Tibetan
ས་པ། རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ། བརྟགས་པས་དབེན་པ། རང་རང་གི་རིགས་ལ་མཐུན་པར་སྣང་བ་སྟེ། མཚན་ཉིད་བཞི་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ནི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། སོ་སོའི་དོན་བྱེད་ནུས་པར་ཡོད་ལ། སྣང་ཡང་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་སྐྲ་ཤད་འབབ་པ་དང་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པར་མེད་པས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ་ཞེས་འདོད་དོ། ། བདེན་དངོས་བཀག་པའི་རྣམ་གཅོད་མེད་དགག་སྒྲུབ། ། སྐྱེ་སོགས་འགོག་པ་དོན་དམ་རྣམ་གྲངས་པ། ། སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་མཐར་ཐུག་དོན་དམ་ཉིད། ། ཀུན་གཞི་མི་འདོད་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་འདུས། ། འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་སྒྱུ་འདྲར་བཞེད། ། ཤེས་བྱ་དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་བདེན་དངོས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་བཀག་པའི་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་མེད་དགག་སྒྲུབ་པའི་དོན་དམ་པ་ལའང་ཡང་དག་པ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཀག་ཙམ་ལས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ལས་མ་གྲོལ་བ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དང༌། སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་མཐར་ཐུག་གི་(༢༦༧བ)དོན་དམ་པ་ཉིད་དེ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་བདེན་གཉིས་ལས་གསུངས་སོ། ། དེ་དག་གི་སློབ་དཔོན་ཕལ་ཆེ་བ་ནི་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་ཅིང་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་ཏུ་འདུས་པར་བཞེད་ལ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་ཀུན་གཞི་སོགས་ཚོགས་བརྒྱད་འདོད་པའང་ཡོད་ལ། ལམ་མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་རང་རྒྱུད་པ་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བར་ཡོད་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཛ༢ གཉིས་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པའི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ་ལ་བཞི། ཝ༡ ཟླ་བའི་བཞེད་སྲོལ་མདོར་སྨོས། ཝ༢ གཞུང་ཕྱི་མོའི་དབུ་མ་འཆད་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན། ཝ༣ གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ། ཞཝ གྲུབ་མཐའི་དོན་གཙོ་བོར་བསྡུ་བའོ། ། ཝ༡ དང་པོ་ནི། ཟླ་གྲགས་ལུགས་སྲོལ་མཚན་མའི་སྤྲོས་གཅོད་ལ། ། ཁྱད་འཕགས་མཆོག་སྟེ་གཏན་ཚིག་རང་རྒྱུད་མེད། ། གཞན་ངོར་ཙམ་ལས་རང་ལུགས་ཁས་ལེན་བྲལ། ། འཕགས་པའི་གཞུང་གི་དགོངས་འགྲེལ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ལུགས་གསལ་བར་མཛད་པ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་སྲོལ་ནི་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པ་ལ་ཁྱད་པར་འཕགས་ཤིང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པའི་མཚན་གཞིའོ། ། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཚུལ་གསུམ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་རང་རྒྱུད་པ་འགོད་པ་མེད་ཅིང༌། སྐྱེ་མེད་དང་སྟོང་ཉིད་སོག
Chinese
