Tibetan
ས་གཉིས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་ཚད་མ་བཞི་དང་རྟགས་བཞིས་བྱེད། རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ནི་རང་རྒྱུད་ལ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རྟགས་དང་ཚད་མ་ཁས་ལེན་ཏེ། དེས་ན་སྔ་མས་རང་ལ་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཡང་མེད་ལ་གཞན་གྱི་ཁས་ལེན་འགེགས་པ་དང༌། རང་རྒྱུད་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་གྱི་ཁས་ལེན་འགེགས་པའོ། ། སོགས་ཁོངས་ནས། གཞན་ཡང་། འདི་གཉིས་ལ་གཞིའི་སྐབས་སུ། ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་ལོག་གམ་བདེན་རྫུན་གྱི་དབྱེ་བ་མི་འདོད་པ་དང་འདོད་པ། ཡུལ་ཐམས་ཅད་རྫུན་པ་དང་བློ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པར་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ། ལམ་གྱི་སྐབས་སུའང་། ཐོས་བསམ་གྱི་ཚེ་དགག་བྱ་བཀག་ཤུལ་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་མི་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ། (༢༦༥བ)ལྟ་བ་ཁས་ལེན་མི་འདོད་པ་དང་འདོད་པ་སོགས་ཕྲན་བུ་དང༌། འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ། རང་རྒྱུད་པ་ཁ་ཅིག །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་གནས་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཁས་བླངས་ནས་དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྣང་ཡང་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདེན་འཛིན་མེད་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ལ་མ་དག་ལས་སྣང་ཡོད་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་བ་དག །སྣང་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འཁྲུལ་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པས་སྣང་བའི་འཇུག་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར། ལས་སྣང་གཏན་མེད་པར་འདོད་པ་སོགས་ཁྱད་པར་ཕྲན་བུ་མང་དུ་ཡོད་དོ། ། ཚ༣ གསུམ་པ་དེ་དག་སོ་སོའི་ལུགས་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཛ༡ རང་རྒྱུད་པའི་རྣམ་བཞག ། ཛ༢ ཐལ་འགྱུར་པའི་རྣམ་གཞག་གོ། ། ཛ༡ དང་པོ་ལ་གཉིས། ཝ༡ བྱེ་བྲག་གི་དབྱེ་བ་སྨོས། ཝ༢ རྣམ་གཞག་མདོ་ཙམ་དུ་འཆད་པའོ། ། ཝ༡ དང་པོ་ལ་གཉིས། ཞ༡ མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་དང༌། ཞ༢ རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པའི་ལུགས་སོ། ། ཞ༡ དང་པོ་ནི། ཀླུ་སྒྲུབ་དགོངས་འགྲེལ་ལེགས་ལྡན་རྗེས་འབྲང་བཅས། ། རང་གི་འདོད་པ་སྟོང་སོགས་ཁས་བླངས་ནས། ། ཚུལ་གསུམ་དངོས་སྟོབས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་འགོད། ། ཕྱི་དོན་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན། ། དེ་ལ་སྤྱིར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བའི་ཚུལ་མང་དུ་བྱུང་ཡང་། གཙོ་བོ་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐོག་མར། ཇི་སྐད་དུ། བདག་
Chinese
二谛的遮破与建立，是以世间所共许的四量和四因而作。自续派则承许在自相续中成立的、具自力之因而成的量。因此，前派（应成派）对自己没有任何遍计所执的应成（主张），只是遮破他宗的承许。而自续派则是依靠由三相正量所成立的，能遮破戏论的理路来遮破他宗的承许。 （等等）其中，还有：这二者在“基”的阶段，（他们）是否承许世俗谛中有正误或真妄之分。（他们）是否承许一切境皆是虚妄、一切识皆是迷乱，等等。 在“道”的阶段，（他们）在闻思时，于遮破所破之处，是否建立所立。（265b）是否承许见地，等等细微的差别。 在“果”的阶段，某些自续派认为，如来相续中转依所得的智慧，如幻象般，纵然如幻的世俗显现在其面前，也不会迷乱，因为没有实执。佛陀仍有不清净的业现。应成派则认为，显现是无覆无记无明的习气所生，因此是迷乱。如来已经断除了无余的迷乱，因此，显现的执取已经寂灭。所以（应成派）认为业现是根本不存在的，等等，有许多细微的差别。 第三，宣说彼等各自宗派，有二：J1. 自续派的论说。J2. 应成派的论说。 J1. 第一个（部分）有二：W1. 宣说其差别分类。W2. 概要地宣说其论说。 W1. 第一个（部分）有二：Zh1. 随经部行中观派。Zh2. 随瑜伽行中观派的宗。 Zh1. 第一个（部分）是： 龙树密意解释善性（清辩）及随行， 承许自宗所立空性等， 宣说三相自力所成之因， 外境与经部宗相符。 关于此，一般来说，圣者龙树的《中观根本慧论》的密意，虽然有多种解释方式，但主要还是分成了应成派和自续派两支。并且，在此论典的开头， 如是说： 我
English
The refutation and establishment of the two truths are carried out by the four commonly accepted valid cognitions (pramanas) and four reasons (hetu) in the world. The Svātantrikas assert signs and valid cognitions that are established in their own continuum and possess inherent power. Therefore, the former (Prāsaṅgikas) have no universally determining thesis to establish for themselves, and they refute the assertions of others. Whereas the Svātantrikas refute the assertions of others by relying on reasoning that cuts off elaborations, which arises from valid cognition established by the three modes. (And so forth.) Furthermore: Regarding these two (schools), in the context of the Basis (Ground/Ontology), (they differ on) whether or not they assert a distinction of right/wrong or true/false within conventional truth. (They differ on) whether or not they assert that all objects are false and all minds are deluded, and so forth. Also in the context of the Path: When hearing and contemplating, after refuting what is to be refuted, (they differ on) whether or not to establish what is to be established. (265b) (They differ on) whether or not they assert a view, and other minor differences. In the context of the Result (Fruition): Some Svātantrikas assert that the transformed wisdom of the Tathāgata is like an illusion, and although conventional illusory appearances appear to it, it is not deluded because there is no grasping at true existence. And that impure karmic appearances exist for Buddhas. Whereas the Prāsaṅgikas assert that appearances are delusions, arising from the predispositions of non-afflictive ignorance. Since the Tathāgatas have abandoned all delusions without remainder, the engagement with appearances has completely ceased. Therefore, they assert that karmic appearances are utterly nonexistent, and so forth. There are many such minor differences. Chapter 3: Third, explaining the respective systems of these (two schools) has two parts: J1. The presentation of the Svātantrikas. J2. The presentation of the Prāsaṅgikas. J1. The first (part, i.e., Svātantrika presentation) has two parts: W1. Mentioning the specific distinctions. W2. Briefly explaining the presentation. W1. The first (part, i.e., specific distinctions) has two parts: Zh1. The Madhyamaka school following the Sūtra (Sautrāntika-Mādhyamaka). Zh2. The system of the Madhyamaka school following the Yoga (Yogācāra-Mādhyamaka). Zh1. The first (part) is: Nāgārjuna's treatises, commentators like Bhavaviveka, and their followers, Having asserted their own thesis, such as emptiness, etc., They present reasons established by the inherent power of the three modes, And are in agreement with the Sautrāntikas regarding external objects. In general, regarding that, although there have been many ways of interpreting the thought of the Ārya Nāgārjuna's treatise, the Mūlamadhyamakakārikā (Fundamental Verses on the Middle Way), it mainly branched into two: Prāsaṅgika and Svātantrika. Also, at the beginning of the treatise/text, As it is said: I