Tibetan
། སློབ་དཔོན་ནག་པོ་པས་དབང་རབ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཤེས་པ། དབང་འབྲིང་གིས་རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ལ་(༥༦བ)གསོལ་བ་བཏབ་པ། དབང་པོ་ཐ་མས་ལྟུང་བ་དངོས་པོར་འཛིན་པས་འགྱོད་ཅིང་གཞན་གྱི་དྲུང་དུ་ཉེས་པ་འཆགས་པ་དང་གསུམ་དུ་བསྡུ་བར་མཛད་དོ། ། སྤྱིར་ཉིན་མཚན་ལ་ཆ་གསུམ་གསུམ་དྲུག་ཏུ་དབྱེ་བའི་ཐུན་ཚད་རེ་རེའི་ཁོང་དུ་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དེའི་མཇུག་ཏུ་གཉེན་པོས་མ་སླེབས་ན་ཐུན་འདས་ཞེས་པ་ལྟུང་བ་དངོས་གཞིར་འགྱུར། བཤགས་ཚད་དེ་ལས་མ་འདས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པས་གོང་སྨོས་ཕྱིར་བཅོས་ཙམ་གྱིས་གསོར་རུང་ལ། ལྟུང་བ་ཞག་གྲངས་སུ་ལུས་པ་ལྟ་བུའི་བཤགས་ཚད་ལས་འདས་ན་སྟོབས་བཞི་དང་ལྡན་པས་བཤགས་ཤིང་བསྡོམས་ནས་ལྟུང་བ་ལས་ལྡངས། སླར་བསྐྱར་ཏེ་བླང་བས་སོར་ཆུད་དོ། ། དེ་ལ་སྟོབས་བཞི་ནི། རྟེན་གྱི་སྟོབས་གཙོ་རྒྱལ་མ་སོགས་སྐྱབས་འགྲོ། རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའི་སྟོབས་འགྱོད་པ་དྲག་པོས་ལྟུང་བའི་མིང་ནས་སྨོས་པ། གཉེན་པོ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་སྟོབས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡིག་བརྒྱ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་གཟུངས་སྔགས་བཟླ་བ་སོགས་གཉེན་པོ་སྒོ་དྲུག་ཏུ་གྲགས་པ། སོར་ཆུད་པའི་སྟོབས་ཕྱིན་ཆད་མི་བྱེད་པར་བསྡམ་པའོ། ། ཉ༥ ལྔ་པ་འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་འཕྲོས་སུ་སྨོས་པ་ནི། འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་དུས་ཚོད་ནུས་དང་སྦྱར། ། གོང་དུ་དགག་ཕྱོགས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་གཙོ་བོར་བསྟན་ལ། འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་འགའ་ཞིག་གཤམ་དུའང་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དང་གཞུང་ལུགས་རྣམས་སུ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་དེ་དག་རང་བློས་ཇི་ཙམ་ནུས་པ་བསྲུང་ཞིང༌། དུས་ཀྱང་ཞག་དང་ཟླ་བ་དང་ལོ་དང་ཇི་སྲིད་འཚོ་བ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་ཇི་ཙམ་ལེན་ནུས་པ་དེ་ཙམ་བླང་བར་རུང་སྟེ། བསླབ་བཏུས་ལས། སྡོམ་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་དང་སྦྱར་ནས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་དང་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་བསླུས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། ། ཇ༢ གཉིས་པ་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་རྒྱུད་ཀྱི་ལུགས་སྲོལ་འཆད་པ་ལ་བཞི། ཉ༡ མ་ཐོབ་(༥༧ན)པ་འཐོབ་བྱེད། ཉ༢ ཐོབ་པ་སྲུང་ཚུལ། ཉ༣ ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས། ཉ༤ སློབ་ཚུལ་འཕྲོས་སུ་སྨོས་པའོ། ། ཉ༡ དང་པོ་ནི། རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་ལུགས་སོ་ཐར་རིས་བདུན་པོ། ། གང་རུང་ལྡན་ལ་མཁས་ནུས་སྡོམ་ལྡན་གྱིས། ། སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་སྡེ་སྣོད་བསླབས་ནས་ཕྱིས། ། འཇུག་སེམས་བར་ཆད་དྲི་སོགས་རྒྱས་པར་སྦྱིན། །
Chinese
黑行阿阇黎将（忏悔）归纳为三：上根者了知一切法无生；中根者向明咒本尊（56b）祈请；下根者执著堕罪为实有而追悔，并在他人面前忏悔过失。 一般而言，昼夜各分三份，共六时，若在每一时段内发生的堕罪，其后没有以对治力来补救，则称为“时逾”，堕罪成为根本罪。若未超过忏悔时限，通过清净的戒律，仅以上述的弥补即可恢复；若堕罪如留滞数日般超过了忏悔时限，则应具足四力忏悔并誓不复犯，从而从堕罪中解脱，再次受持便可恢复。 所谓四力者：一、依止力，即皈依佛等三宝；二、破恶力，即以猛厉追悔，说出堕罪之名；三、对治现行力，即主要念诵如来百字明（ཡིག་བརྒྱ་, शत अक्षर, Shata Akshara, 百字）等六种对治法门；四、恢复力，即誓愿未来不再造作。 5. 对进入（菩萨道）的学处进一步阐述： 应根据时机能力而行学处， 上方主要讲述了遮止方面的学处，而有些进入（菩萨道）的学处也将在下方阐述，这些在经论中广说的（学处），应尽己所能地守护。时间方面，无论是几天、几个月、几年、乃至尽其一生，直至成佛，能受持多久就应受持多久。 如《集学处论》中所说：“当依自身能力而受持誓言。若非如此，则欺骗了一切佛陀、菩萨以及天人世间。” 2. 阐述广大行部（大乘）的传统有四：1. 令未得（戒）者获得（戒）（57a）；2. 已得（戒）者如何守护；3. 若有毁犯如何弥补；4. 进一步阐述如何学习。 1. 第一： 广大行部别解脱戒七类， 具足其中任一者，通过善巧能行持戒律者， 发愿菩提心，学习三藏后， 广施进入菩提心之障碍、染污等，
