Tibetan
བྱས་ནས། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པར་འཆར་བའི་ཤེས་པ་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ཙམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ལ། དེ་ལ་སྣང་བའི་གཟུང་ཆ་དང་འཛིན་ཆ་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའང་མཐའ་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྟོག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཙམ་ཁས་བླངས་པས་མེད་མཐའ་དང་ཆད་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། གཟུང་ཆ་འཛིན་ཆ་སོགས་ལྟོས་ཆོས་སྒྲོ་བཏགས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པས་རྟག་མཐའ་དང་ཡོད་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡང་དག་མིན་རྟོག་དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བདེན་པར་ཡོད་ཅིང༌། དྲི་བཅས་ཀྱི་སྐབས་ན་ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་རྣམ་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་(༢༧༨བ)འབྲལ་རུང༌། སྤང་བྱ་དྲི་མ་བདེན་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡོད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེས་ན། དོན་དམ་བདེན་པའང་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་བདེན་གྲུབ་དང༌། ཀུན་རྟོག་སོགས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་ཡིན་ངོ་བོས་སྟོང༌། ། ཆོས་ཉིད་འགྱུར་མེད་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མིན། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་ནི་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བར་ཤར་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ལ། རང་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླས་ཕྱེ་བའི་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོང་པས་མི་སྟོང་པ་མིན་ལ། ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་ཅིང་ནམ་དུའང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཞིང་རྟག་ཏུ་ཡོད་པས་སོ། ། ཀུན་བརྟགས་མེད་ལ་གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཡོད། ། ཡོངས་གྲུབ་ཀུན་རྫོབ་མེད་ཀྱང་དོན་དམ་ཡོད། ། འོ་ན་མདོ་རྣམས་སུ་ཆོས་དབྱིངས་དེའང་སྟོང་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྤྱིར་སྟོང་པ་དང་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ཀྱང༌། རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་རང་ལས་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྤྲོས་པའམ་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པས་སྟོང་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལ། ཀུན་བརྟགས། གཞན་དབང༌། ཡོངས་གྲུབ་སྟེ་མཚན་ཉིད་གསུམ་ལས། ཀུན་བརྟགས་ནི། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དངོས་མེད་ཐམས་ཅད་དང༌། རྣམ་རྟོག་ལ་ཤར་བའི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་སྣང་ཆ་རྣམས་དང༌། མིང་ལ་དོན་དུ་ཞེན
Chinese
于是，各种显现的非真实分别识，仅是世俗谛中存在。而其显现中的所取分和能取分，仅是心所假立，因此在世俗谛中也不存在。 因此，世俗谛也超离了二边：仅承认遍计执于世俗中存在，便超离了断边和无有边；而远离所取分、能取分等一切观待法和增益，便超离了常边和有边。 远离戏论空性的智慧，于彼非真实分别识中，以法性的方式真实存在。在有垢位时，彼法性中，彼分别识作为法相，其客尘烦恼（278b）可分离，应断之烦恼以非真实之自性而存在。 因此，胜义谛也称为远离二边：因为空性是真实成立的，并且遍计执等一切包含所取、能取二者的法都是非真实，故超越了有无、常断之边。 世俗唯是迷乱显现，自性空； 法性不变，自性非空。 因此，世俗的所取、能取，仅是迷乱显现，并非自性成立，故自性空。以自他二者区分的，在其他自性中成立的所知，是不存在的。因此，一切相皆空，并非不空；而彼智慧法性，从无始以来即自性成立，永不改变，故非自性空，而是恒常存在。 遍计执无有，依他起世俗有； 圆成实世俗无，然胜义有。 若问：那么，诸经中难道没有说彼法界也是空的吗？一般而言，是空性和空，但并非自性空。因为彼智慧远离自性而具他性之戏论，或远离一切所取、能取，故名为空性。 其中，遍计所执、依他起、圆成实，即三自性。 遍计所执是指：虚空等一切无实法，以及分别念中所显现的色法等境的显现分，还有执著名言为实义。
English
Therefore, the non-veridical discriminating consciousness that appears as various phenomena merely exists conventionally. However, the apprehended aspect and apprehending aspect appearing in it are merely imputed by the mind, and therefore do not exist even conventionally. Thus, even conventional truth is free from the two extremes: by merely asserting the existence of conceptual fabrications (or imagined nature) in the conventional, it is freed from the extreme of annihilation and the extreme of non-existence; by being beyond all imputations of dependent phenomena such as the apprehended and apprehending aspects, it is freed from the extreme of permanence and the extreme of existence. That wisdom of emptiness free from elaborations truly exists in that non-veridical discriminating consciousness in the manner of suchness (Dharmata). In the defiled state, that suchness