Tibetan
དག་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། ། དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ། ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་དེ་དེ་ཉིད་དེ། ། མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། ། ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། རབ་རིབ་མཐུ་ཡིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པའི། ། ངོ་བོ་ལོག་པ་གང་ཞིག་རྣམ་བཏགས་པ། ། དེ་ནི་བདག་ཉིད་གང་དུ་མིག་དག་པས། ། མཐོང་སྟེ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་འདིར་ཤེས་ཀྱིས། ། ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་ནི། མ་རིག་པའི་དབང་གིས་རྟེན་འབྲེལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། སྣང་བ་དེ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཅིར་ཡང་མ་གཟིགས་པའི་དབྱིངས་དེ་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དཔེར་ན། འཇིག་རྟེན་ན་རབ་རིབ་ཅན་ལ་(༢༧༠ན)སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དཔེ་དང༌། དེ་ཉིད་རབ་རིབ་མེད་པའི་མིག་གིས་ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་བ་ནི་དོན་དམ་པའི་དཔེའོ། ། མདོར་ན། ལུགས་སྲོལ་འདི་ན་དབུ་མ་རིག་ཚོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བྱེད་མཐར་ཐུག་ཡིན་པར་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་བཞེད་དོ། ། ཝ༢ གཉིས་པ་གཞུང་ཕྱི་མོའི་དབུ་མ་འཆད་པ་ལ་གཉིས། ཞ༡ སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། ཞ༢ བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། ། ཞ༡ དང་པོ་ནི། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏམ་གྱི་གཞི། ། གཞུང་ཀུན་ཕྱི་མོ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ལུགས། ། གནས་སྐབས་གསུམ་གྱིས་འཆད་ཅེས་མཁས་རྣམས་སྨྲ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཐའ་དག་གི་སྙིང་པོ། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་གཞི། དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ཀུན་གྱི་ཕྱི་མོ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ལུགས་རྣམས་འཆད་པ་ན། མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་གནས་སྐབས་དང༌། རིག་ཤེས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པའི་གནས་སྐབས་དང༌། བརྗོད་བྲལ་གྱིས་ལེགས་པར་དཔྱད་པའི་གནས་སྐབས་ཏེ། གནས་སྐབས་གསུམ་ལ་སྦྱར་ན་འཆད་པ་དང་ཉམས་སུ་བླང་ཤིན་ཏུ་བདེ་བས་མན་ངག་དམ་པ་ཡིན་ཅེས་སྟག་ཚང་ལོ་ཙཱ་དང༌། དེའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་མཁས་པ་ཕལ་ཆེ་བ་རྣམས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་སྨྲའོ། ། ཞ༢ གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། གཞི་དང་སྤྱོད་ཕྱོགས་འབྲས་བུ་མ་དཔྱད་ངོར། ། ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་དག་དང་བསྟུན་ཏེ་སྦྱར། ། བདག་མེད་དོན་དམ་ཅུང་ཟད་དཔྱད་ངོར་གཞག ། ལེགས་པར་དཔྱད་པས་སྤྲོས་པ་ཀུན་ཞིའོ། ། སྤྱིར་འཁོར་ལོ་བར་པ་དང་སྒོས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལས་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད། ལམ་སྤྱོད་པ་ཐབས་ཕྱོགས
Chinese
由见纯粹虚假相， 真实所寻自性二者执。 正确所见之境即真实， 虚假所见说世俗谛。 如是说。 此外，亦由此（论著）说： 凭借眼翳之力见发毛等， 任何颠倒自性被分别施设， 那（自性）在自身之处，以清净之眼 所见真实，亦当如是了知。 其义为：由于无明之力，各种缘起显现为世俗谛之特征；而那显现，被圣者智慧所见，没有任何（实有）之界，即是胜义谛之特征。例如，世间上，有眼翳者（270纳）所见的毛发等，是世俗的譬喻；而那（毛发等）被无眼翳之眼所见，没有任何（实有），即是胜义的譬喻。 简而言之，在此传统中，大多数藏地学者认为中观理聚（即中观论著）是阐释（佛陀）密意的究竟（法门）。 V2：第二，讲解根本中观有二：X1，总说；X2，别说。 X1：第一（总说）是： 甚深空性言说基， 诸论根本圣父子， 教法三时说智者。 如来所有法轮之精髓，甚深空性之言说无误的基础，所有中观论著之根本，圣者父子（龙树、提婆）之宗规，在讲解时，有未经观察思择的阶段、以理智稍作观察的阶段，以及通过远离言诠而善加观察的阶段。若能将这三种阶段结合运用，则讲解和修习都极其容易，是殊胜的教授。达仓译师（Taksang Lotsawa）及其后的大部分学者都异口同声如是说。 X2：第二（别说）是： 基与行持果未经观察， 依于世俗名言而结合。 无我胜义稍作观察置， 善察即令诸戏论皆息。 总的来说，在中转法轮（二转法轮），特别是龙树父子（龙树、提婆）的论著中，（关于）基础（即）蕴、界、处；（关于）道（即）行持方便之侧面
English
By seeing that which is purely false, One grasps two, the truly found and its nature. That object seen truly is reality, The false seeing is taught as conventional truth. Thus it is said. Moreover, from that same (text) it is said: By the power of eye-floaters, hair strands and so forth, Whatever erroneous nature is fabricated, That, where one's own eye is clear, Is seen as reality; similarly, understand it here. Its meaning is: Due to the power of ignorance, various dependent arisings appearing constitute the characteristic of conventional truth; and that appearance, the sphere seen by the wisdom of noble beings as utterly non-existent, is the characteristic of ultimate truth. For example, in the