谓依缘而生，经观察而空，各自显现与种类相符。具足此四种特征的色法等诸法，是为正遍计（或曰“正世俗谛”），各有所能之作用。 显现却无作用，如见空花、双月等颠倒遍计（或曰“颠倒世俗谛”），则无有所能之作用，故作如是区分。 遮除实执之遣余无遮立， 遮止生等名分遍计胜义， 戏论寂止即为究竟胜义。 不许阿赖耶识，识聚六识集。 果位智慧显现，如幻如化执。 在所知诸法之上，遮止实执的非遮遣余无遮所成立的胜义谛，也分为二：仅遮止真实之生等，而未脱离无生戏论的遍计胜义；以及生与无生等一切戏论皆已寂灭的究竟胜义。此二种区分在《二谛》中有所阐述。 那些论师大多不承认阿赖耶识，而认为识是六识的聚合；而瑜伽行中观派中，也有部分承认阿赖耶识等八识的。他们认为，修道究竟所证得的佛身与智慧的显现，如同幻化一般而存在。 2. 阐述中观应成派的理论体系，分四部分：1. 略述月称论师的宗义。2. 概说初期论典中观的阐释方式。3. 详细区分基、道、果三者。4. 总结宗义要点。 1. 第一部分： 月称宗义遣除戏论极殊胜， 无自立因，唯随他许无自宗。 阐明圣者（龙树）论典之密意，使佛护论师的宗义得以彰显的月称论师的宗义，在遣除戏论方面是极其殊胜和无上的。这就是中观应成派的典范。 不立由三相量式以真实力成立之自立因；无生与空性等。
English
(It is said) that which arises from causes, is empty upon examination, and appears in accordance with its own type, possessing these four characteristics, such as forms, are the correct conventional truths, and they each have their respective functions. That which appears but has no function, such as seeing falling hairs or two moons, and other mistaken conventional truths, have no effective function, and therefore, such a distinction is made. Negating true substantiality establishes non-affirming negation. The cessation of arising and so forth is the enumerative ultimate truth. The ultimate cessation of proliferations is the ultimate ultimate truth. Not affirming the Alaya-vijnana, consciousness gathers as the six collections. The resultant wisdom's appearance is held to be like an illusion. Regarding the ultimate truth established by the non-affirming negation that refutes the apprehension of true substantiality in these knowable objects, it is also divided into two: the enumerative ultimate truth, which merely negates true arising and so forth, but is not free from the proliferations of non-arising; and the ultimate ultimate truth (267b), where all proliferations such as arising and non-arising are completely pacified. These two distinctions are taught in the (treatise on) the Two Truths. Most of these masters do not accept the Alaya-vijnana, holding that consciousness is a collection of the six consciousnesses. However, some Yogacara-Madhyamikas also accept the eight collections, including the Alaya-vijnana. They hold that the resultant appearances of the Buddha-body and wisdom attained at the culmination of the path exist like an illusion, inherently. J2. Second, presenting the system of Prasangika Madhyamaka, which has four parts: W1. Briefly state Chandrakirti's tradition. W2. Generally explain how early treatises elucidate Madhyamaka. W3. Distinguish in detail the ground, path, and result. W4. Primarily summarize the meaning of the philosophical tenets. W1. First, (it is said): Chandrakirti's system is uniquely supreme in cutting off the proliferations of characteristics. There are no autonomous inferences (independent reasonings). Only from the perspective of others, his own system is free from assertions. The tradition of Acarya Chandrakirti, who clearly elucidated the intention of the noble treatises and made prominent the system of Buddhapalita, is uniquely supreme and preeminent in cutting off the proliferations of characteristics. This is the exemplary instance of Prasangika Madhyamaka. There is no establishment of autonomous inferences that prove by the power of facts (or valid cognition) with a three-part logical reason. (Regarding) non-arising and emptiness, etc.
