Tibetan
པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུན་གྱིས་རྟག་པ་ཙམ་གྱིས་རྟག་པའི་གོ་ཆོད་ན་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། ། དང་པོ་དྲི་བཅས་ཡིན་པ་ཕྱིས་དྲི་མེད་དུ་འགྱུར་བས་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ངོས་ནས་དང་པོ་དྲི་བཅས་མ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་དྲི་མེད་དུ་སོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་མོད། དྲི་བཅས་དང་དྲི་མེད་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གནས་སྐབས་འགྱུར་བས་ཆོས་ཉིད་གནས་སྐབས་འགྱུར་བར་མི་འགྲོའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སངས་(༢༨༡ན)རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་ནི་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅན་ཚོགས་ཞུགས་ཕྱིར། ། ཞེས་དངོས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པ་མི་འཐད་དེ། དཔེར་མཚོན་ན། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ན། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱིས་ཤེས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་བའང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཡིན་ཚད་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་དང་དེའི་ཡོན་ཏན་བཞུགས་པས་དེར་ཐལ་ན། གདན་ཁྲི་ལ་སངས་རྒྱས་བཞུགས་པ་ན། གདན་ཁྲིས་ཀྱང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རམ། དེས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་སངས་རྒྱས་ག་ལ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་ལ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པ་མ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཙ༣ གསུམ་པ་འཕྲོས་དོན་སྙིང་ལ་གདམས་པ་ནི། བོད་སྟོན་ཕལ་ཆེར་ལུགས་འདི་སེམས་ཙམ་ཞེས། ། བྱམས་གཞུང་ཐོགས་མེད་མཆེད་བཅས་དམན་པར་འཛིན། ། ཐུབ་བསྟན་ནམ་མཁའི་རྒྱན་གྱུར་ཉི་ཟླ་ནི། ། ཤིང་རྟ་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ཁོ་ན་སྟེ། ། གཞུང་ཕྲན་རྒྱུ་སྐར་བྲག་ཅའི་རྗེས་ཟློས་ཀྱི། ། ཕྱོགས་ཞེན་སྤངས་ནས་མཚུངས་པར་འཇུག་པར་རིགས། ། བོད་ཀྱི་སྟོན་པ་སྔ་ཕྱི་ཕལ་མོ་ཆེ་རྣམས་དང༌། རྒྱ་གར་དུའང་པཎྜི་ཏ་ཕལ་པ་ཁ་ཅིག་གིས་ལུགས་འདི་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའོ་ཞེས་དབུ་མའི་གྲལ་ནས་འབུད་པ་མ་ཟད། མཁས་པ་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་མ་ལོངས་པར་བཤད་སྲོལ་གྱི་རྗེས་སུ་ཟློ་བར་རློམས་པ་དུ་མ་དག་གིས་(༢༨༡བ)རྗེ་བཙུན་བྱམས་པའི་གཞུང་ལུགས་དང༌། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་
Chinese
……的缘故。如果仅仅以持续不断就足以称之为常，那么一切有为法也都将成为常法。 如果认为最初是有垢，后来变为无垢，因此是无常，那么从法界（Dharmadhatu）的层面来看，最初并非有垢，后来也并非变为无垢。有垢和无垢的转化方式是依赖于个体的相续（mind-stream）的缘故。因为有情众生（beings）在暂时（阶段）会改变，所以法性（Dharmata）在暂时（阶段）不会改变。 如果认为有情众生的相续中存在佛陀（Buddha）的智慧（Jñana）是不合理的，那么……（281a） 因为佛陀（Buddha）的智慧（Jñana）已融入有情众生（beings）的群体中， 这与（经中）明确宣说（佛陀智慧在有情众生中）相违背。 有情众生的相续中存在佛陀（Buddha）的功德（qualities）是不合理的，此言不当。例如，如果了知如理不如理（right and wrong, or what is proper and improper）的力量存在于有情众生的相续中，那么一切如理不如理都将被有情众生所了知，这种说法是不正确的。因为我们并不认为凡是有情众生相续者皆为佛陀（Buddha），而且，如果因为佛陀（Buddha）及其功德（qualities）存在于有情众生的相续中就导致那样的推论，那么当佛陀（Buddha）坐在宝座上时，难道宝座也能了知一切所知（all knowables）吗？因此，有情众生的八识聚（eight consciousnesses）怎能是佛陀（Buddha）呢？而且，存在于其中的佛陀（Buddha）并非以世俗（conventional）的依止方式存在，而是以胜义（ultimate）的法性（Dharmata）方式存在。如是所说。 第三，对余下意义的叮嘱如下： 西藏（Tibet）多数导师，视此宗（唯识）为唯心， 对弥勒（Maitreya）论典与无著（Asanga）兄弟宗派，视为低劣。 佛陀（Buddha）教法（Dharma），如虚空（sky）之庄严，日月（sun and moon）之光辉， 唯有二马车（Two Chariots, referring to the Madhyamaka and Yogacara traditions）的论典， 次要论典如星辰（stars），如回音（echo）般模仿， 应舍弃偏执（partiality），平等（equally）地趣入。 西藏（Tibet）前后多数的导师，以及印度（India）的一些普通班智达（Pandita），不仅将此宗（此处指唯识，Yogacara）视为唯心宗（Cittamatra）的宗义，并将其从中观（Madhyamaka）的行列中排除，而且许多自以为追随（模仿）那些学者（Pandita）的解说传统，却未能真正领会其意趣（thought）的人，（281b）将圣尊弥勒（Jetsun Maitreya）的论典以及圣者无著（Arya Asanga）及其兄弟（Vasubandhu）……