English
Acharya Nagpo-pa summarized (confession) into three: those of highest faculty realize all phenomena are unarisen; those of middling faculty supplicate to the deity of vidya-mantra (56b); those of lowest faculty, grasping transgressions as real entities, regret and confess their faults before others. Generally, day and night are divided into three parts each, making six periods. If a transgression occurs within any period, and no antidote is applied thereafter, it is called "past due," and the transgression becomes fundamental. If the confession deadline has not passed, then with pure moral discipline, it can be restored merely by the aforementioned rectification. If the confession deadline has passed, such as the transgression remaining for days, then one should confess with the four powers and restrain, thereby rising from the transgression. By taking the vow again, it is restored. The four powers are: 1) The power of reliance, which is taking refuge in the Buddha and so forth (the Three Jewels). 2) The power of complete repentance, which is strongly regretting and mentioning the transgression by name. 3) The power of applying antidotes, primarily reciting dharanis and mantras such as the Hundred-Syllable Mantra of the Tathagata (ཡིག་བརྒྱ་, शत अक्षर, Shata Akshara, Hundred Syllables), known as the six gates of antidote. 4) The power of restoration, which is resolving not to commit it again in the future. 5. Further elaboration on the precepts of engagement: The precepts of engagement should be undertaken according to time and ability. Above, the precepts of abstention were mainly taught, and some precepts of engagement will also be explained below. Those that are extensively found in the treatises should be observed to the best of one's own ability. As for time, it is appropriate to undertake them for as long as one is capable, be it for days, months, years, throughout one's life, or until enlightenment. As stated in the Shikshasamuccaya: "Vows should be undertaken in accordance with one's own capacity. If not so, then all Buddhas, Bodhisattvas, and the world with its deities will be deceived." 2. Explaining the tradition of extensive conduct of the Great Vehicle, there are four points: 1) What causes one to attain what has not been attained (57a); 2) How to guard what has been attained; 3) How to rectify if it degenerates; 4) Further elaboration on how to train. 1. The first is: The seven kinds of Pratimoksha vows of the extensive conduct tradition, By those skilled and capable, possessing any of them, and being endowed with vows, After having trained in the Tripitaka of aspiration Bodhicitta, One extensively bestows the engaging Bodhicitta, eliminating obstacles, defilements, and so forth.
Tibetan
རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ལུགས་ཀྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གང་ལ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ནི་ངེས་པར་སོ་ཐར་རིས་བདུན་གང་རུང་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཞིག་ལས་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་སུ་མི་སྐྱེ་བར་བཤད། གང་ལས་བླང་བའི་སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་གོང་དུ་སྨོས་པ་དང༌། བསྡུ་ན། རབ་སྡེ་སྣོད། ཐ་ན་བྱང་སྡོམ་འབོགས་ཆོག་ལ་མཁས་པ། བརྡ་སྤྲོད་པར་ནུས་པ། སྡོམ་པ་ཐོབ་ལ་མ་ཉམས་པ། བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པས་སློབ་མ་སྐྱོང་བ་སྟེ་ཆོས་བཞི་ལྡན་གྱི་སྡོམ་པ་འབོག་པར་གསུངས་ཤིང༌། དེའང་སྲོག་དང་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནོད་ན་མ་གཏོགས་བླ་མ་ངེས་པར་དགོས་ཤིང༌། གལ་ཏེ། མ་རྙེད་ན་རྟེན་གྱི་དྲུང་དུ་བླང་རུང་སྟེ། བྱང་ས་ལས། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་རྒྱང་གྲགས་དང་དཔག་ཚད་ཀྱི་བར་དུ་སྲོག་དང་ཚངས་སྤྱོད་ལ་མི་གནོད་ཙམ་དུ་བཙལ་ཀྱང་མ་རྙེད་ན་དཀོན་མཆོག་གི་རྟེན་གྱི་དྲུང་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བླངས་པས་ཀྱང་སྐྱེའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། ། ཉམས་ན་གསོ་བ་ལ་བླ་མ་ངེས་པར་དགོས་པ་གནས་བརྟན་བྱང་བཟང་སོགས་བཞེད་དོ། ། ལེན་པའི་ཆོ་ག་ཐོགས་མེད་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དུ་སྨོན་སེམས་ལེན་པའི་སྒྲོས་མི་གསལ་ཡང་ཇོ་བོ་རྗེས་གསལ་བར་གསུངས་པ་བྱམས་མགོན་ནས་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་སྙན་བརྒྱུད་དུ་བཞེད་ཅིང༌། དེ་ལ་དོན་གསུམ། རྟེན་ངེས་པར་བྱ་བ། སྦྱོར་བ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ། རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། ། དང་པོ་ནི། མཐའ་གཉིས་ཀྱི་ཞེན་པ་བཀག་ནས་བྱང་སེམས་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའོ། ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྨོན་པ་དང༌། འཇུག་པའོ། །(༥༧བ) དང་པོ་ལ། སྦྱོར་བའི་ཆོས་ཡུལ་སྟེན་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་དང་འབྲེལ་བར་གསོལ་གདབ་སྐྱབས་འགྲོ་ཚོགས་བསགས་གྲུབ་ནས། དངོས་གཞི་ལ་རང་སྟོབས་རིགས་སད་པ། གཞན་སྟོབས་རྫོགས་བྱང་གི་ཕན་ཡོན་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ། སྦྱོར་བའི་སྟོབས་འཁོར་བར་སྐྱོ་བ། མྱང་འདས་ལ་མི་ཞེན་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སྤྲོ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་དེ་སྡོམ་པ་བླང༌། རྗེས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ། བསླབ་བྱ་བསྟན་པ། གཏང་རག་བཏང་བ་རྣམས་ཀྱིས་གྲུབ་བོ། ། གཉིས་པ་ལ་འཇུག་སྡོམ་ནི། སྨོན་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་བསླབས་ནས་ཕྱིས་དད་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་དེ་བླང་བའི་ཆོ་ག་ལ། སྦྱོར། དངོས། རྗེས་གསུམ་ལས། སྦྱོར་བ་ནི། གསོལ་བ་གདབ་པ། བསམ་པ་བརྟགས་པ། མྱུར་དུ་སྦྱིན་པར་གསོལ་བ་འདེབས་པ། བར་ཆད་དྲི་བ། བསླབ་པའི་གནས་གོ་བར་བྱས་ནས་སྤྲོ་བ་དྲི་བ་རྣ
Chinese
广大行（Mahayana）传统中菩萨戒产生的所依，是说必须先受七种别解脱戒（Pratimoksha）中的任一，而对于有障碍者，则不会真实产生。 传授者，具足上述特质的上师，以及，总而言之，最好是通达三藏者；至少是精通菩萨戒授受仪轨，能够传授，已受戒且未破戒，具足慈悲心以摄受弟子；即具备此四法的上师方可传授戒律。 又，除非危及生命或梵行，否则上师是绝对必要的。然而，如果找不到上师，也可以在所依（佛像、佛塔等）前受戒。 如《菩萨地》（Bodhisattvabhumi）中所说：‘若于由旬（yojana）和俱卢舍（gavyuti）之间，为不损害生命和梵行而寻觅具相善知识，然仍未寻得，则于三宝所依前，自行受戒亦能生起（菩萨戒）。’ 若破戒（损坏），则修复（恢复）时上师是绝对必要的，此乃尊者（Sthavira）蒋赞（Byang Bzang）等之主张。 在无著（Asanga）等论典中，虽未明确记载受愿菩提心之方式，但觉窝杰（Atisha）明确开示，此乃弥勒（Maitreya）尊者传承之口诀耳传。 此有三义：一、确定所依，二、成就加行，三、决定自性。 第一，断除二边执着，于菩提心生起欢喜。 第二有二：一、愿（Aspirational Bodhicitta），二、行（Engaging Bodhicitta）。（57b） 第一，于加行法依殊胜三种所依（三宝）之法（即祈祷、皈依、积资）圆满后，于正行时，自身之力则觉醒其种性；他力则见圆满菩提之功德等；加行之力则厌离轮回，不执着涅槃，于菩提心生起欢喜想而受戒。其后，通过生起欢喜、宣说学处、行供养（回向）而圆满。 第二，行（Engaging）戒。即以发愿菩提心，学习菩萨藏（Tripitaka），其后能够诚信修行之受戒仪轨，分为加行、正行、结行三部分。 加行是：祈请、观察意乐、速请赐予、询问障碍、令知学处，然后询问是否欢喜...
English
The basis for the arising of Bodhisattva vows in the Mahayana tradition (rgya chen spyod pa'i lugs kyi) is definitely from one of the seven Pratimoksha (so thar ris) vows previously taken, and it is said that they do not actually arise in those with impediments. The qualified guru from whom one receives (the vows) is as mentioned above. In summary, the best (is one who holds) the Tripitaka (sde snod). At the very least, (one who is) skilled in the ritual of bestowing Bodhisattva vows (byang sdom 'bog chog la mkhas pa), capable of explaining (their meaning), having received the vows and not degenerated them, and possessing compassion to nurture disciples; thus, it is stated that one bestows vows with these four qualities. Furthermore, unless it harms life or pure conduct, a guru is definitely necessary. However, if one cannot find (a guru), it is permissible to take (the vows) in front of an object of reliance (such as a Buddha image or stupa). As stated in the Bodhisattvabhumi (Byang sa): 'If one searches for a qualified spiritual friend for distances of yojanas (rgyang grags) and gavyutis (dpag tshad), to the extent that it does not harm life or pure conduct, and still does not find one, then by taking (the vows) oneself in front of an object of reliance of the Triple Gem, they will still arise.' If they are degenerated, a guru is definitely necessary for their restoration; this is the view of the Elder (Sthavira) Jangzang (Byang Bzang) and others. In the treatises of Asanga (Thogs Med) and others, the explanation of taking the aspirational Bodhicitta vows (smon sems len pa'i sgros) is not explicit, but Jowo Je (Atisha) clearly taught it as an oral lineage instruction passed down from Maitreya (Byams mgon). This has three meanings: definitively establishing the basis, accomplishing the preparation, and definitively establishing the nature. The first is to generate joy in Bodhicitta by restraining attachment to the two extremes. The second has two: aspiration and engagement. (57b) For the first (aspiration), after accomplishing the special three methods of relying on the object of preparation (prayer, taking refuge, accumulating merit), for the actual (practice), awakening one's own potential, seeing the benefits of perfect enlightenment through the power of others, and so on; the power of preparation is to be weary of cyclic existence, not to be attached to nirvana, generating the perception of joy in Bodhicitta and taking the vows. Afterwards, generating joy, teaching the precepts, and offering thanks complete it. For the second (engagement), the engaging vows are: after generating the aspirational Bodhicitta and having studied the Bodhisattva Tripitaka, the ritual for taking them, which later one is able to faithfully practice, consists of three parts: preparation, actual, and conclusion. The preparation consists of: praying, examining one's intention, quickly requesting bestowal, inquiring about impediments, making one understand the precepts, and asking if one is joyous...