Tibetan
ས་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་དགག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ངོར་ཁས་ལེན་ཅིང་། དངོས་སྨྲ་བ་ལ་ནང་འགལ་སྟོན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཙམ་ལས་རང་ལུགས་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པས་ཁས་ལེན་དང་བྲལ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་མངོན་རྗེས་ལུང་ཉེར་འཇལ། ། གཞན་གྲགས་རྗེས་དཔག་འགལ་བརྗོད་ཐལ་འགྱུར་དང༌། ། མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་དང་ནི་མ་གྲུབ་པ། ། ཚད་མ་བཞི་དང་རྟགས་བཞིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད། ། དེས་ན་རང་ལུགས་སུ་མེད་པར་དགག་པ་དང་མ་ཡིན་དགག་གཉིས་ཀས་དགག་སྒྲུབ་བྱར་མེད་ཀྱང་། (༢༦༨ན)གཞན་ངོར་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི། མངོན་སུམ། རྗེས་དཔག །ལུང༌། ཉེ་བར་འཇལ་བ་བཞི་དང༌། གཞན་ལ་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག །འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས། སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པའི་མ་གྲུབ་པ་བཞི་སྟེ། ཚད་མ་བཞི་དང་རྟགས་བཞིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་དོ། ། འདིར་ཆོས་རྗེ་གོ་རམ་པས། བདག་སྐྱེ་འགོག་པ་ལ་འགལ་བ་བརྗོད་པ། གཞན་སྐྱེ་འགོག་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པ། གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ལ་གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ། གསེར་མདོག་པ་དོན་ཡོད་དཔལ་བས། ཀུན་མཁྱེན་ཡིན་ཀྱང་ད་དུང་དབུ་མ་ལ་ཐུགས་སྦྱོང་བྱེད་དགོས་པའི་བརྡ་སྟེ། དེའང་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ནི། གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་ཀྱི་རྟགས་ལ་མི་འདོད་པའི་ཐལ་བ་འཕེན་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་ཀྱིས་ནི། ཐལ་འགྱུར་དེའི་ཁྱབ་པ་རྒོལ་བ་གཞན་གྱི་བློ་ངོར་དཔེའི་སྟེང་དུ་ངེས་པར་བྱེད། སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པས་ནི། ཐལ་བ་དེ་ལྟར་འཕངས་པ་ལ་གཞན་གྱིས་ཚེར་མ་འབྱིན་མི་ནུས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐལ་འགྱུར་གསུམ་པོ་དེས་གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་རྒོལ་བ་ཕ་རོལ་པོའི་བློ་ངོར་བསྒྲུབ་ནས། གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞན་ངོར་རྗེས་དཔག་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་འཆད་དོ། ། དེས་ན། ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རིགས་པ་བཞི་པོ་འདི་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་རེ་རེ་འགོག་པ་ལའང་སྦྱར་བར་བཞེད་ཅིང༌། འདི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ཅུང་ཟད་ཞིབ་པར་བརྗོད་ན། དེའང་ཐོག་མར་གྲངས་ཅན་གྱིས་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་ལེན་ལ། བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཞེས་པའི་དོན་ནི། དངོས་པོ་(༢༦༨བ)རྣམས་རྒྱུའི་དུས་ན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྐྱེ་ཡི། མེད་པ་ནི་མི་སྐྱེ་སྟེ། དཔེར་
Chinese
为了遮破他人的邪见，在外境上承认；而对于承许实有宗派（如小乘有部、经部，以及大乘唯识宗、中观自续派等）而言，则仅仅是揭示其内在矛盾的应成，由于自宗并没有需要成立的所立，因此不作任何承认。 世间共许的现量、比量、圣言量、譬喻量； 他宗所许的比量、显示相违的应成； 以及同等因的驳倒、所破不符之未成立（过）； 以此四量和四理（驳倒、应成、同等因、未成立）进行遮破与建立。 因此，在自宗（应成派）看来，无论是绝对遮破（指否定某一事物的存在，不暗示其他事物）还是非绝对遮破（指否定某一事物，但暗示存在其他事物），都没有可遮破和可成立的（自宗不承许任何实有的法），然而，在他人看来，世间共许的现量、比量、圣言量、譬喻量这四种，以及他人所称许的比量、显示矛盾的应成、同等因的驳倒、和能立和所立不符的未成立（过）这四种，（268a）以此四量和四理（即驳倒、应成、同等因、未成立）进行遮破与建立。 在此处，法王果仁巴（Gorampa）说：遮破自生，是显示矛盾的应成；遮破他生，是同等因的驳倒；遮破二者（自生和他生）和合而生，是能立和所立不符的未成立（过）；遮破无因生，是他人所称许的比量。 金色多瓦•敦悦巴（Serdokpa Dönyö Pal）则说：“即便是遍知者（指果仁巴），也仍然需要研习中观。”亦即，以显示矛盾的应成，是对他人所承认的理由（因）施加不乐意的过失；而以同等因的驳倒，则在他人（对方）的心中，于比喻之上，确定该应成的遍（周遍）；而以能立和所立不符的未成立（过），则显示他人无法驳倒如此所施加的过失。以此三种应成，在他宗所称许的因上，在对方心中成立宗法和遍（周遍）之后，再以他宗所称许的理由（因）在他人心中生起比量。他如此阐释。 因此，（他）主张应成派的这四种不共理（即应成、同等因、未成立、他宗所许比量）也分别适用于遮破四边之生。 由于这是诸理（逻辑）中的主要部分，因此将稍微详细地阐述：亦即，首先，数论派（Sāṃkhya）主张自生。所谓自生的含义是：诸法（事物）在因位时，仅有已存在的（才能）产生，不存在的则不能产生。（268b）例如：
