Tibetan
པ་གཞན་དུ་འདོད། ། དེ་བཞིན་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའོ། ། ཞེས་པ་ལྟར། ཚོགས་སྦྱོར་ལ་མོས་པས་ཐོབ་པ། མ་དག་ས་བདུན་ལ་ལྷག་བསམ་དག་པ། དག་པ་ས་གསུམ་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་བཞིའོ། ། ཆ༤ བཞི་པ་[རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་]ནི། ས་གསེར་ཟླ་སོགས་རྟེན་གྱིས་ཉི་ཤུ་གཉིས། ། ས་གསེར་ཟླ་བ་ལ་སོགས་དཔེ་གྲོགས་ཆོས་གསུམ་སྦྱར་ཏེ་རྟེན་ནམ་ས་མཚམས་ཀྱིས་དབྱེ་ན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སུ་གྱུར་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། དེ་ཡང་ས་གསེར་ཟླ་བ་མེ། ། གཏེར་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་མཚོ། ། རྡོ་རྗེ་རི་སྨན་བཤེས་གཉེན་དང༌། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཉི་མ་ཀླུ། ། རྒྱལ་པོ་མཛོད་དང་ལམ་པོ་ཆེ། ། གཞོན་པ་བཀོད་མའི་ཆུ་དང་ནི། ། སྒྲ་བརྙན་ཆུ་བོ་སྤྲིན་རྣམས་ཀྱིས། ། རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། ཞེས་དཔེ་ཉེར་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་པའི་དོན་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར། འདུན་(༥༢བ)པ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་དང༌། སྦྱིན་པ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་དང་། མངོན་ཤེས་དང༌། ཚོགས་གཉིས་དང༌། བྱང་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་དང༌། ཞི་ལྷག་དང༌། གཟུངས་སྤོབས་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དགའ་སྟོན་དང་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཏེ། འདུན་པ་ས་ལྟ་བུ་ནས་ཆོས་སྐུ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སྤྲིན་ལྟ་བུའི་བར་དུ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་ས་མཚམས་ནི། འདུན་པ་སོགས་གསུམ་ཚོགས་ལམ་གསུམ་ནའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི། སྦྱོར་ལམ་ནའོ། ། སྦྱིན་པ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ནི། མཐོང་སྒོམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ས་བཅུ་ནའོ། ། མངོན་ཤེས་ནས་གཟུངས་སྤོབས་ཀྱི་བར་ལྔ་ནི། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་དག་པ་ས་གསུམ་ཀ་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་དགའ་སྟོན་སོགས་གསུམ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཞེས་ཐེག་ཆེན་དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་པའི་ས་སྟེ། ས་བཅུ་པའི་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་ན་ཡོད་དོ། ། དེའང་། ས་སོགས་དཔེ་དང༌། འདུན་པ་སོགས་གྲོགས་དང༌། འདུན་པ་དེ་ཆོས་དཀར་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པས་ས་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་སྟེ། སྦྱོར་ངག་དགོད་ན། གྲོགས་བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ཆོས་ཅན། དཔེ་ས་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དཀར་པོ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་གཞིའི་དངོས་པོར་བྱེད་པས་མཐུན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཐམས་ཅད་ལ་འགྲེ་ཤེས་པར་བྱའོ
Chinese