English
…for that reason. If mere continuity were sufficient to qualify as permanence, then all compounded phenomena would also become permanent. If one thinks that initially it was defiled and later became undefiled, thus it is impermanent, then from the perspective of the Dharmadhatu (ultimate reality), it was not initially defiled, nor did it later become undefiled. The manner of transitioning between defiled and undefiled depends on the individual's mind-stream. Therefore, although sentient beings change temporarily, the Dharmata (reality itself) does not change temporarily. If one considers it illogical that the wisdom of a Buddha exists in the mind-stream of sentient beings, then... (281a) Because the Buddha's wisdom is present in the assembly of sentient beings, this contradicts what has been explicitly taught. It is inappropriate to say that the qualities of a Buddha cannot exist in the mind-stream of sentient beings. For instance, if the power of knowing what is proper and what is improper (or the ten powers, specifically 'the power of knowing what is right and wrong') were present in the mind-stream of sentient beings, then it would follow that sentient beings would know all that is proper and improper. This argument is not valid, because we do not assert that every mind-stream that exists is a Buddha. Furthermore, if it were to follow that Buddhas and their qualities are present in the mind-stream of sentient beings, then when a Buddha is seated on a throne, would the throne also come to know all knowables? Therefore, how can the eight collections of consciousnesses of sentient beings be a Buddha? Moreover, the Buddha dwelling within them does not reside in a conventional, dependent manner, but rather resides in the ultimate nature of Dharmata. Thus it is stated. Third, the exhortation regarding the remaining meaning is as follows: Most Tibetan teachers consider this system (Yogacara) as merely Mind-Only, And they hold the treatises of Maitreya and the brothers Asanga as inferior. The teachings of the Buddha, which adorn the sky like the sun and moon, Are solely the treatises of the Two Chariots. Minor treatises are like echoing stars; One should abandon partiality and enter into them equally. Most of the early and later Tibetan teachers, as well as some ordinary Panditas in India, not only dismissed this system (Yogacara) as a mere Cittamatra (Mind-Only) tenet and excluded it from the ranks of Madhyamaka, but also many who presumed to merely follow the interpretive tradition of those scholars, without truly grasping their intended meaning, (281b) (regarded) the treatises of the venerable Maitreya and the brothers Arya Asanga and Vasubandhu...