has that discriminating consciousness as its substratum, with adventitious defilements (278b) that are separable; the defilements to be abandoned exist in the nature of unreality. Therefore, ultimate truth is also said to be free from the two extremes: because emptiness is truly established, and all phenomena comprising both apprehended and apprehending aspects, such as conceptual fabrications (or the imagined), are unreal, it transcends the extremes of existence, non-existence, permanence, and annihilation. The conventional is merely an illusory appearance, empty by nature; Suchness is unchangeable, not empty by nature. Therefore, conventional apprehended and apprehending aspects are merely appearances arising from delusion and have no inherent establishment by their own nature, hence they are empty by their own nature. It is impossible for cognizable objects to be established in a nature other than themselves, as differentiated by self and other. Therefore, it is not non-empty due to being empty in all aspects. That wisdom-suchness, by its own nature, is not empty and exists permanently, because it is established from beginningless time and is unchangeable forever. The imagined (Parikalpita) does not exist, the dependent (Paratantra) exists conventionally; The perfectly established (Parinishpanna) does not exist conventionally, but exists ultimately. If one asks: 'Then, in the sutras, wasn't the Dharmadhatu also taught as empty?' Generally, it is emptiness and empty, but it does not have to be empty by its own nature. Because that wisdom is empty of all elaborations or apprehended-apprehender (duality) which are characterized by other than itself, it is called emptiness. Among these, the three natures are: imagined (Parikalpita), dependent (Paratantra), and perfectly established (Parinishpanna). The imagined (Parikalpita) refers to all non-existent things like space, and the appearing aspects of objects like forms that arise in conceptual thoughts, and clinging to words as their true meaning.
Tibetan
་པ་དང༌། དོན་ལ་མིང་དུ་འཁྲུལ་པའི་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་དང༌། ཕྱི་ནང་མཐའ་དབུས། ཆེ་ཆུང་བཟང་ངན་ཕྱོགས་དུས་སོགས་བློས་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱིས་གཟུང་བྱ་ཐམས་ཅད་དོ། ། གཞན་དབང་ནི། གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོར་སྣང་བའི་(༢༧༩ན)རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་སྟེ། མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པའི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཡོངས་གྲུབ་ནི། རང་རིག་རང་གསལ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་དབྱིངས་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། དོན་དམ་པ་རྣམས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། ། དེ་ལ་གཞན་དབང་དང་ཀུན་བརྟགས་གཉིས་བདེན་པར་མེད་མཉམ་དང༌། འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་མཉམ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་དང་རྫུན་པ་ཡིན་མཉམ་ཡིན་ཀྱང༌། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་དབྱེ་དགོས་པ་ནི། ཀུན་བརྟགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་མེད་ལ། གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང༌། ཡོངས་གྲུབ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་ལ་དོན་དམ་ཏུ་ཡོད་པས་བདེན་པར་ཡོད་པའོ། ། དེ་གསུམ་བཏགས་ཡོད་རྫས་ཡོད་སྤྲོས་མེད་ཡོད། ། མེད་དང་ཡོད་དང་དོན་དམ་སྟོང་པ་ཉིད། ། མཚན་ཉིད་སྐྱེ་བ་དོན་དམ་ངོ་བོ་མེད། ། མཚན་ཉིད་དེ་གསུམ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་ནི་བཏགས་པས་ཡོད་པ་དང༌། གཞན་དབང་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་ནི་དེ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་མིན་ཡང་སྤྲོས་མེད་དུ་ཡོད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། ཀུན་བརྟགས་ནི་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད། གཞན་དབང་ནི་ཡོད་པའི་སྟོང་ཉིད། ཡོངས་གྲུབ་ནི་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། རྗེ་བཙུན་གྱིས། མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ཤིང༌། ། དེ་བཞིན་ཡོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ན། ། སྟོང་ཉིད་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་ཀུན་བརྟགས་ནི་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ། གཞན་དབང་ནི་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ། ཡོངས་གྲུབ་ནི་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་གྱི། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་རྣམ་གསུམ་ལ། ། བརྟེན་ནས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། ། རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས། ། ཁྱབ་ཅིང་(༢༧༩བ)ཡོངས་གྲུབ་རང་ངོ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི། ། ཆོས་དང་མ་འབྲེལ་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་སྤངས། ། སྤྲོས་བྲལ་རྟག་པ་ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོར་བཞེད། ། རྣམ་གཞག་གཞན་དག་སེམས་ཙམ་པ་དང་མཐུན། ། དེའི་ཕྱིར་འདིའི་ལུགས་སུ་ཤེས་བྱ་ཐ
Chinese
以及，在意义上误认为名称的、名与义的关系；外、内、边、中；大、小、好、坏、方、时等，一切由心增益而执持之对境。 他依（他圆）者，唯是显现为能取与所取事物的（279a）识，因为它是受无明习气之他力所转的显现。 圆成（圆成实）者，是自证自明、远离一切戏论之体性，法性、法界、如性，以及胜义皆是其异名。 其中，他依与遍计二者，同等非实有，同为迷乱显现，同为世俗与虚妄，然而其各自之体相却有必要加以区分：遍计于世俗中亦不存在，他依于世俗中是存在的，而圆成则于世俗中不存在，于胜义中存在，故是真实存在。 彼三假有实有无戏有， 无有与有以及胜义空。 体相生起胜义无自性。 此三体相，遍计是依假立而有，他依是依实物而有，圆成则非此二者所摄，却是以无戏论之方式而有。 同样地，遍计是无之空性，他依是有之空性，圆成是胜义空性。 如尊者（弥勒）云： 若知无之空性， 以及有之空性， 若知自性空性， 则名为知空性。 如是说。 另外，遍计是体相无自性，他依是生起无自性，圆成是胜义无自性。 自性有三种， 无自性亦有三种， 依此则一切法， 示现为无自性。 如是说。 因此，一切所知皆为空性所（279b）遍，圆成自性与世俗法不相关联，舍弃了体相与所表之三基。它被认为是无戏论、常、无分、遍一切。 其他论说与唯心宗相符。 因此，依此宗义，一切所知。
English
and, the relationship between name and meaning, which is mistakenly identified with the actual meaning; all objects conceptually imputed by the mind as external, internal, periphery, center, large, small, good, bad, direction, time, and so forth. Dependent Nature (gzhan dbang) is merely the consciousness (279a) that appears as apprehended and apprehending objects, because it is an appearance that is under the power of the imprints of ignorance. Perfected Nature (yongs grub) is that which is self-cognizing, self-luminous, and free from all elaborations. Dharmata, Dharmadhatu, Tathata, and ultimate truth are its synonyms. Concerning this, both Dependent Nature and Imagined Nature are equally non-existent in truth, equally illusory appearances, and equally conventional and deceptive. However, their specific characteristics must be differentiated: Imagined Nature does not exist even conventionally, whereas Dependent Nature exists conventionally, and Perfected Nature does not exist conventionally but exists ultimately, thus it is truly existent. These three are nominally existent, substantially existent, unelaboratedly existent. Non-existent, existent, and ultimate emptiness. Characteristic, arising, ultimate non-nature. Regarding these three characteristics, Imagined Nature is existent by imputation, Dependent Nature is substantially existent, and Perfected Nature is not existent in these two ways, but is existent as unelaborated. Similarly, Imagined Nature is the emptiness of non-existence, Dependent Nature is the emptiness of existence, and Perfected Nature is called ultimate emptiness. As the Venerable (Jetsun/Maitreya) said: If one knows the emptiness of non-existence, And likewise the emptiness of existence, And if one knows the emptiness of inherent existence, Then one is said to know emptiness. Thus it was said. Furthermore, Imagined Nature is the non-nature of characteristics, Dependent Nature is the non-nature of arising, and Perfected Nature is the non-nature of ultimate truth. There are three kinds of inherent nature, There are also three kinds of non-inherent nature, Based on these, all phenomena, Are taught to be without inherent existence. Thus it was said. Therefore, all knowable objects are pervaded by emptiness (279b), and the Perfected Nature, in its own aspect, is unconnected with conventional phenomena, having abandoned the three bases of characteristic and the characterized. It is considered to be free from elaboration, permanent, partless, and all-pervading. Other systems align with the Mind-Only school. Therefore, according to this system, all knowable objects.