Tibetan
་ཕྱིར་རོ། ། ཆེད་ཀྱིས་བཀག་ན་ཉེན་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། སྣང་བ་བཀག་ན་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའང་ཅང་མེད་ཀྱི་བཀག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཆད་མཐར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན། ཀུན་བརྟགས་པ་འབའ་ཞིག་འགོག་པར་བྱེད་དེ། དེ་ནི་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་བཞིན་དུ་བློས་ཞེན་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་ལ་མ་ཞུགས་པས་དགག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདི་ཡུལ་སུན་དབྱུང་མེད་པར་ནི། ། དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་(༢༦༡བ)པ་ལྟར། ཡུལ་མ་བཀག་པར་ཡུལ་ཅན་དགག་མི་ནུས་པ་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས། བརྟགས་པ་མ་བཀག་པར་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མངོན་པར་ཞེན་པ་དགག་མི་ནུས་ལ། དེ་མ་བཀག་པར་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མི་ལྡོག་སྟེ། དེ་ནི་དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན། དབུ་མ་པས་དགག་བྱ་ནི་བཏགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་དོན་ལ་གྲུབ་པ་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་དུ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དང་པོ་ནི། རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་ཆོས་སུ་ཀུན་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་ཐ་སྙད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་འདི་ཙམ་པ་ཉིད་དོ། ། འདི་ལའང་འཇིག་རྟེན་ན་དངོས་སུ་གྲགས་པ་སོང་ཞིག །འདུག་ཅིག །ཟོ་ཞིག་ལ་སོགས་པ་དང༌། དངོས་སུ་མ་གྲགས་ཀྱང༌གྲགས་རུང་གི་ཐ་སྙད་རྒྱུ་འབྲས་དང་ས་ལམ་སྤང་གཉེན་སོགས་གསུང་རབ་ལ་གྲགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་གྲགས་པ་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་དགག་པར་མི་བྱ་བའི་ཚུལ་ཡང་གོང་དུ་སྣང་སེལ་གྱི་སྐབས་སུ་སྨོས་པ་ལྟར་རོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ལའང་། དོན་སྒྲུབ་པ་དང་། ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་། རྒོལ་བའི་ཤེས་འདོད་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་མེད་པར་དགག་པ་དང༌། རང་བཞིན་ཙམ་གྱི་དགག་བྱ་དེ་མེད་པའི་མེད་པར་དགག་པ་གཉིས་ཡོད་ལ། དེའང་ཆོས་ཅན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་བདེན་པ་སོགས་བཀག་ཙམ་གྱི་མེད་པར་དགག་པ་ནི་འདིར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། སྣང་བ་འདི་ཡང་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་སམ། (༢
Chinese
所以， 如果特意加以遮破，也会变得危险。因为如果遮破显现，空性就会成为‘没有实体’之义；而修习空性的瑜伽士，也会因为心中执著于‘一无所有’的遮破，从而堕入断边。所以， 因此，所要遮破的仅仅是遍计所执。因为遍计所执，如同将绳子误执为蛇一般，除了被心执著之外，并非真实存在，所以能够被遮破；并且， 《释量论》中说(261b页)： ‘若无此境之遮遣， 则不能断彼执著。’ 如是所说，如果境不被遮破，则不能遮破有境，这是事物的本性。因此，若不遮破遍计，则无法遮破其有境的明显执著；若不遮破彼，则一切烦恼不会止息，因为彼是其根本。 因此，中观宗认为所破的唯是假立，此又分两种：一是世俗上所安立的须破斥，二是实义上所安立的须破斥，而非世俗上不成立者。 第一种，是自宗和他宗的论师们所遍计的‘我’和‘法’。如上所述，这些在世俗谛中也未曾成立。 第二种，是世间所共许的缘起世俗，即仅是如此的因缘。 对此，世间中直接公认的‘去’、‘住’、‘吃’等等；以及虽然不是直接公认，但可被公认的世俗，如经论中公认的因果、道地、断证等等。 其中，世间所共许的世俗，不应仅仅在世俗层面遮破的方式，也如前面在遣除显现之章节中所述。 在应成（所成）方面，有证成实义和证成世俗两种。 在证成实义方面，又分两种：一是依据诤论者求知意乐的不同，以‘事物自性不存在’的方式进行无遮；二是仅就自性而言，以‘不存在’的所破进行无遮。 其中，仅遮破法相自性成立和真实等（所破）的无遮，是此处的所应成。例如：‘此显现并非以真实自性存在’，或者， (2
English
Therefore, If one specifically negates, it also becomes dangerous. Because if appearances are negated, emptiness will become a meaning of 'no substance'; and a yogi meditating on emptiness, by mentally holding to the negation of 'nothing whatsoever', will fall into the extreme of nihilism. Therefore, Therefore, what is to be negated is merely the thoroughly imagined. Because it, like a rope mistaken for a snake, is merely grasped by the mind and does not truly exist, it can be negated; and, In the *Pramāṇavārttika* it states (p. 261b): 'If this object is not refuted, Then it is not possible to abandon that [grasping].' As thus taught, if the object is not negated, the subject cannot be negated; this is the nature of phenomena. Therefore, without negating the imagined, the overt clinging of its subject cannot be negated. And without negating that, defilements will not cease, because that is their root. Therefore, Mādhyamikas assert that the object of negation is merely imputation, and it has two aspects: one is that which is established merely conventionally and is to be negated; the other