Tibetan
པའི་གྲུབ་མཐར་ཡང་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཞི་བར་ཞུགས་པ་ལས། དམིགས་གཏད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་མེད་པ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནན་གྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཞ༢ གཉིས་པ་ལམ་དབུ་མ་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་ནི། ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་རྗེས་ཐོབ་རྟེན་སོགས་དབྱེ་བ་ཡི། ། ས་བཅུའི་རིམ་བགྲོད། ཅེས་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ནས་གསུངས་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་དང༌། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ནས་གསུངས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་སྦྱར་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ལ། དེ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ཡང༌། ས་བཅུ་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་རིམ་གྱིས་སྦྱར་ནས་བཤད་ཅིང༌། དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ནི། སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་(༢༧༤བ)དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤིག་ཡིན་ལ། ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་ནི། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་མ་གཟིགས་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་ཉིད་དེ་མཐོང་བར། ། ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་མདོ་ལས་གསུངས། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཆ་ནས་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་བ་ཡིན་གྱི། ཡེ་ཤེས་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དང་ཆོས་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཅིང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞ༣ གསུམ་པ་འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ནི། སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་བཞེད། ། ཅེས་པ་སྟེ། དངོས་བཏགས་མ་ཕྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལས། དང་པོའི་ངོས་འཛིན་ནི། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། ། བསྲེགས་པས་ཞི་དེ་རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། ། དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། ། སེམས་འགག་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། འོ་ན་ལུགས་འདི་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་རྗེ་བཙུན་གྲགས་པའི་ཞབས་ཀྱིས་ནི། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་འདོད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་དང་སངས་རྒྱས་གཉིས་ཀ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས། ཆོས་རྗེ་ས་སྐྱ་པཎྜིཏ་ནི། དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡོད་མེད་ལས་འདས་ཤིང༌། ཐ་སྙད་དུ་ཡེ་ཤེས་དེ་སེམས་སེམས་བྱུང་ལ་འདོད་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་མེད་དེ། སངས་རྒྱས་ལ་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའི་ཕྱིར། (༢༧༥ན)ཞེས་གསུངས། རྗེ་མི་བསྐྱོད་ཞབས་དང༌ཟི་ལུང་པཎ་ཆེན་སོགས་ཀྱིས། དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མེད་ལས་འདས་ཤིང༌། ཐ་སྙད་དུ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་བཞེད་དེ། མཁྱེན་བཟང་ཁྱོད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། །ཞེས་པས་སོ། ། འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་བྱེད་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གཞན་དོན་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང༌། གདུལ་བྱའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་དབང་གིས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ལས་གཞན་དོན་རྒྱུན་མི་ཆད་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དང༌། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང༌། གཞན་གྱིས་གསོལ་པ་བཏབ་ན་དགོས་འདོད་འབྱུང་བ་བཞིན་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། ཞི་སྐུ་དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་གསལ་གྱུར་ཅིང༌། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཇི་བཞིན་རྣམ་མི་རྟོག ། འགྲོ་སྒྲོལ་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་འབྱོར་སླད་རྟག ། དེ་ནི་སྤྲོས་དང་བྲལ་ལ་སྣང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ཝ༤ བཞི་པ་གྲུབ་མཐའི་དོན་གཙོ་བོར་བསྡུ་བ་ནི། རྟོག་གེས་བཏགས་སྤོང་དངོས་ཀུན་མིང་རྐྱང་ཙམ། ། འདུས་བྱས་སླུ་ཆོས་སླུ་མེད་མྱ་ངན་འདས། ། སྲིད་རྩ་བདེན་འཛིན་དེས་བསྐྱེད་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན། ། ཐེག་གསུམ་གཟིགས་ཚུལ་མཚུངས་ཕྱིར་མཐོང་ལམ་གཅིག ། ཤེས་བྱ་ནུབ་པས་སངས་རྒྱས་གཞན་སྣང་ཙམ། ། གྲུབ་མཐའ་འདི་ཡི་ཁྱད་ཆོས་གཙོ་བོའོ། ། ལུགས་འདིའི་གྲུབ་མཐའི་ཁྱད་པར་མང་ཡང་གཙོ་ཆེ་བ་ལྔ་སྟེ། རིགས་ངོར་ལྟ་ཞོག་དབུ་མ་རང་ལུགས་ཀྱི་དང་འཇིག་རྟེན་ལུགས་གཉིས་ཀའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་རྟོག་གེས་བཏགས་པའི་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་རྣམ་གཞག་ཀུན་སྤོང་སྟེ། ཕྱི་ནང་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་(༢༧༥བ)ཡུལ་རང་ངོས་ནས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་བློས་བརྟགས་མིང་རྐྱང་བཏགས་ཡོད་ཉིད་དུ་བཞེད་པ་སྟེ། རྨི་ལམ་དང་སད་པའི་རྟ་གླང་ལ་བདེན་རྫུན་མཚུངས་པར་བཤད་པ་དང༌། འདུས་བྱས་ཡིན་ན་རང་གྲུབ་དུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་ཅིང་སྐད་ཅིག་ལ་བྱ་བྱེད་
Chinese
亦复入于无生、离一切戏论之寂静，一切圣者父子皆谆谆教诲无所执著。 其次，第二，道中观宗之方便智慧双运： 方便智慧双运真实证， 后得智慧所依等差别， 十地次第而趣入。 意谓：月称论师（Chandrakirti）将《十地经》（Daśabhūmika Sūtra）中所说的方便分，与《根本慧论》（Mūlamadhyamakakārikā）中所说的智慧分，二者以双运方式结合而阐释。 其结合方式，亦是次第结合十地与十波罗蜜多而阐释；胜义谛之自性，乃是远离一切戏论、亲证法性之智慧。（274b） 证悟法性之方式，乃是圣者智慧不观待诸法自性，而作证法性之言说。 不见性即是见， 如《甚深经》所说。 正如所说。 彼智慧，就后得之侧面而言，因成为布施等功德之所依等差别而稍作区分；然彼智慧之自性，则无差别，因智慧与法性无别，且法性之自性亦无差别故。 再次，第三，果中观宗之二身双运： 宣说二身双运。 意谓：不分实有与假有，就法身与色身而言，前者之界定，乃是尽断二障及其习气、犹如虚空之界，称之为法身。 《入中论》（Mādhyamakāvatāra）云： 所知干柴无余尽， 燃烧寂灭即佛法身， 彼时无生亦无灭， 心止息彼身亲证。 正如所说。 那么，若问在此宗派中，佛地是否有智慧呢？ 对此，尊者恰巴（Jetsün Drakpa）则认为，月称论师（Chandrakirti）之宗派主张佛地无有智慧，此乃论师与佛陀二者皆...
English
Also, having entered into the unborn, peace devoid of all elaborations, all noble fathers and sons diligently taught non-grasping at objects. Second, the Middle Way Path: the Union of Method and Wisdom. Directly realizing the union of method and wisdom, The acquired wisdom, its basis and other distinctions, Gradually traversing the ten bhumis. This means that the Master Candrakīrti explained by conjoining the aspect of method taught in the Daśabhūmika Sūtra with the aspect of wisdom taught in the Mūlamadhyamakakārikā, as a union. The manner of their conjunction is also explained by progressively conjoining the ten bhumis and the ten pāramitās; the ultimate nature is wisdom that directly realizes the dharmatā (reality) free from all elaborations. (274b) The manner of realizing dharmatā is that the wisdom of the ārya (noble ones), not perceiving the nature of phenomena as anything, makes the designation of realizing dharmatā. Not seeing it is seeing it, As taught in the Sūtra of Profound Meaning. Just as it is taught. That wisdom, in terms of its acquired aspect, is slightly differentiated based on distinctions such as becoming the basis of virtues like generosity; however, in the intrinsic nature of that wisdom itself, there is no differentiation, because wisdom and dharmatā are inseparable, and the intrinsic nature of dharmatā is without differentiation. Third, the Result Middle Way: the Union of the Two Bodies. Proclaiming the union of the two bodies. This means that, without separating the real and the imputed, regarding the Dharmakāya and the Rūpakāya, the definition of the former is the realm like space, where the two obscurations together with their latent tendencies have been completely abandoned, which is called the Dharmakāya. From the Mādhyamakāvatāra: All dry firewood of the knowable, Burned to tranquility, is the Dharmakāya of the Victors, At that time there is no birth and no cessation, The cessation of mind, that body directly realizes. Just as it is taught. Then, if one asks whether wisdom exists on the Buddha-bhūmi (stage of Buddhahood) according to this system, Regarding this, the Venerable Drakpa (Jetsün Drakpa) states that the assertion that there is no wisdom on the Buddha-bhūmi according to the system of Master Candrakīrti is that both the Master and the Buddha...
