seeking gain, and deception—these are the five wrong livelihoods. Butcher, liquor seller, prostitute, king, and going to the place of untouchables—these are the five inappropriate activities. Not dedicating, dedicating incorrectly, regretting wholesome deeds, and anger—these are the four causes for the exhaustion of virtues. Viewing with different perspectives, associating with evil friends, holding wrong views, etc.—all these actions described as demonic are to be abandoned. 4.2 The second [explaining what to adopt and what to abandon in detail] is: All self-imposed faults without necessity, And hindrances that ripen one's own and others' continuums, Happiness in this life, suffering in the next, or suffering in both, All forms of downfalls and non-downfalls, completely abandon. All blameworthy faults, both conventional and inherent, when there is no special need, and hindrances that ripen one's own and others' continuums, for example, the signs of a householder
Tibetan
དང་སྤྱོད་ལམ་འཆང་བ་ལྟ་བུ། ཚེ་འདིར་བདེ་བ་ལྟར་(༦༢ན)སྣང་ཡང་ཕྱི་མར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལོག་འཚོའི་ཟས་ནོར་ལ་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུ། འདི་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀར་སྡུག་བསྔལ་བ་དམག་འཁྲུག་གི་བཀོད་པ་བཤམ་པ་ལྟ་བུ། ལྟུང་བ་དངོས་སྔར་སྨོས་པ་རྣམས་དང༌། ལྟུང་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་སྡུག་ཕྱི་མར་བདེ་དང་གཉིས་ཀར་བདེ། ། ལྟུང་མེད་ལྟུང་བའི་གཟུགས་བརྙན་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཚེ་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཕྱི་མར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་ཆོས་ཕྱིར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པའམ་ཞིང་དག་པ་ལ་བདོག་རྒུ་གཏོང་བ་ལྟ་བུ། འཕྲལ་ཡུན་གཉིས་ཀར་བདེ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེགས་པར་བསྲུང་བ་ལྟ་བུ་ལྟུང་བ་མེད་པ་རྣམས་དང་ལྟུང་བའི་གཟུགས་བརྙན་ལའང་སྤྱད་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ལྟུང་བའི་རྣམ་གཞག་མུ་བཞིར་བརྩི་ཚུལ་ཡང༌། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ། ཞེ་སྡང་གིས་སྲོག་གཅོད་པ་ལྟུང་བ་དང༌། ཕན་སེམས་ཀྱིས་གསོད་ན་ལྟུང་བའི་གཟུགས་བརྙན། སྙིང་རྗེས་མི་གསོད་པ་ལྟུང་མེད། གཞན་ལ་ཕན་ཀྱང་མི་གསོད་པ་ལྟུང་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ལ། སེར་སྣས་མི་སྦྱིན་པ་ལྟུང་བ། ཕན་སེམས་ཀྱིས་མི་སྟེར་བ་ལྟུང་བའི་གཟུགས་བརྙན། བསམ་པ་དག་པས་སྟེར་བ་ལྟུང་མེད། གཞན་ལ་གནོད་ཕྱིར་སྟེར་བ་ལྟུང་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ། ནད་གཡོག་མ་བྱས་པ་ལྟུང་བ། དོན་ཆེན་སྒྲུབ་ཕྱིར་ནད་གཡོག་མ་བྱས་པ་ལྟུང་བའི་གཟུགས་བརྙན། བརྩེ་བས་ནད་གཡོག་བྱེད་པ་ལྟུང་མེད། ནད་གཡོག་གཞན་ཡོད་བཞིན་དུ་རང་གི་སྤོང་ཀློག་སོགས་དོན་ཆེན་དོར་ནས་ནད་གཡོག་བྱས་ན་ལྟུང་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ཏེ། དེ་ལ་ལྟུང་བའི་གཟུགས་བརྙན་ནི་དོན་ལ་ལྟུང་མེད་དང༌། ལྟུང་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ནི་ལྟུང་བ་ཡིན་ནོ། ། སྙིང་བརྩེ་ལྡན་ལ་ཀུན་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད། ། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པ་ལས། (༦༢བ) སྙིང་བརྩེར་ལྡན་ཕྱིར་བྱམས་ཕྱིར་དང༌། ། སེམས་དགེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཞན་ལ་སྙིང་བརྩེར་ལྡན་པ་སོགས་རྒྱུ་གསུམ་གྱིས་རང་འདོད་མེད་པར་ཡུལ་དེ་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པ་འབའ་ཞིག་དང་ལྡན་པས་ནི་གཏོང་བའི་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་མ་གཏོགས་པ་མུ་བཞི་པོ་གང་ཞིག་སྤྱད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་མ་ཟད་བསྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱར་གསུངས་སོ། ། ཉ༢ གཉིས་པ་སྒྲུབ་ཕྱོགས་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཏ༡ མདོར་བསྟན། ཏ༢ རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །
Chinese
又如奉持不如法行。虽然今生看似安乐（62n），但后世却能招致痛苦果报，犹如享用以邪命获取的资财。今生与来世两者皆受苦，犹如布设战争的阵势。此前所提及的真实堕罪，以及非堕罪之相，都应在任何情况下完全断除。 此生虽苦来世乐， 两者皆乐无堕罪； 非堕之相与堕相， 皆当善加实行之。 例如，今生虽受苦，但来世能获得大安乐，如为法而行苦行，或为清净刹土而倾尽所有。刹那与长远两者皆安乐，如善持戒律，对于无堕罪以及堕罪之相，也应加以受持和实行。 堕罪的四支分类方式：在持戒方面，以嗔恨心杀生是堕罪；若以利益心杀生，则是堕罪之相；以悲心不杀生是无堕罪；虽能利益他人却不杀生，是无堕罪之相。 在摄集善法方面，悭吝而不布施是堕罪；以利益心不给予，是堕罪之相；以清净心布施是无堕罪；为损害他人而布施，是无堕罪之相。 在饶益有情方面，未作看护病人是堕罪；为成办大事而未作看护病人，是堕罪之相；以悲心看护病人是无堕罪；在有其他看护病人的情况下，自己舍弃止观等大事而去看护病人，是无堕罪之相。其中，堕罪之相实际上是无堕罪，而无堕罪之相则是堕罪。 具足悲心者， 一切皆无过。 如《二十颂戒论》（62b）中所说：‘因具悲心与慈心，善意之心无过失。’ 依此，以具足悲心等三种原因，无有自利之心，唯具利益彼境之意乐，除舍弃的某些情况外，无论行持四支中的哪一种，不仅无有过失，而且被教导为应当行持的学处。 2. 第二，阐述修持方面，分二：1. 略说；2. 广说。
English
Moreover, like adopting improper conduct. Although it appears to be happiness in this life (62n), in the future it generates the fruit of suffering, like enjoying wealth and provisions obtained through wrong livelihood. Suffering in both this life and the next, like arranging a battle formation. The actual downfalls previously mentioned, and the semblance of non-downfalls, should also be completely abandoned in all respects. Suffering now, happiness later, happiness in both; Non-downfalls and semblances of downfalls, all should be practiced. For example, though suffering in this life, one attains great happiness in the next, such as practicing austerities for the Dharma, or giving away all possessions for the purification of a field. Happiness in both immediate and long term, such as perfectly observing ethical discipline, and for both non-downfalls and the semblance of downfalls, one should practice and accomplish them. Regarding the fourfold classification of downfalls: concerning the precepts of ethical discipline, killing a living being out of hatred is a downfall; if one kills out of a beneficial intention, it is a semblance of a downfall; not killing out of compassion is a non-downfall; not killing even if it benefits others is a semblance of a non-downfall. Concerning the accumulation of virtuous Dharma: not giving due to stinginess is a downfall; not giving out of a beneficial intention is a semblance of a downfall; giving with a pure intention is a non-downfall; giving in order to harm others is a semblance of a non-downfall. Concerning benefiting sentient beings: not caring for the sick is a downfall; not caring for the sick for the sake of accomplishing a great purpose is a semblance of a downfall; caring for the sick with compassion is a non-downfall; if, while there are other caregivers, one abandons one's own great purposes such as meditation and reading to care for the sick, it is a semblance of a non-downfall. In this context, a semblance of a downfall is actually a non-downfall, and a semblance of a non-downfall is a downfall. To those with compassion, No faults at all apply. As stated in the *Twenty Vows Treatise* (62b): 'Because of possessing compassion and loving-kindness, there is no fault in a virtuous mind.' Accordingly, due to the three causes such as possessing compassion for others, with no self-interest, and having only the intention to benefit that object, with the exception of certain cases of abandonment, whatever of the four categories is practiced, not only is there no fault, but it is taught as a precept to be accomplished. 2. Second, the explanation of the aspect of practice is twofold: 1. Brief presentation; 2. Extensive explanation.