is that which is established ultimately and is to be negated, but not what is conventionally not established. The first type refers to what is thoroughly imagined as 'self' and 'phenomena' by the proponents of one's own and other philosophical systems. As stated above, these are not established even in conventional truth. The second type is the conventionally renowned dependent arising in the world, which is merely these causes and conditions. Regarding this, there are terms directly renowned in the world, such as 'go,' 'stay,' 'eat,' and so forth; and also, although not directly renowned, conventionally acceptable terms such as cause and effect, stages and paths, abandonment and antidote, etc., which are renowned in the scriptures. Regarding that, the manner in which the conventionally renowned terms of the world should not be negated merely conventionally is also as mentioned above in the section on dispelling appearances. As for what is to be established, there are two types: establishing the ultimate meaning, and establishing the conventional. Regarding the establishment of ultimate meaning, there are two types: a non-implicative negation based on the different cognitive intentions of the disputant, asserting the non-existence of an inherent nature of phenomena; and a non-implicative negation asserting the non-existence of the object of negation that is merely an inherent nature. Among these, the non-implicative negation that merely negates the inherent establishment and true existence, etc., of phenomena, is what is to be established here. For example: 'These appearances do not exist by way of an ultimate nature,' or, (2
Tibetan
༦༢ན)ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་དུ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་མེད་དགག་རྣམ་གཅོད་དགག་བྱ་ཆད་ཙམ། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཙམ་དེ་ཉིད་མ་གཏོགས་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཡང་མེད་པའོ། ། དེ་མེད་པས་གཞན་གྱིས་བརྩད་དུ་ཡང་མེད་དེ། རྩོད་ཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། ། དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད། ། ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པའི་ཕྱིར། ། ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི། ། དོན་གྱིས་འགའ་ཞིག་དམིགས་ན་ནི། ། སྒྲུབ་པའམ་ཟློག་པར་བྱ་ན་དེ། ། མེད་ཕྱིར་ང་ལ་ཀླན་ཀ་མེད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ལ་མེད་པར་དགག་པའི་དོན་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལ་བྱ་སྟེ། མདོ་ལས། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཆོས་འདི་སུས་ཤེས་པ། ། དེ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཆགས་མེད་འགྱུར། ། ཞེས་པས་སྒྲ་རྟོག་གི་མཐུ་ཟད་ནས་ངལ་བ་ངལ་སོས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། ། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་དོན་མདོར་ན། བྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན། སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་དགག་བྱ་དངོས་དང༌། སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་ཏེ། འདི་ལ་དགོངས་ནས། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས། རང་བཞིན་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། སྐྱེ་བ་སེལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། ། སྒྲུབ་བྱེད་གཏན་ཚིག་ནི། སྤྱིར་དབུ་མའི་རིགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ། དགག་པ་འགོད་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་འགོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རྒྱུ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ། འབྲས་བུ་ལ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག །རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག །རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ཏེ་བཞི་ཡོད་པའི། དང་པོ་ནི། སཱ་ལུ་ལྗང་པའི་མདོ་དང་། ཕྱི་མ་ནི། ལང་གཤེགས་ལས་གསུངས་ཤིང་། བར་པ་གཉིས་ཀྱང་མདོ་ཅི་རིགས་ནས་(༢༦༢བ)འབྱུང་ལ། འདི་བཞིས་དངོས་སྨྲ་བས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་སེལ་བས་ཡོད་མཐའ་སྤོང་བའོ། ། དེ་བཞི་ཡང་རིམ་པ་བཞིན་དུ། རྒྱུ་ལ་དཔྱད་པ་ནི། མྱུ་གུ་སྐྱེ་ན། བདག་ལས་སམ། གཞན་ལས་སམ། གཉིས་ཀ་ལས་སམ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་ཞེས་དཔྱད་པས། རིགས་ངོར་གང་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བས་སྐྱེ་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའོ། ། འབྲས་བུ་ལ་དཔྱོད་པ་ནི། མྱུ་གུ་སྐྱེ་ན། ས་བོན་གྱི་སྐབས་ཡོད་པ་སྐྱེའམ། མེད་པ་སྐྱེ་ཞེས་དཔྱད་པས། ས་བོན་གྱི་སྐབས་ཡོད་པ་སྐྱེ་ན་མྱུ་
Chinese
62n) 所谓“如是观察，如是皆无”的非遮，仅仅是断除了所遮，除了离戏之外，并没有任何遍除所立的所证。 因此，由于其不存在，故也无法被他人辩驳。在《止诤论》中说： “若我曾有任何宗， 则我有彼诸过失。 然我并无任何宗， 我则纯然无过失。 若依现量等诸义， 能见某种所立者， 则可立或可破之， 无故于我无诤难。” 对此，空无的含义指的是“什么都不是”，如经中说： “谁能了知此‘什么都不是’之法， 彼于一切法皆无执著。” 因此，据说这就像声音和分别的势力耗尽之后，获得疲劳的休息和安歇。 简而言之，遮破和成立的含义是：当通过“所作”来成立“声是无常”时，执著“声是常”的分别识是真正的所遮，而执著“声是无常”的分别识是真正的所立。 考虑到这一点，龙树菩萨（Nagarjuna）说：“这是为了让人理解自性不存在，而不是为了遣除生起。” 成立的论式是：一般而言，在中观（Madhyamaka）理证的推理方式上，有安立遮破和安立成立两种。 首先，在安立遮破方面，有四种： 1. 观察因而遮破，即金刚屑（Vajra-kana）； 2. 观察果而遮破，即有无生灭； 3. 观察因果二者而遮破，即四句生灭； 4. 观察自性而遮破，即离一多。 这四种中： 第一种，出自《稻秆经》（Salistamba Sutra）； 最后一种，出自《楞伽经》（Lankavatara Sutra）； 中间两种，也出自各种经典（Sutra）（262b）。 这四种（理证）通过遣除实事论者（realists）对自性实有的增益，从而断除了“有”的边见。 这四种（理证）也依次是： 1. 观察因：如果幼苗生起，那么（是）从自、从他、从二者、还是无因生起呢？通过这种观察，从理证（logic）的角度看，从任何一方都不能生起，因此成立为无生。 2. 观察果：如果幼苗生起，那么（是）在种子阶段已有的生起，还是没有的生起呢？通过这种观察，如果在种子阶段已有的生起，那么幼苗...
English
62n) The non-affirming negation, such as “as one analyzes, so it does not exist,” merely severs the object of negation. Apart from being merely free from elaborations, there is no universally negated object to be established. Therefore, since it does not exist, it cannot be refuted by others. In the *Vigrahavyavartani* (Stopping Disputes), it is stated: “If I had any assertions, Then I would have those faults. Since I have no assertions, I am indeed purely without fault. If by means of direct perception and so forth, Something were to be observed, Then one could establish or refute it, Since it does not exist, I have no ground for dispute.” Regarding that, the meaning of non-existence (negation) refers to “nothing whatsoever,” as it is said in the Sutra: “Whoever knows this Dharma which is nothing whatsoever, That one will become unattached to all Dharmas.” Therefore, it is explained that this is like the power of sound and conceptual thought being exhausted, leading to rest and repose. In brief, the meaning of negation and establishment is: when establishing that “sound is impermanent” through “being produced,” the consciousness that superimposes “sound is permanent” is the actual object of negation, and the consciousness that superimposes “sound is impermanent” is the actual object of establishment. Considering this, Nagarjuna said: “This is to make one understand the absence of inherent existence, not to eliminate arising.” Regarding the establishing proof (reasoning): Generally, in the Madhyamaka (Middle Way) system of logical inference, there are two types of application: applying negation and applying establishment. Firstly, regarding the application of negation, there are four types: 1. Negating by analyzing the cause: the Diamond Particles (Vajra-kana); 2. Negating by analyzing the effect: the negation of arising from existence or non-existence; 3. Negating by analyzing both cause and effect: the negation of four-cornered arising; 4. Negating by analyzing its own nature: freedom from one and many. Among these four: The first is from the *Salistamba Sutra*; The last is taught in the *Lankavatara Sutra*; The middle two also appear in various Sutras (262b). These four (types of reasoning) eliminate the superimposition of inherent existence by realists, thereby abandoning the extreme of existence. These four (types of reasoning) are also, in sequence: 1. Analyzing the cause: If a sprout arises, then (does it arise) from itself, from another, from both, or causelessly? Through such analysis, from the perspective of logic, it does not arise from any of these, thus establishing non-arising. 2. Analyzing the effect: If a sprout arises, then (does it arise) as something that existed at the seed stage, or as something that did not exist? Through such analysis, if it arises as something that existed at the seed stage, then the sprout...