world, what appears to one with eye-floaters (270na) as hair strands, etc., is an example of conventional truth; and that same (phenomenon) when seen by an eye without eye-floaters, where nothing is seen, is an example of ultimate truth. In short, in this tradition, most Tibetan scholars hold that the Madhyamaka corpus of reasoning (Madhyamaka-rigs-tshogs, i.e., Madhyamaka treatises) is the ultimate interpreter of the (Buddha's) intention. V2: Secondly, there are two parts to explaining the Madhyamaka of the fundamental texts: X1, General Presentation; and X2, Specific Explanation. X1: The first (General Presentation) is: The basis for the discourse on profound emptiness, The fundamental tradition of all treatises, of the Noble Father and Son, Scholars say it should be explained through three stages. The essence of all the Tathagata's Dharma wheels, the unerring basis for the discourse on profound emptiness, and the fundamental treatises of all Madhyamaka systems — the traditions of the Noble Father and Son (Nagarjuna and his disciples) — when explaining them, there are three stages: the stage of not investigating or analyzing; the stage of investigating slightly with intellect; and the stage of investigating thoroughly with inexpressibility. When applied to these three stages, explanation and practice become extremely easy, and it is a supreme instruction. Taksang Lotsawa and most scholars who came after him unanimously assert this. X2: Secondly, the specific explanation is: For the basis, path, and result, in the uninvestigated aspect, They are applied in accordance with conventional designations. Selflessness, ultimate truth, is established in the slightly investigated aspect. By thorough investigation, all elaborations cease. In general, within the Middle Dharma Wheel (second turning of the wheel of Dharma), and specifically from the treatises of Nagarjuna and his disciples, (regarding) the basis (i.e.,) aggregates (skandha), elements (dhatu), and sense bases (ayatana); (regarding) the path (i.e.,) the aspect of practice and means
Tibetan
། འབྲས་བུ་སྐུ་དང་ཕྲིན་ལས་སོགས་ནི་མ་རྟགས་མ་དཔྱད་པའི་ངོར་གྲགས་པ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་དག་དང་བསྟུན་ཏེ་སྦྱར་ལ། དེའང་ཕལ་ཆེར་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་ཚར་བའམ་གྲགས་(༢༧༠བ)རུང་གི་ཚུལ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་དང༌། མཉམ་རྗེས་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་སོགས་ཁ་ཅིག་རྣལ་འབྱོར་ཀུན་རྫོབ་དང་བསྟུན་པའང་ཡོད་དོ། ། དགག་བྱ་བདག་གཉིས་བཀག་ནས་སྐྱེ་མེད་དང་སྟོང་ཉིད་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་སྐོར་རྣམས་ནི་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པ་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ངོར་རྣམ་པར་བཞག་ལ། ཡུམ་གྱི་དངོས་བསྟན་ཕལ་ཆེ་བ་ལྟ་བུ་ཡོད་མེད་དང་རྟག་མི་རྟག་དང་སྟོང་མི་སྟོང་ལ་སོགས་པ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཅིང་ཅིར་ཡང་གཟུང་དུ་མི་རུང་བར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། བསྟན་བཅོས་རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང༌། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དེ། ། མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱ་ཞིང༌། ། གཉིས་དང་གཉིས་མིན་མི་བྱ་སྟེ། ། གདགས་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པའི་རྐང་པ་དང་པོ་གསུམ་པོ་ལྟ་བུ་མང་དུ་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་ལེགས་པར་དཔྱད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་སྦྱར་ཏེ་བཤད་པས་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དབུ་མ་ཤེས་རབ་ལ་འཇུག་པ་ལས། ཡེ་ནས་སྐྱེ་མེད་ངང་འདི་ལ། ། དགག་བྱ་མེད་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད། ། མྱ་ངན་འདས་དང་མ་འདས་པ། ། སྐྱེ་མེད་ངང་དུ་ཁྱད་པར་མེད། ། སྐྱེ་མེད་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་རྫོབ་མེད་ལ་དོན་དམ་མེད། ། སངས་རྒྱས་མེད་ལ་སེམས་ཅན་མེད། ། ལྟ་བ་མེད་ཅིང་བསྒོམ་བྱ་མེད། ། སྤྱོད་པ་མེད་ཅིང་འབྲས་བུ་མེད། ། དེ་ཡི་བློ་ནི་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། རྟོག་མེད་བློ་ནི་རང་ཞི་བཞག ། ངོས་བཟུང་མེད་ཅིང་གཡེང་བ་མེད། ། མཚན་མ་མེད་ཅིང་གསལ་བར་སྒོམ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པའི་གནས་སྐབས་ཏེ། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པའི་བཞེད་པ་མཐར་ཐུག་པའོ།། གནས་སྐབས་དེ་གསུམ་ལ་སྦྱོར་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཀྱང་རིམ་པ་བཞིན་དུ། མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་བླང་དོར་གྱིས་བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་པོར་ཟློག་ནས་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལམ་དང༌། ཅུང་ཟད་དཔྱད་(༢༧༡ན)པའི་ཉམས་ལེན་གྱིས་བར་དུ་བདག་ལྟ་གཉིས་བཟློག་ནས་ཐར་པའི་ལམ་དང༌། ལེགས་པར་དཔྱད་པའི་ཉམས་ལེན་གྱིས་ཐ་མར་ལྟ་བའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་བཟློག་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ།