Tibetan
བཅས་སེམས་ཙམ་པའོ་ཞེས་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་སོགས་དང་མཆོག་དམན་ཆེན་པོར་ཡོད་པར་འཛིན་ཅིང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་སྤོང་གི་ལས་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་ཀྱང་བསགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། ཐུབ་བསྟན་ནམ་མཁའི་རྒྱན་གཅིག་པུ་བ་ཉི་ཟླ་གཉིས་དང་མཚུངས་པ་ནི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ཁོ་ན་ལས་གཞན་དུ་མ་མཆིས་པས། དེ་དག་དང་བསྟུན་ན་པཎྜི་ཏ་ཕལ་པའི་གཞུང་ཕྲན་རྒྱུ་སྐར་དང་མཚུངས་པ་རྣམས་བྲག་ཅ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཟློས་ཏེ་ལྟར་སྣང་གི་ལུང་རིགས་མང་པོས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ལྷུར་ལེན་ཅིང༌། ཕྱོགས་རེར་ཞེན་ནས་ཉི་ཚེ་བར་བཤད་པའི་འབྲས་བུ་རང་གཞན་མང་པོ་ཉེས་པའི་གཡང་ས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་དེ་དག་སྤངས་ནས། ཤིང་རྟ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་མཆོག་ནི་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་འགལ་བ་འདུ་བ་མ་ཡིན་པར་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གཙོ་བོར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་གནས་ལ་མཚུངས་པ་ཁོ་ནར་འཇུག་པར་རིགས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཧཱ་པཎྜི་ཏ་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན་གྱི་ཞལ་ནས། ཐོགས་མེད་བཞེད་གཞུང་ཀུན་གཞིའི་ཆོས་ལུགས་དང༌། ། སྟོང་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་འདི་མེད་ན། ། ཚུལ་ཆེན་གཞུང་གི་སྦྱང་གཞི་སྦྱོང་བྱེད་དང༌། ། ཕྱི་ནང་གཞན་གསུམ་རྣམ་གཞག་གང་གིས་འཆད། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཚུལ། ། ཐལ་རང་གཞུང་གིས་ཕྱེ་བ་འདི་མེད་ན། ། ཟབ་གསལ་ཡེ་ཤེས་བདེན་པར་འཛིན་པ་དང༌། ། གྱ་ནོམ་ལྷར་ཞེན་རྟོག་པ་གང་གིས་སྤོང༌། ། ཞེས་དང༌། བསྟན་པ་འདི་ལ་དབུ་མ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པའི་གཞུང་གི་ངེས་དོན་གྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་མཐར་ཐུག་པ་དང༌། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་གཞུང་གི་ངེས་དོན་གྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་མཐར་ཐུག་པའོ། ། དང་པོ་ནི། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་(༢༨༢ན)ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་གང་དུ་འབྱུང་བ་ནི། རྒྱན་གཉིས། འབྱེད་གཉིས་དང༌། རྒྱུད་བླ་མའི་བསྟན་བཅོས་སུའོ། ། ལྟ་བ་དེ་དབུ་མའི་ལམ་དུ་སྒྲུབ་པ་ནི་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་སོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རིམ་པ་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་སུའོ།། གཉིས་པ་ནི། སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་བཀག་པའི་མེད་པར་དགག་པ་ཙམ་མོ། ། དེ་གང་དུ་འབྱུང་བའི་བསྟན་བཅོས་ནི་རིགས་པའི་ཚོགས་ཡིན་ལ། བསྟོད་པའི་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བ་ནི་བྱམས་པའི་ཆོས་དང་མཐུན་ནོ། ། དེ་དག་གང་གིས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི
Chinese
