Tibetan
གུ་ས་བོན་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། རྒྱུ་ལ་མ་ལྟོས་པར་གྲུབ་ཟིན་པས་རྒྱུ་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་དང༌། མེད་པ་སྐྱེ་ན་རི་རྭ་བཞིན་དུ་རྒྱུས་ནུས་པ་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་པ་དང༌། གཉིས་ཡིན་རིགས་པ་དེས་ཁེགས་ཤིང་གཉིས་མིན་མི་སྲིད་པས། དོན་ལ་མྱུ་གུ་སྐྱེ་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའོ། ། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱོད་པ་ནི། འཁྲུལ་ངོར་ས་བོན་གཅིག་ལས་མྱུ་གུ་གཅིག་ཅེས་དང༌། རྐྱེན་གསུམ་ལས་མིག་ཤེས་གཅིག་ཅེས་དང༌། ཕ་གཅིག་ལས་བུ་དུ་མ་དང༌། ས་བོན་ཆུ་ལུད་དུ་མ་ལས་སྟོན་ཐོག་དུ་མ་ཞེས་སོགས་འགལ་བ་མེད་མོད། རིགས་ངོར་ནི་མུ་བཞིའི་ནང་ནས་རྒྱུ་གཅིག་ཁོ་ན་ལས་འབྲས་བུ་གཅིག་ཁོ་ན་དང༌། རྒྱུ་གཅིག་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་དུ་མ་དང༌། རྒྱུ་དུ་མ་ལས་འབྲས་བུ་གཅིག་ཁོ་ན་དང༌། རྒྱུ་དུ་མ་ལས་འབྲས་བུ་དུ་མ་འབྱུང་བ་མི་འཐད་དེ། རིགས་ངོར་གཅིག་ཉིད་མི་རིགས་ལ། དེས་དུ་མ་བདེན་གྲུབ་ཀྱང་ཁེགས་པས། སྐྱེ་མེད་སྒྲུབ་པའོ། ། ངོ་བོ་ལ་དཔྱོད་པ་ནི། མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་བདེན་པའི་གཅིག་དང་བདེན་པའི་དུ་མས་དབེན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བདེན་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་སྟེ། གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པ་འདི་ནི་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་འགོག་པའི་རིགས་པའི་རྩ་བ་ཡིན་ཞིང༌། དེའི་ཕྱིར་དབུ་མ་རྩ་བར། སྐྱེ་འགག །རྟག་ཆད། འགྲོ་འོང་། དོན་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་སྟེ། བརྒྱད་པོ་བཀག་པ་བསྟན་(༢༦༣ན)བཅོས་ཀྱི་མདོར་བསྟན་དུ་གསུངས་པ་ལ་གཞན་དྲུག་པོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་དགག་པ་ལ་རག་ལས་ཤིང༌། གཅིག་དང་ཐ་དད་དགག་པ་ནི་གཅིག་དུ་བྲལ་ཉིད་དོ། ། རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་སྒྲུབ་པ་དགོད་པ་ནི། སྣང་ཙམ་ལ་དཔྱོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིགས་པ་སྟེ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་མ་དྲོས་པས་ཞུས་པ་ལས་འབྱུང༌། དེ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་རྟགས་ཀྱིས་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་བདེན་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་སྒྲུབ་རྟགས་སུ་བཞག་པ་དངོས་བསྟན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི། དོན་དུ་ན། འདི་ཡང་དགག་བྱ་བདེན་པ་འགོག་པས་དགག་རྟགས་སུ་འགྱུར་ལ། འདི་ནི་དབུ་མ་པས་བདེན་སྟོང་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཆད་གཉིས་ཀའི་མཐའ་སེལ་བས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་པས་ཆད་མཐའ་སེལ་ཞིང༌། རང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གཞན་ལ་རག་ལས་པས་རྟག་པ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་དོན་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་པས་རྟག་མཐའ་སེལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་དུ་མ་དྲོས་པས་
Chinese
如果（芽）不是从种子中生出，并且不依赖于因缘而已经成立，那么就无需因缘；如果虚无之物生起，就像山羊角一样，任何因缘的力量都无法使其产生；如果“二者”（如自生和他生）的推论被此理驳斥，而“非二者”（如非自生非他生，若被认为真实成立）又不可能，那么实际上就证明了芽是无生的。 对因果二者的观察是：在迷惑的显现中，我们说“一粒种子生一个芽”、“三个条件生一眼识”、“一个父亲生多个孩子”，以及“多种种子、水、肥生多种庄稼”等，这些并没有矛盾。然而，从理性的角度来看，在四句（四边）之中，无论是“唯由一因生一果”、“由一因生多果”、“由多因生一果”，还是“由多因生多果”，这些都不能成立。因为从理性的角度来看，单一性本身就不合理；以此，多体的实有性也被驳斥，故而证明了无生。 对自性（体性）的观察是：以“芽等事物远离实有的单一性与实有的多重性”这一理证，来证明其不具实有性。这种“离一多”的推理，是所有佛教四宗派（内道四部）破斥所遮蔽的实有性（真实存在）的根本理路。因此，《中论》根本颂中说：“生灭、常断、去来、一异”，这八种戏论被遣除，在论典（卷263页）的简明义理中，其余六种（生灭、常断、去来）也依赖于对“一”和“异”的破斥。而对“一”和“异”的破斥，正是“离一多”本身。 以理证方式建立（空性）是：观察显现（假相）的缘起理路，它出自（佛对）龙王无热恼（Anavatapta）的请问。这是以“缘起”的理证来证明芽等事物不具实有性。虽然这（缘起）本身在表面教法中被视为建立（空性）的正理（正因），但实际上，它也因破斥所遮蔽的实有性而成为破斥之理（遮遣因）。这是中观宗证明真实空性的“推理之王”，因为它遣除了“常”和“断”这两种极端。 那也是因为它是缘起法，所以在世俗谛中并非不存在，从而遣除了“断边”；又因为它依赖于自身的因和其它条件，所以“常”和“自性成立”的含义不成立，从而证明了其无自性，遣除了“常边”。 如是，由无热恼（龙王所问）...
English
If (a sprout) does not arise from a seed, and being already established without relying on causes, then causes are unnecessary; and if something non-existent were to arise, like a mountain horn, no causal power could bring it about; and if the reasoning of "being both" (e.g., arising from both self and other) is thereby refuted, and it is impossible for it to be "not both" (meaning it arises from neither, as a truly established mode of production), then in essence, the sprout is proven to be unarisen. The analysis of both cause and effect is as follows: In the realm of deceptive appearances, there is no contradiction in speaking of "one sprout from one seed," "one eye-consciousness from three conditions," "many children from one father," or "many harvests from many seeds, water, and fertilizer," and so forth. However, from the perspective of reasoning, within the four alternatives (catuṣkoṭi), the arising of (1) solely one effect from solely one cause, (2) many effects from solely one cause, (3) solely one effect from many causes, and (4) many effects from many causes is not tenable. This is because, from the perspective of reasoning, singularity itself is untenable, and by this, the true existence of multiplicity is also refuted. Thus, unarising is proven. The analysis of nature/essence is the proof of the non-true existence of a sprout, for example, by the sign of its being devoid of truly existent singularity and truly existent multiplicity. This reasoning of "freedom from one or many" (Tib. gcig du bral gyi rigs pa) is the fundamental reasoning for refuting the truly existent object of negation across all four Buddhist philosophical schools. Therefore, in the *Root Verses of the Middle Way* (Mūlamadhyamakakārikā), where the eight negations—arising and ceasing, permanence and annihilation, going and coming, oneness and distinctness—are taught in the summary of the treatise (p. 263b), the other six depend on the refutation of oneness and distinctness. And the refutation of oneness and distinctness is precisely "freedom from one or many." Regarding the establishment by way of a sign: this is the reasoning of dependent origination, which analyzes mere appearance. It originates from the questions posed by the Nāga king Anavatapta. This proves something like a sprout to be truly non-existent by the sign of dependent origination. Although this itself is presented as a positive proof (sādhanā-hetu) in its explicit teaching, in essence, this also refutes the truly existent object of negation, thus becoming a refuting sign (pratiṣedha-hetu). This is the king of reasonings for Mādhyamikas to prove the emptiness of true existence, because it eliminates both extremes of permanence and annihilation. Furthermore, because it is dependently originated, it is not non-existent conventionally, thereby eliminating the extreme of annihilation. And because it depends on its own causes and other conditions, the meaning of being permanent and established by its own nature does not hold, thus proving its lack of intrinsic nature, which eliminates the extreme of permanence. Thus, by Anavatapta...
Tibetan
ཞུས་པ་ལས། མཁས་པས་རྟེན་འབྱུང་ཆོས་རྣམས་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། ། མཐར་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་པར་ཡོངས་མི་བྱེད། ། ཅེས་སོ། ། འདི་དག་གི་སྐབས་སུ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་ཀྱང༌། སྤྱིར་བུམ་པ་ཡོད་ན་བུམ་པ་གཅིག་གམ་དུ་མ་གང་ཡང་རུང་བར་གྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། མཐུན་པའི་དཔེ་སྒྱུ་མ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་ཞིང༌། གཏན་ཚིག་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་གཞལ་བྱ་ནི་གཏན་ཚིག་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་དེ་དག་དང་དོན་དམ་བདེན་པའི་གནས་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་མི་མཐུན་པ་མེད་དོ། ། ཚ༢ གཉིས་པ་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་རྩོད་ངག་ལ་(༢༦༣བ)སོགས་ཁྱད་པར་མང༌། ། ཐལ་རང་གཉིས་ཀས་བདེན་གཉིས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཅིང་། དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་ནི་གོང་སྨོས་ལྟར་མི་མཐུན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། གཞན་དུ་ན་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་དུ་མ་མེད་པས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་དབུ་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དེ་ལ་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའང་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་རང་གར་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། རྣམ་རིག་པ་དང་མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པ་རིགས་པ་ཤེས་པ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཅིང་རྣམ་རིག་པ་སོགས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་ཉམས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མ་ཉམས་པར་འདོད། ཐལ་འགྱུར་བ་ནི། དཔེར་ན། ཤིང་ལ་འཛེག་པ་མི་མཁས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དག་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པས་ཤིང་གི་ཡལ་ག་འོག་མ་བཏང་ནས་གོང་མ་སྙེགས་པས་མ་སླེབ་སྟེ་བར་མ་དོའི་གཡང་སར་ལྟུང་བ་ལྟར། དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འཚོལ་བའི་བསམ་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལས་འདས་ཤིང་ཡང་དག་པའི་དོན་ཡང་མ་རྟོགས་པར་བར་མ་དོར་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྟུང་བས་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལས་ཉམས་པར་སྨྲ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་ལམ་ལས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་གྱུར་ལ་ཞི་བའི་ཐབས་མེད་དོ། ། དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་བདེན་ལས་ཉམས། ། བདེན་གཉིས་ཉམས་ལས་ཐར་པ་འགྲུབ་ཡོད་མིན། །
Chinese
摘录如下： \t智者通达缘起法， \t绝不依止边执见。 \t如是说。 在此情境中，由于所知事物的自性不可能遍及，因此没有所遍与能遍的关联，故没有逆遍（反向周遍）。然而，就像一般而言，若有瓶子，则瓶子无论是一个或多个，其周遍是确定的。并且，运用如幻、如影像等相似的比喻，通过依据此等理证而推断所衡量的对象，正是由此理证所要成立的。在这些方法和胜义谛的安立上，应成派和自续派两者并没有不一致之处。 第二章 阐述其差别： \t世俗诤论（263b）等有诸多差别。 应成派和自续派两者都安立二谛，对于胜义谛，如上所述，没有任何微小的分歧。否则，由于事物的存在方式并非多种，则任何一种都将导致不是中观。不一致之处在于世俗谛的安立。其中，自续派不遵循世间人的世俗名言来安立世俗（遍计），因为他们认为世间人只是随意地运用名言，而没有经过理性的审察，因此可能会产生错误。于是，他们（自续派）依照那些通达理智者，如唯识宗和经部宗等，来安立世俗，并认为虽然唯识宗等在胜义谛上有所失误，但在世俗谛上却没有失误。 至于应成派，例如，就像那些不善于爬树的人，想往高处去，却放开下面的树枝去抓上面的，结果没抓到，掉进了中间的深渊。同样，实事论者（或执实者）也以寻求真实本性的心，超越了世间名言，但又未能证悟真实义，于是陷入了常断二边的中间，因此说他们失误了二谛。 《入中论》中说： \t圣者龙树足下道， \t舍离彼者无寂静。 \t彼等世俗真谛失， \t二谛失者无解脱。
English
From the requested (text): \t\t\tThe wise understand all phenomena as dependent arising, \t\t\tAnd never rely upon extreme views. \t\t\tThus it is said. In this context, because the inherent nature of objects of knowledge cannot be pervasive, there is no relationship of pervader and pervaded, thus there is no reversed pervasion. However, generally, if there is a vase, it is certain that pervasion is established whether the vase is one or many. Analogies such as illusions and reflections are applied. That which is to be measured by inference based on that reasoning is precisely what is to be established by that reasoning. In these methods and regarding the sphere of ultimate truth, there is no disagreement between the Prasangika and Svatantrika. Chapter 2. Explaining their differences: \t\t\tRegarding conventional disputes (folio 263b), there are many differences. Both Prasangika and Svatantrika establish the two truths. Regarding ultimate truth, as stated above, there is not even the slightest disagreement. Otherwise, since there are not multiple modes of existence for phenomena, it would follow that any of them would not be Madhyamaka. The disagreement lies in the establishment of conventional truth. In this regard, the Svatantrikas do not follow the conventional designations of worldly people for the conventional presentation, because they (Svatantrikas) consider that worldly people arbitrarily engage in designations without rational investigation, and thus errors are possible. Therefore, they (Svatantrikas) establish conventional truth in accordance with those who comprehend reasoning, such as the Vijnanavada and Sautrantika schools, and they assert that even if the Vijnanavada and others err concerning ultimate truth, they do not err concerning conventional truth. As for the Prasangikas: For example, just as those who are unskilled in climbing a tree, wishing to ascend to a higher level, let go of the lower branch to grasp the upper one, but fail to reach it and fall into the middle abyss. Similarly, the Realists (or those who assert inherent existence), with the intention of seeking ultimate reality, transcend worldly conventions but also fail to realize the true meaning, and thus fall into the middle into the extremes of permanence and annihilation, thereby asserting that they err in both truths. From the *Madhyamakavatara* (Introduction to the Middle Way): \t\t\tIndeed, from the path of the noble Nagarjuna, \t\t\tFor those who deviate, there is no means to peace. \t\t\tThey err concerning conventional truth itself, \t\t\tWithout both truths, liberation cannot be attained.