其他人另有期望。同样，这是摒弃障碍。如其所述：通过对资粮道和加行道的信心所获得的菩提心；在七不净地上具有清净增上意乐的菩提心；在三净地上圆满成熟的菩提心；以及在佛地已摒弃障碍的菩提心——此为四种。 第四章：第四种[依凭的基础分类]是：以地、金、月等基础分为二十二种。将地、金、月等比喻、相属、法三者结合，若以所依或地界来区分，则有二十二种。根据《现观庄严论》：‘地、金、月、火，宝藏、珍宝源、海洋，金刚、山药、善知识，如意宝、日、龙，国王、宝库、大路，少年、净水，以及声音、回响、河流、云，共二十二种。’ 这二十二种比喻所表示的意义，依次是：意乐、思惟、增上意乐、加行，从布施到智慧的十波罗蜜，神通、二资粮、趋向菩提之法、止观、总持与辩才、法喜、一乘道，以及具足法身。从意乐如地，直到具足法身如云，以此类推。其中，地界：意乐等三者处于资粮道之三地。加行：处于加行道。从布施到智慧的十波罗蜜：处于见道和修道所摄的十地。从神通到总持与辩才的五者：遍及特殊道之三清净地。法喜等三者：是佛地，即大乘阿罗汉所入之地，存在于十地之加行、正行、后行三阶段中。 因此，地等是比喻，意乐等是相属。此意乐是所有善法之基础，故与地在法上相符。若以作法词表达，则菩提心，其相属为寻求菩提之意乐，如同地的比喻，因为它作为生起一切善法的根本实体。因此，应当理解如何将其应用于所有情况。
English
Others desire it differently. Similarly, it is the abandonment of obscurations. As it states: The Bodhicitta obtained through faith in the paths of accumulation and preparation; the Bodhicitta with pure supreme aspiration on the seven impure Bodhisattva-grounds; the Bodhicitta fully ripened on the three pure Bodhisattva-grounds; and the Bodhicitta where obscurations are abandoned at the stage of Buddhahood – these are the four. Chapter 4: The fourth [classification based on supports] is: Twenty-two by means of supports such as earth, gold, moon, etc. Applying the three aspects of analogy, association, and phenomena to earth, gold, moon, and so on, if classified by support or ground, there are twenty-two. From the Abhisamayālaṅkāra: 'Indeed, earth, gold, moon, fire, treasure, source of jewels, ocean, vajra, mountain medicine, spiritual friend, wish-fulfilling gem, sun, nāga, king, treasury, great path, young, pure water, and by sound, reflection, river, clouds – these are the twenty-two forms.' The meaning represented by these twenty-two analogies is, in order: Aspiration, Intention, Supreme Intention, Application, The ten perfections from generosity to wisdom, Supernormal cognitions, The two accumulations, Qualities conducive to enlightenment, Calm abiding and insight, Dhāraṇī and eloquence, Joy of Dharma, The path of single progression, and Possessing the Dharma-kaya. From aspiration, like the earth, up to possessing the Dharma-kaya, like a cloud, these are applied. As for the Bodhisattva-grounds: The three, such as aspiration, are on the three paths of accumulation. Application is on the path of preparation. The ten perfections from generosity to wisdom are included in the ten grounds of seeing and meditation. The five from supernormal cognitions to dhāraṇī and eloquence are pervasive throughout all three pure grounds of the special path. The three, such as the joy of Dharma, are the ground of Buddhahood, the ground where Mahayana Arhats enter, and they exist in the three stages of preparation, actual realization, and subsequent attainment of the tenth ground. Thus, earth and so on are the analogies, aspiration and so on are the associations. That aspiration becomes the basis of all wholesome dharmas, thus it is analogous to earth in terms of phenomena. If we formulate it as an application: Bodhicitta, which is associated with the aspiration to seek enlightenment, is like the analogy of earth, because it acts as the fundamental entity for generating all wholesome dharmas. Therefore, one should understand how to apply this to all.
Tibetan
། ། ཆ༥ ལྔ་པ་[ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་]ནི། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཚུལ། ། ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་པའི་ཚུལ་ཅན་གཉིས་ཏེ། སྔ་མ་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་དང༌། ཕྱི་མ་དངོས་ནི་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱ་ཞིང༌། རྗེས་མཐུན་པ་ནི་ལས་དང་པོ་བའི་གནས་སྐབས་སུའང་ཡོད་དོ། ། ཆ༦ དྲུག་པ་[ཆོ་གའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་]ནི། ཆོ་ག་གསུམ་ལས། ཞེས་པ་སྟེ། ཆོ་གའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། སོ་ཐར་དང་ཆོ་ག་ཐུན་མོང་བའི་བྱང་སྡོམ། ཆོ་ག་ཐུན་མོང་མིན་པའི་བྱང་(༥༣ན)སྡོམ། དབང་བསྐུར་དང་ཆོ་ག་ཐུན་མོང་བའི་བྱང་སྡོམ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་སྐབས་བཤད་པའི་ཐེག་ཆེན་སོ་ཐར་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། དབུ་སེམས་གང་རུང་གི་ཆོ་གས་ཐོབ་པའི་སྨོན་འཇུག་གི་སྡོམ་པ་ལྟ་བུའོ། ། གསུམ་པ་ནི། དབང་གི་སྟ་གོན་སྐབས་ཐོབ་པའི་བྱང་སྡོམ་དང༌། དངོས་གཞིའི་སྐབས་ཐོབ་པའི་སྔགས་སྡོམ་ལྟ་བུའོ། ། ཅ༤ རྩ་བའི་བཞི་པ་ཤིང་རྟ་སོ་སོའི་སྲོལ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཆ༡ སྤྱིར་བསྟན། ཆ༢ བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་བའོ། ། ཆ༡ དང་པོ་ནི། ཐུན་མོང་མིན་པ་ལ། ། ཤིང་རྟའི་སྲོལ་གཉིས་རྗེས་འབྲང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཆོ་ག་ཐུན་མོང་མིན་པ་དེ་ལའང་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་གཉིས་སུ་གྲགས་ཤིང༌། རྒྱ་བོད་དུ་རྗེས་འབྲང་ཡང་དེ་བཞིན་སོ་སོར་བྱུང་སྟེ། དང་པོ་ནི། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ནས་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ལ་བརྒྱུད་དེ་རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷའི་ཕྱག་སྲོལ་ཇོ་བོ་པུཎྱེ་ཤྲཱི་ལས་བྱུང་བ་རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་ལེན་དུ་མཛད་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ཆོ་ག་དང༌། ཛེ་ཏཱ་རིའི་ཡི་དམ་བླངས་པའི་ཆོ་ག་དང༌། ཞི་བ་ལྷའི་སྤྱོད་འཇུག་བསླབ་བཏུས་སོགས་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། འཕགས་པ་བྱམས་པ་ནས་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་བརྒྱུད་དེ་སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མཱིའི་ཕྱག་སྲོལ་ཇོ་བོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་བཀའ་གདམས་པ་དང་མཉམ་མེད་དྭགས་པོ་བཀའ་བརྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་ལེན་དུ་མཛད་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའང་བྱང་ས་དང་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པ་སོགས་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། ། བོད་འདིར་ཀླུ་ཐོགས་རྣམ་གཉིས་དབུ་སེམས་ལྟ་བུའི་རྐང་གཙུགས་མཁན་དུ་བཞེད་པ་མང་བས། སེམས་བསྐྱེད་ལུགས་གཉིས་ཀྱང་། དབུ་སེམས་ཀྱི་ལུགས་གཉིས་ཞེས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་ཅིང
Chinese
། ། \t\t\t第五种[从境的角度分类]是： \t\t\t从境的角度，世俗和胜义的体性。 \t\t\t从所缘境的角度来区分，有世俗和胜义两种体性。 \t\t\t前者是指发愿和入行的菩提心，后者真实是指圣者相续中无分别智。相应者，在初业行者阶段也存在。 \t\t\t第六种[从仪轨的角度分类]是： \t\t\t从三种仪轨中。 \t\t\t是说：依仪轨来区分，有别解脱与共通仪轨的菩萨戒、不共通仪轨的菩萨戒、（53那）灌顶与共通仪轨的菩萨戒，共三种。 \t\t\t第一种是：在声闻戒中阐述的大乘别解脱戒。 \t\t\t第二种是：通过中观或唯识任一仪轨获得的愿行菩萨戒，如同这样。 \t\t\t第三种是：在灌顶准备阶段获得的菩萨戒，以及在正行阶段获得的密乘戒，如同这样。 \t\t\t第四、根本论的第四点：阐述各乘宗规（车乘传统），有两部分：一、总说。二、分别细述。 \t\t\t第一、总说： \t\t\t不共通的（仪轨）中。 \t\t\t两种车乘的传统，追随者亦复如是。 \t\t\t在不共通的仪轨中，也名声赫赫地存在两种车乘传统。在印度和西藏（中国），追随者也各自相应地出现。 \t\t\t第一种是：从尊者文殊师利（Manjushri）传至圣者龙树（Nagarjuna）父子，再由寂天（Shantideva）菩萨的宗规，从觉沃（Atisha）班智达（Punyasri）处流传，成为萨迦派（Sakya）尊者们的修持传统，正是此（宗规）。其内容如龙树的《发心仪轨》、寂多罗（Jnanatara）的《本尊誓言仪轨》、寂天的《入菩萨行论》和《学处集》等所载。 \t\t\t第二种是：从圣者弥勒（Maitreya）传至无著（Asanga）兄弟，再由论师月称（Candragomi）的宗规，从觉沃杰（Atisha）处流传，成为噶当派（Kadam）和无等达波噶举派（Dagpo Kagyu）尊者们的修持传统，正是此（宗规）。其内容如《菩萨地》和《二十颂律仪》等所载。 \t\t\t在西藏（中国），许多人认为龙树（Nagarjuna）和无著（Asanga）两位大德是建立中观和唯识等（宗规）的开创者。因此，两种发心传统，也被称为中观和唯识的两种传统，它们之间存在着极大的差异。