Chinese
（这）是施加诽谤。如是说。 法主萨迦班智达说：从胜义谛而言，佛地已超越有无；从世俗谛而言，若认为智慧是心及心所，则佛地无此，因为佛陀的迷乱已尽。(275a) 如是说。 尊者不动足和孜伦班禅等认为：从胜义谛而言，佛地的智慧已超越有无；但在世俗谛中，则认为智慧是存在的。因为（经中说）：“贤善智者，您于一刹那间遍知一切所知。” 那么，如果将佛陀的认定（佛性）视为如同虚空般的法性，佛陀是否就不利益他众呢？这并非如此。由于佛陀往昔的发愿和所化众生的福德之力，从两种色身中不断地生起利益他众之事。例如，如同如意宝和如意树，虽然它们没有分别念，但若被他人祈请，则能生起所需所欲。 《入中论》中说： 寂静身如如意树般显现， 如同如意宝般无分别。 为度众生，世间常现， 彼离戏论而显现。 如是说。 4. 宗义要义之总摄： 凡被思择否定之法皆唯是名言， 有为法是欺诳之法，无欺诳者是涅槃。 有之根本是实执，由其所生即烦恼障。 三乘见道观修一致，故见道唯一。 所知境灭故，佛唯是遍知。 此宗义之主要特点。 此宗义的特点虽多，但主要有五点：且不论逻辑推断，中观自宗和世间二者的名言，对于自续派以下的、由思择所假立的一切量和非量的分类，都予以遮遣。即，内外一切因果法 (275b)，从境的自性而言，甚至在名言中也未曾成立，是心所假立的纯粹名言假有。例如，梦中和觉醒时的马和牛，其真假相同。以及，若是有为法，则在自性成立的刹那第二瞬即不住，而于刹那间作用。
English
“It is to cast aspersion,” it was said. The Dharma Lord Sakya Pandita stated: In ultimate truth, the Buddha-ground transcends existence and non-existence. Conventionally, if that wisdom is considered mind and mental factors, then it does not exist on the Buddha-ground, because for the Buddhas, delusion has ceased. (275a) So it was said. Revered Mikyod Zhabs and Zilun Panchen, among others, held that in ultimate truth, the wisdom on the Buddha-ground transcends existence and non-existence; but conventionally, wisdom is asserted to exist. This is based on the statement: “O wise one, you know all knowable things in a single instant.” If, then, the identification of the Buddha is made with the Dharma-nature, like space, would the Buddha then not benefit others? This is not the case. Due to the Buddha’s former aspirations and the merit of beings to be tamed, benefits for others continuously arise from the two Rupakayas (form bodies). For example, just as the wish-fulfilling jewel and the wish-granting tree, though they have no conceptualization, can fulfill wishes when requested by others. As stated in the *Mādhyamakāvatāra*: The tranquil body manifests like a wish-granting tree, Like a wish-fulfilling jewel, without conceptualization. Continuously present in the world to liberate beings, That which is free from elaboration appears. So it was said. 4. Summary of the Main Points of the Tenets: All entities negated by reasoning are mere nominalities. Conditioned phenomena are deceptive; the non-deceptive is Nirvana. The root of existence is grasping at true existence; what it generates is defilement-obscuration. Since the views of the three Yanas are similar, the path of seeing is one. With the cessation of knowable objects, the Buddha is merely omniscience. These are the main characteristics of this system of tenets. Although there are many unique features of the tenets of this system, there are five main ones: Leaving aside logical inference, both the Madhyamaka of this system and the conventional understanding of the two worldly systems (i.e., Svātantrika and lower schools), for all classifications of valid and invalid cognitions conceptually fabricated by reasoning, are rejected. That is, all internal and external causal phenomena (275b), from the perspective of the object's inherent nature, are not established even conventionally; they are asserted to be mere nominal imputations conceptually fabricated by the mind. For example, it is stated that the truth and falsity of a horse and ox in a dream and in waking are equivalent. Moreover, if something is a conditioned phenomenon, it does not remain for a second instant at the moment of its inherent establishment, but acts in an instant.