Chinese
知其非实有，于世俗缘起中，以菩提心为根本，以如幻之智，行布施等广大善行，断除不善，不颠倒取舍，善加行持，由此趋入世俗谛。于胜义中，知一切法无有取舍、无有遮遣、无有断除，仅是显现，其自性为空，由此趋入胜义谛。如是，以二谛之门趋入，即是见行、方便智慧、二资粮双运之行持。 --- 三、所护之戒： 所护是菩萨戒。(259页反面) 所护即是菩萨的戒律，这也要通过究竟远离戏论和相的大智慧加持而受持。 --- 四、所证之见： 所证世俗诸法如水中月， 虽无而显现，胜义戏论相皆， 寂灭二谛无颠倒悟。 中观宗所证之见是：世俗中一切法如同水中月般，虽无而显现；胜义中一切戏论和相皆寂灭，如此无颠倒地彻底了悟二谛的实相。 --- 五、所获之果： 果为寂灭二身现前。 各自最终所获之果是涅槃，此点三乘皆同。然而，中观宗不认为仅止于烦恼和蕴聚的止息即是涅槃，而是认为以一切戏论寂灭之方式，无颠倒地现证清净和不清净诸法之实相，方是涅槃。 《中论》云： 无有断除亦无获得， 无有断绝亦无恒常， 无有止灭亦无生起， 此乃名为涅槃。 又《无与伦比赞》云： 你遍知烦恼与， 清净一味无二。 与法界无有差别， 你即是遍尽清净。
English
Knowing them to be non-existent inherently, in conventional dependent origination, driven by bodhicitta and with an illusory-like wisdom, one practices extensive virtues such as generosity, abandons non-virtues, without confusing acceptance and rejection, and conducts oneself well, thereby engaging in conventional truth. In ultimate truth, knowing that all phenomena, merely appearing, are empty of their inherent nature, without acceptance or rejection, without refutation or establishment, without abandonment or attainment, one thereby engages in ultimate truth. Thus, engaging through the two truths is a practice that integrates view and conduct, or means and wisdom, or the two accumulations. --- 3. The Precepts to be Guarded: The precepts to be guarded are the Bodhisattva vows. (259v) The precepts to be guarded are the ethical disciplines of the Bodhisattva vows, which are also practiced by being blessed by the great wisdom free from ultimate elaborations and characteristics. --- 4. The View to be Realized: The conventional phenomena to be realized are like the moon in water, appearing though non-existent, and ultimately all elaborations and characteristics are utterly pacified, realizing the two truths without error. The view to be realized by the Madhyamaka school is this: conventionally, all phenomena appear like the moon in water, though they are non-existent; and ultimately, all elaborations and characteristics are utterly pacified, thereby profoundly realizing the actual state of the two truths without error. --- 5. The Result to be Attained: The result is the manifestation of the two peaceful kāyas (bodies). The ultimate result to be attained by each is Nirvāṇa, which is similar across all three yānas. However, the Madhyamaka school does not consider Nirvāṇa to be merely the cessation of afflictions and aggregates, but rather the unerring direct realization of the true nature of pure and impure phenomena, in a manner where all elaborations are utterly pacified. From the Mūlamadhyamakakārikā: No abandonment, no attainment, No cutting off, no permanence, No cessation, no arising; This is called Nirvāṇa. And from the Anupamastava: You have fully known afflictions and Purity as being of a single taste. Indistinguishable from the dharmadhātu, You are utterly pure.