“一切唯心”之说，与圣者龙树等，执着有上上、下下之差别，并依此积聚了无量无边的谤法之业。 佛陀教法如虚空唯一之庄严，犹如日月二者，唯有二大车（指无著和龙树）的论典，别无他途。与此相符，那些如同繁星般的一般班智达的细小论典，则如回声般追随，以众多相似的教证和理证，勤于遮破与建立的戏论。由于执着于某一偏颇，暂时性的宣说，其结果是使自他众多堕入邪见的悬崖。因此，应摒弃这些。二大车之殊胜宗规，并非一者与另一者相违，而是主要安住于内外（显空、世俗胜义）之体性，故应平等地深入于闻、思、修的境地。 正如大班智达释迦胜幢（Mahapandita Shakya Chogden）所说： 若无无著论典阿赖耶识之宗规， 若无三空性之分别安立， 如何能阐释大乘论典之所净、能净， 以及外、内、他三者之分别安立？ 若无中观应成与自续二派所区分， 非二元智慧自性空之方式， 如何能舍弃执着甚深明智为实有， 以及执着殊胜本尊之妄念？ 又云： 此教法中，中观有二种：一是胜者弥勒（Maitreya）论典究竟密意的精髓；二是龙树（Nagarjuna）论典究竟密意的精髓。 第一种是：所取与能取无二之（282页上半）智慧。 它出现于何处呢？在《二庄严论》（《大乘庄严经论》和《辩中边论》）、《二分别论》（《辩法法性论》和《辩中边论》）以及《宝性论》（《究竟一乘宝性论》）中。 将此见地确立为中观之道，是《辨中边论》。 阐明如何作意修持的次第，是《辨法法性论》。 第二种是：仅仅遮破一切戏论边际的非遮。 它出现于何处？出现之论典是《理聚论》（《中论》等），而在《赞颂聚论》中出现，则与弥勒的教法相符。 由何者来确定这些…
English
"Merely Mind-Only," referring to the venerable Nagarjuna and others, holds great distinctions of superior and inferior, and based on this, endless karma of abandoning the Dharma is accumulated. The sole ornament of the Buddha's teaching, like the sun and moon, exists nowhere other than in the treatises of the two great chariots. In accordance with these, the minor treatises of ordinary pandits, resembling stars, echo like reverberations, diligently engaging in the elaborations of refutation and establishment with numerous apparent scriptural and logical reasons. Abandoning those who, clinging to one side, explain temporarily, leading many, both themselves and others, to the precipice of error, the supreme systems of the two chariots are not mutually contradictory, but primarily abide in the nature of external and internal (appearances and emptiness), and therefore, it is appropriate to engage equally in the stages of hearing, contemplation, and meditation. Thus, Mahapandita Shakya Chogden stated: If there is no system of Asanga's treatises on Alayavijnana, And no explanation of the three emptinesses, How can the basis and means of purification for the great path be explained, And the distinction of the three: external, internal, and other? If this distinction made by the Prasangika and Svatantrika schools, Regarding the nature of non-dual wisdom being empty, is absent, How can one abandon the clinging to profound clear wisdom as truly existent, And the reification of marvelous deities? And also: In this teaching, Madhyamaka is of two types: the ultimate essence of the definite meaning found in the treatises of the Venerable Maitreya, and the ultimate essence of the definite meaning found in the treatises of Nagarjuna. The first is: the non-dual wisdom of perceiver and perceived (page 282, upper part). Where does this appear? In the two Ornaments (Mahayanasutralankara and Madhyantavibhaga), the two Distinctions (Dharmadharmatavibhaga and Madhyantavibhaga), and the Uttaratantra Shastra. The treatise that establishes this view as the Middle Way is the Madhyantavibhaga. The treatise that shows the stages of how to meditate on it is the Dharmadharmatavibhaga. The second is: merely the non-affirming negation that refutes all extremes of elaboration. The treatises where this appears are the Collections of Reasonings, and its appearance in the Collections of Praises is in accordance with Maitreya's Dharma. By what are these established...