English
In order to refute others' wrong conceptions, one accepts from an external perspective; as for the realists (such as the Vaibhashikas and Sautrantikas of Hinayana, and the Yogacarins and Svātantrika Madhyamikas of Mahayana, who assert inherent existence), it is merely a *prasanga* (consequence) that points out their internal contradictions; since one's own system has no positive thesis to establish, it is free from making any assertions. The worldly renowned direct perception, inference, reliable testimony, and analogy; Others' renowned inference, *prasanga* (consequence) that states contradiction; And parity of reason, and unestablished (thesis) that is not in agreement (with the proven); By these four valid cognitions and four reasons (refutation, consequence, parity, unestablished), refutations and establishments are made. Therefore, from the perspective of one's own system (Prasangika Madhyamaka), there is nothing to be refuted or established, whether by simple negation (negating the existence of something without implying anything else) or implicative negation (negating something while implying the existence of something else); however, from another's perspective, the worldly renowned four: direct perception, inference, reliable testimony, and analogy, and the four (268a): inference renowned to others, *prasanga* that states contradiction, parity of reason, and unestablished (thesis) where the *sādhana* and *sādhya* are not in agreement, by these four valid cognitions and four reasons (refutation, consequence, parity of reason, unestablished), refutations and establishments are made. Here, Dharma King Gorampa said: To refute self-production, there is the *prasanga* that states contradiction; to refute other-production, there is parity of reason; to refute production from both (self and other), there is the unestablished (thesis) where the *sādhana* and *sādhya* are not in agreement; to refute causeless production, there is inference renowned to others. Serdokpa Dönyö Pal said: "Even if one is omniscient (referring to Gorampa), one still needs to study Madhyamaka." That is to say, by the *prasanga* that states contradiction, an undesired consequence is applied to the reason (sign) asserted by others; and by parity of reason, the pervasion of that *prasanga* is established in the mind of the opponent through an example; and by the unestablished (thesis) where *sādhana* and *sādhya* are not in agreement, it is shown that others cannot extract the thorn (refute the consequence) thus applied. By these three *prasangas*, after establishing the *pakṣa-dharma* (property of the subject) and pervasion renowned to others in the mind of the opponent, then, by the reason (sign) renowned to others, an inference is generated in the mind of the opponent. This is how he explains it. Therefore, (he) asserted that these four uncommon lines of reasoning of the Prasangikas (i.e., *prasanga*, parity of reason, unestablished, and inference renowned to others) are also applied to refute each of the four extremes of production. Since these are the principal among the lines of reasoning, they will be explained in a bit more detail: That is, first, the Sāṃkhya school asserts self-production. The meaning of self-production is: things are produced only if they already exist at the time of the cause; what does not exist is not produced. (268b) For example: