Tibetan
ས། དོན་དམ་སྟོང་ཚུལ་དང༌། ཁྱད་པར་ཀུན་རྫོབ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཚུལ་ལ་བརྟེན་དབྱེ་སྒོ་མི་འདྲ་བ་མང་ཡང་། མདོར་བསྡུ་ན། མདོ་དང་སྔགས་ཀྱི་དབུ་མའི་ཚུལ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། ། པ༢ གཉིས་པ་[རྒྱས་བཤད་]ལ་གཉིས། ཕ༡ ཐུན་མོང་མདོ་ལུགས་ཀྱི་དབུ་མ་དང༌། ཕ༢ ཟབ་མོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་དབུ་མའོ། ། ཕ༡ དང་པོ་ལའང་གཉིས། བ༡ མིང་གི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན། བ༢ མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། བ༡ དང་པོ་ནི། མདོ་ལུགས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད། ། གཙོ་ཕལ་ཕྲ་རགས་ལ་སོགས་བརྡ་ཡང་སྦྱོར། ། བོད་དུ་རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་ཞེས་སུ་གྲགས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བའི་ཚུལ་ལམ་ལུགས་སྲོལ་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བའི་དབང་གིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་གཉིས་སུ་རིགས་ངེས་ཤིང༌། དེ་དག་ལ་ཁ་ཅིག་གིས། དབུ་མ་པ་ལ་གཙོ་ཕལ་གཉིས་ཀྱི་བརྡ་སྦྱར་ལ། སློབ་དཔོན་བྷ་བྱ་སོགས་ཀྱིས་ཕྱི་མ་ལ་ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མ་དང༌། སྔ་མ་ལ་རགས་པ་ཕྱིའི་དབུ་མ་ཞེས་པའི་བརྡ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྦྱོར་ཞིང༌། བོད་དུ་ཇོ་ནང་ཆོས་རྗེ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་ཕྱིན་ཆད་ནས། དབུ་མ་རང་སྟོང་དང་གཞན་སྟོང་གི་ལུགས་ཞེས་ཡོངས་སུ་གྲགས་སོ། ། བ༢ གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། མ༡ རང་སྟོང༌། མ༢ གཞན་སྟོང་ངོ༌། ། མ༡ དང་པོ་ལ་གཉིས། ཙ༡ དབྱེ་བ་མདོར་སྨོས། ཙ༢ རྣམ་གཞག་ཞིབ་མོར་བཤད་པའོ། ། ཙ༡ དང་པོ་ནི། སྔ་མར་རང་རྒྱུད་པ་དང་ཐལ་འགྱུར་གཉིས། ། སྔ་མར་སྨོས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་ལའང་། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་ཐ་སྙད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རང་ལུགས་སུ་ཁས་བླངས་ནས། ཚུལ་(༢༦༠བ)གསུམ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིག་གཙོ་བོར་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགོད་པའི་ཕྱིར་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཟླ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་སྐྱེ་མེད་དང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་དགག་པའི་གཞན་ངོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཁས་ལེན་ཅིང༌། ཚུལ་གསུམ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་རང་རྒྱུད་པ་མེད་པས་དངོས་སྨྲ་བ་ལ་ནང་འགལ་སྟོན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཙམ་གཙོ་བོར་འགོད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བ་ཞེས་གྲགས་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། ། ཙ༢ གཉིས་པ་རྣམ་གཞག་ཞིབ་མོར་བཤད་པ་ལ་གསུམ། ཚ༡ ཐལ་རང
Chinese
萨！ 尽管依究竟空性之理与特别是世俗许受之理，存在众多不同分类，但总而言之，可归结为显教和密宗的两种中观道。 二、[广说]分二：1. 共通显教宗派之中观；2. 深奥密宗之中观。 1. 第一个又分二：1. 以名称略说；2. 以体相广说。 1. 第一个，是： 显宗无自性瑜伽行， 主次粗细等称谓亦用。 藏地自空他空之说盛行。 由于大乘经部诸论师解释义理的方式或宗派传统略有不同，故可分为宣说无自性之中观师和瑜伽行中观师两种。其中，有些人将中观师分为主要和次要两类。 圣者婆维耶（Bhavya）等人，对后者（瑜伽行中观师）使用“微细内中观”的称谓，对前者（无自性中观师）使用“粗大外中观”等称谓。 在藏地，从觉囊派法主遍知大师（多罗那他）以来，中观自空和中观他空之说广为流传。 2. 第二个，以体相广说，分二：1. 自空；2. 他空。 1. 第一个（自空）分二：1. 略说分类；2. 详细阐述宗义。 1. 第一个，是： 前述自续派和应成派二者。 前述宣说无自性之中观师，又分为：随行清辩论师（Bhavaviveka），于世俗中承认一切法无生、空性等为自宗，主要以三相（260页背面）正理之力成立的自续因作为所立，故称“自续派”；以及随行月称论师（Candrakīrti），只承认以破斥他宗邪见来表显无生和空性等，由于不具备以三相正理之力成立的自续因，故主要以显现与实事师（外道或小乘）内相违的应成（推论）作为所立，故称“应成派”。此二者存在。 2. 第二个，详细阐述宗义，分三：1. 应成、自续。
English
Sa! Although there are many different classifications based on the ultimate mode of emptiness and, in particular, the conventionally accepted mode, in brief, they are definitively categorized into the two systems of Madyamaka: Sutra and Tantra. II. The second [Extensive Explanation] has two parts: 1. The common Sutra-system Madyamaka; and 2. The profound Secret Mantra (Tantra) Madyamaka. 1. The first (common Sutra-system Madyamaka) also has two parts: 1. A brief explanation by name; and 2. An extensive explanation by characteristics. 1. The first is: Sutra-system inherent existence-less Yogācāra, Principal, secondary, subtle, gross, and other terms are also applied. In Tibet, self-emptiness (Rangtong) and other-emptiness (Shentong) are well-known. Due to slightly different ways or traditions of interpreting the Great Vehicle (Mahayana) Sutras, two classes are defined: the Madyamikas who assert inherent existence-lessness (Niḥsvabhāvavādin Madyamikas) and the Yogācāra Madyamikas. Among these, some apply the terms 'principal' and 'subordinate' to Madyamikas. Acārya Bhavya (Bhāvaviveka) and others also apply terms such as 'subtle inner Madyamaka' to the latter (Yogācāra Madyamaka) and 'gross outer Madyamaka' to the former (inherent existence-less Madyamaka). In Tibet, from the time of the Jonang Dharma Lord, the Great Omniscient One (Dolpopa Sherab Gyaltsen), the traditions of Rangtong (self-emptiness) and Shentong (other-emptiness) Madyamaka became widely renowned. 2. The second, an extensive explanation by characteristics, has two parts: 1. Rangtong (self-emptiness); 2. Shentong (other-emptiness). 1. The first (Rangtong) has two parts: 1. A brief mention of the divisions; 2. A detailed explanation of the presentation. 1. The first is: Formerly, Svātantrika and Prāsaṅgika, two. Regarding the previously mentioned Madyamikas who assert inherent existence-lessness, they are divided into two: the followers of Lekden Jed (Bhāvaviveka), who assert as their own system that all phenomena are unborn and empty in conventional reality, and primarily present an autonomous syllogism (svatantra-anumāna) proven by the force of the three modes (p. 260b) as their main proof, hence they are called 'Svātantrika' (Autonomous School); and the followers of Drakpa (Candrakīrti), who assert that unbornness and emptiness are solely expressed by refuting others' wrong conceptions, and because they do not possess an autonomous syllogism established by the force of the three modes, they primarily present mere consequences (prasanga) that demonstrate internal contradiction to realists, hence they are known as 'Prāsaṅgika' (Consequentialist School). These two exist. 2. The second, a detailed explanation of the presentation, has three parts: 1. Prāsaṅgika, Svātantrika.
Tibetan
་ཐུན་མོང་བའི་ལུགས། ཚ༢ དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཚ༣ དེ་དག་སོ་སོའི་ལུགས་སོ། ། ཚ༡ དང་པོ་ལ་གཉིས། ཛ༡ བདག་མེད་གཉིས། ཛ༢ རིགས་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ཛ༡ དང་པོ་ནི། ཐུན་མོང་ལྟ་བའི་འབྱུང་གནས་གང་ཟག་དང༌། ། སྒྲིབ་རྩ་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཉིས་རིགས་པས་བཀག ། དབུ་མ་ཐལ་རང་གཉིས་ཐུན་མོང་དུ། ལྟ་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གང་ཟག་གི་བདག་དང༌། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་མཚན་དུ་བདེན་པར་ཞེན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཉིས་ལུང་དང་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་མང་པོས་བཀག་ནས་བདག་མེད་གཉིས་ལ་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཚུལ་བསམ་སྒོམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཅུང་ཟད་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། ། ཛ༢ གཉིས་པ་རིགས་པའི་ཚུལ་ནི། ཆོས་ཅན་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་བཏགས་པ་དང༌། ། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཡང་དོན་དང་ཐ་སྙད་གཉིས། ། གཏན་ཚིག་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ངོ་བོ་ལ། ། དཔྱོད་བྱེད་བཞི་ཡིས་དངོས་སྨྲའི་ཡོད་མཐའ་སེལ། ། སྣང་ཙམ་ལ་དཔྱོད་རྟེན་འབྲེལ་རིགས་པ་ཡིས། ། མཐའ་གཉིས་བསལ་བའི་དོན་དམ་མི་མཐུན་མེད། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་ཆོས་ཅན་ཞེས་པ་ནི་རྩོད་གཞི་ཡིན་ལ། དེའང་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་ཚད་མས་(༢༦༡ན)གྲུབ་ཅིང༌། དངོས་པོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་རགས་པ་དང༌། མྱུ་གུ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཕྲ་བ་གང་ཡང་རུང་བ་ལུགས་འདིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དངོས་པོར་ཞེན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། ། དགག་བྱ་ནི། ཆོས་ཅན་དེའི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་སྣང་བ་དང་བཏགས་པའི་དགག་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ལས། རེ་ཞིག་སྣང་བ་ནི་འགོག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། མིག་རབ་རིབ་ཀྱིས་བསླད་པ་རྣམས་ཇི་སྲིད་མིག་སྐྱོན་དང་མ་བྲལ་བ་དེ་སྲིད་དུ་སྐྲ་ཤད་དང་ཟླ་བ་གཉིས་སོགས་ཀྱི་སྣང་བ་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་དུ། ཇི་སྲིད་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པ་མ་སྤངས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་མི་ལྡོག་པས་དེ་ཉིད་རིགས་པས་དགག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དགག་དགོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་ནི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པར་དེ་ལ་ཞེན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན། སྒྱུ་མ་མཁན་རང་གིས་སྤྲུལ་པའི་ན་ཆུང་ལ་མི་ཆགས་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡོད་ཀྱང་ཞེན་པ་མེད་ན་མི་འཆིང་བའི་ཕྱིར་དང༌། བྱིས་པ་རྣམས་སྒྱུ་མའི་ན་ཆུང་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་འཕེལ་བའི
Chinese
共同之宗。第2节，二者之差别。第3节，各自之宗派。 \t\t\t第1节，初者有二：1. 二无我。2. 理智之方法。 \t\t\t1. 初者： \t\t\t寻常执见的根源——人我， \t\t\t障碍之根——法我二者，皆以理驳斥。 \t\t\t中观应成与自续二派共同认为，各种见解和烦恼的根源——执著人我为实的“人我”，以及二障的根本——执著内外一切法自相实有的“法我”，这两种我执，通过众多的教证和理证进行遮破，将心平等安住于二无我之上。它们的法相将在思维修习的章节中略作广述。 \t\t\t2. 第二，理智之方法是： \t\t\t在所依之法上，施设所破； \t\t\t对所立之义，亦分胜义与世俗二种。 \t\t\t因果之理其性者， \t\t\t需以四种观察，排除实有宗之“有”边。 \t\t\t仅以缘起之理观察显现， \t\t\t破除二边之胜义，无有相违。 \t\t\t首先，“法体”（chos can）指的是辩论的议题（或论题）。这，也是由辩论双方的量（正确认知）所成立的（261页，正面）。无论是粗大的“事物”（dngos po）还是细微的“嫩芽”（myu gu）等，在此体系中，它们都是将导致执著其相违面为实有，并需要被破斥的。 \t\t\t所破者，若于法体之上作观察，则所破可确定为二：显现之所破与假立之所破。暂时而言，显现并非是应予遮破者。譬如，患有白内障者，只要眼疾未愈，其所见的毛发、二月等显现就不会消失。同样，只要未断除非烦恼性无明，六识所见的如幻显现就不会消失，因此，无法以理智将其遮破。 \t\t\t亦非必须遮破，因为过患并非源于显现本身，而是源于对显现的执著。譬如，魔术师不会执著于自己幻化出的少女，同样，即便存在显现，若无执著，则不会被束缚。正如孩童对幻化少女产生贪爱一样，烦恼的增长是由于对显现的明确执著...
English
Common System. Section 2: Distinctions between the two. Section 3: Their respective systems. \t\t\tSection 1: The first has two. Sub-section 1: The two selflessnesses. Sub-section 2: The method of reasoning. \t\t\tSub-section 1: The first is: \t\t\tThe source of common views, the self of persons, and \t\t\tThe root of obscurations, the two selves of phenomena, are refuted by reasoning. \t\t\tThe two Madhyamaka schools, Prasangika and Svatantrika, commonly (agree on): The self of persons, which is the root of all views and afflictions, the grasping at a self of persons; and the self of phenomena, which is the root of the two obscurations, the grasping at all outer and inner phenomena as truly existent by their own characteristics. These two selves are refuted by many scriptural citations and lines of reasoning, and the mind is placed evenly upon the two selflessnesses. The method for these will be explained in somewhat more detail during the stages of contemplation and meditation. \t\t\tSub-section 2: The method of reasoning is: \t\t\tUpon the subject basis, the object of negation is superimposed; and \t\t\tRegarding the object to be established, there are two: ultimate and conventional. \t\t\tThe nature of both reasoning (cause and effect); \t\t\tThe four analyses eliminate the extreme of existence held by the realists. \t\t\tAnalyzing mere appearance with the reasoning of dependent origination; \t\t\tThe ultimate, free from the two extremes, has no contradiction. \t\t\tFirstly, "subject basis" (chos can) refers to the point of contention (topic). This, moreover, is established by the valid cognitions of both the proponent and opponent (page 261, recto). Whether it be something gross like "object" (dngos po) or subtle like "sprout" (myu gu), in this system, these are all things that will lead to grasping at their opponent factor as truly existent, which is to be refuted. \t\t\tThe object of negation is: When analyzed upon that subject basis, the object of negation is definitely of two types: that which appears and that which is imputed. For now, it is not reasonable to negate mere appearance. For example, just as those whose eyes are afflicted by cataracts will not cease to perceive appearances like falling hairs and two moons as long as they are not free from the eye defect. So too, as long as the non-afflicted ignorance is not abandoned, the magical illusion-like appearances of the six consciousnesses will not cease, and therefore, they cannot be negated by reasoning. \t\t\tNor is it necessary to negate it, because faults do not arise from mere appearance but from grasping onto it. For example, just as a magician does not grasp onto the young woman he himself created, so too, even if there are appearances, if there is no grasping, one is not bound. Just as children develop attachment to the illusory young woman, afflictions increase from explicitly grasping onto appearances...