English
། ། \t\t\tThe fifth [classification from the perspective of the object] is: \t\t\tFrom the perspective of the object, conventional and ultimate natures. \t\t\tWhen classified from the perspective of the apprehended object, there are two natures: conventional and ultimate. \t\t\tThe former refers to the aspiration and application bodhicitta, and the latter, in reality, refers to the non-conceptual wisdom in the continuum of a noble being. The corresponding one also exists at the stage of a beginner practitioner. \t\t\tThe sixth [classification from the perspective of ritual] is: \t\t\tFrom the three rituals. \t\t\tIt means: When classified by ritual, there are three types: pratimoksha and common ritual bodhicitta vows; uncommon ritual bodhicitta vows (53 verso); and empowerment and common ritual bodhicitta vows. \t\t\tThe first is: the Mahayana pratimoksha vows as explained in the context of Shravaka vows. \t\t\tThe second is: like the aspiration and application vows obtained through a ritual of either Madhyamaka or Chittamatra. \t\t\tThe third is: like the bodhicitta vows obtained during the preliminary stage of empowerment, and the tantric vows obtained during the main stage. \t\t\tFourth, the fourth main point: explaining the traditions of individual vehicles, has two parts: 1. General explanation. 2. Detailed differentiation. \t\t\tFirst, the general explanation: \t\t\tRegarding the uncommon [rituals], \t\t\tTwo traditions of the vehicle, and their followers are likewise. \t\t\tThis uncommon ritual is also known to have two traditions of the vehicle. In India and Tibet (China), their respective followers also appeared accordingly. \t\t\tThe first is: This very tradition, which was transmitted from the venerable Manjushri to the noble Nagarjuna and his son, and then from the practice tradition of the Bodhisattva Shantideva by Jowo Punyasri, became the practice of the venerable Sakyapas. Its content is as found in Nagarjuna's Bodhicitta Ritual, Jnanatara's Deity Vow Ritual, Shantideva's Bodhicaryavatara, Shikshasamuccaya, and so on. \t\t\tThe second is: This very tradition, which was transmitted from the noble Maitreya to the brothers Asanga, and then from the practice tradition of Acharya Candragomi by Jowo Je (Atisha), became the practice of the Kadampas and the peerless Dakpo Kagyu. Its content is as found in the Bodhisattvabhumi, Vinaya Twenty Verses, and so on. \t\t\tHere in Tibet (China), many hold that Nagarjuna and Asanga are the founders who established the root traditions, such as Madhyamaka and Chittamatra. Therefore, the two traditions of bodhicitta are also referred to as the two traditions of Madhyamaka and Chittamatra, indicating their distinct differences.