Chinese
论果身和事业等，是在未经观察、未经分析的表相上所称许的。是依循世俗世间的名言而安立的。其中，多半是依循世俗世间中已然公认或可被公认（270b）的方式，以及禅观后所得的现象等，有的也依循瑜伽世俗而安立。 至于遮破二我，安立无生、空性、胜义谛等，这些都是在经过少许观察、以理智所证的层面上安立的。例如，《般若经》中大部分直接宣说的，是无论有无、常无常、空不空等，在任何一者中都无法成立，也无法执取任何一法。 《中论》中也说： 不应说其为空， 不应说其不空； 不应说其二者， 亦不应说非二。 为了施设故言说。 像这样多处宣说的前三句，通过将其安立在经过善加观察的阶段来解释，就不会有丝毫的相互抵触。 《入中论》中说： 此无生之本性， 无有能遮破，亦无能建立。 涅槃与未涅槃， 于无生体性中，并无差别。 亦非实有无生， 因无有生起之事物故。 无有世俗谛，亦无胜义谛。 无有佛，亦无众生。 无有所见，亦无所修。 无有所行，亦无所得。 彼之觉识方是应修， 无分别之觉识，自安止于寂静。 无有执取，亦无散乱， 无有相，明晰而修。 如此所说，也是极其详尽观察的阶段，是中观应成派的究竟见解。 必须将此三种阶段次第地运用，其原因在于：首先，通过未经观察、未经分析的取舍，能够止息非福业，从而趣入善趣（高处）之道；其次，通过稍加观察的修持，能够断除二我执，从而趣入解脱之道；最终，通过善加观察的修持，能够遣除一切见解的戏论，从而究竟圆满一切遍智（佛）之道。此乃如是宣说。
English
Regarding the Result-Bodies (Kāya) and activities (phrin las) etc., these are acknowledged from the perspective of what is unexamined and unanalyzed. They are posited in accordance with the conventional expressions of worldly conventional truth. Among these, most are established in terms of what is already well-known or acceptable (270b) in worldly convention, and some, such as the phenomena experienced in meditation, are established in accordance with yogic conventional truth. As for the refutation of the two selves, and the establishment of non-arising, emptiness, and ultimate truth, these are posited from the perspective of knowledge gained through some analysis and reasoning. For example, as the Prajñāpāramitā Sūtra mostly directly teaches, existence or non-existence, permanence or impermanence, emptiness or non-emptiness, etc., are not established in any of these, and nothing whatsoever can be apprehended. And also in the Root Verses on the Middle Way (Mūlamadhyamakakārikā) it is stated: One should not say that it is empty, One should not say that it is not empty; One should not say both (empty and not empty), Nor should one say neither (empty nor not empty). It is spoken for the purpose of designation. Thus, when many such statements, like the first three lines, are explained by applying them to the stage of thorough analysis, there will not be the slightest contradiction. In the *Madhyamakāvatāra* (Engaging in the Middle Way of Wisdom) it is said: In this nature of primordial non-arising, There is nothing to be refuted, and nothing to be established. Nirvāṇa and non-Nirvāṇa, In the nature of non-arising, there is no distinction. It is not even non-arising itself, Because there is no thing that arises. There is no conventional truth, and no ultimate truth. There is no Buddha, and no sentient being. There is no view, and nothing to be meditated upon. There is no conduct, and no result. That very awareness is what should be cultivated, The non-conceptual awareness naturally abides in peace. Without identification, and without distraction, Without characteristics, meditate clearly. What is thus taught is also a stage of extremely thorough analysis, representing the ultimate view of the Prāsaṅgika Madhyamaka school. The reason these three stages must be applied sequentially is as follows: Firstly, through accepting and rejecting without examination or analysis, one initially avoids non-virtuous actions and enters the path to higher realms. Secondly, through practice with some analysis, one eliminates the two self-cherishings and enters the path to liberation. Finally, through practice with thorough analysis, one eradicates all elaborations of views and perfectly accomplishes the path to omniscience. Thus it is explained.