Tibetan
གྱུར། ། ཅེས་སོགས་མང་དུ་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། ། མྱང་འདས་ལའང་ལྷག་བཅས་དང་ལྷག་མེད་གཉིས་སུ་འཇོག་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་ལྟར་ན། གསེར་འོད་དམ་པ་ལས། སྐུ་གཉིས་ནི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ལྷག་མ་མེད་པའོ། ། ཞེས་པ་ལྟར། (༢༥༩བ)འཕགས་པ་ཀླུས་ཀྱང་སྐུ་གསུམ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོར་གསུངས་ཏེ། དེའང་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མྱང་འདས་ཐོབ་པ་ན་ཚོགས་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་མཐུ་ལས་རང་དོན་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་གཞན་དོན་དུ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་གདུལ་བྱ་རྒྱུད་དག་པ་དང་མ་དག་པ་མཐའ་ཡས་པའི་དོན་མཛད་པར་གསུངས་སོ། ། ན༦ དྲུག་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས། པ༡ མདོར་བསྟན། པ༢ རྒྱས་བཤད་དོ། ། པ༡ དང་པོ་ནི། དབྱེ་སྒོ་མང་ཡང་མདོ་སྔགས་དབུ་མ་གཉིས། ། དབུ་མའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དེ་དག་ལའང་ནང་གསེས་དབྱེ་བའི་ཚུལ་རྒྱ་བོད་གཉིས་སུ་འགའ་ཞིག་བཤད་དེ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག །མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་གསུམ་དུ་འདོད་དེ། དང་པོ་ནི། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་འདོད་པ་སྟེ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་སོགས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་མེད་པར་འདོད་པ་སྟེ། ཞི་བ་འཚོ་སོགས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་འབའ་ཞིག་གི་གཞན་ངོར་ཕྱི་དོན་འདོད་པ་སྟེ། ཟླ་བ་གྲགས་པ་སོགས་སོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག །དོན་དམ་འདོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྒྱུ་མ་རིགས་གྲུབ་པ་དང་། རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་སྨྲ་བ་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་ནི། མྱུ་གུ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དང་བདེན་མེད་ཀྱི་སྣང་བ་ཚོགས་པ་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པ་སྟེ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་སོགས་སོ། ། ཕྱི་མ་ནི། སྣང་བ་ལ་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཡོངས་གཅོད་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་སོགས་སོ། ། སློབ་དཔོན་ཤཱནྟི་པས། ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་བག་ཆགས་སུ་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ། སློབ་དཔོན་མཻ་ཏྲི་པས། སྒྱུ་མ་ལྟར་གཉིས་མེད་དུ་སྨྲ་བ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མཛད། ཁ་ཆེའི་མཁས་པ་ལཀྴ་མཱིས་ནི། མདོ་(༢༦༠ན)སྡེ་པའི་དབུ་མ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་དབུ་མ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བར་བཤད་པ་སོག
Chinese
转变为。 正如许多诸如此类的（例子）所出现的那样。 关于涅槃，在大乘佛教中，也分为有余依涅槃和无余依涅槃两种。 《金光明经》中说： 二色身（佛身）是有余依的。 法身是无余依的。 正如（经文）所说，（第259页背面）圣者龙树（Nāgārjuna）也教导了进入三身之门。即，当证得遍息戏论之涅槃时，凭借福慧二资粮圆满之力，为了自利而现证法身，为了利他而现证二色身。在无分别智中，如同如意宝珠一般，为无边调伏众生，无论是根机清净的还是不清净的，都成办了他们的事业，如此教导。 N6. 第六，详尽的分类有两部分：P1. 简要介绍。P2. 详细阐述。 P1. 第一部分是： 虽然分类之门众多，但中观（通常）分为经部和密部两种。 关于这些主张中观宗派的学者，有些人将内部细分的方式分为印度和西藏两种。 其中有些人认为有三种中观：经部行中观、瑜伽行中观和世俗共称行中观。 第一种：是指在世俗谛中承认外境存在，例如：清辨（Bhāviveka）等。 第二种：是指在世俗谛中不承认外境存在，例如：寂护（Śāntarakṣita）等。 第三种：是指仅仅在世间共称的层面上，从他者（世人）的角度承认外境存在，例如：月称（Candrakīrti）等。 又有些人，从主张胜义谛的方式来看，分为两种：幻化理论成立（Māyopamā-yukti-siddha）和无住（Pratiṣṭhā-rahita-vāda）说。 第一种：是指承认芽等法体以及虚假显现的集合是胜义谛（究竟真实），例如：莲花戒（Kamalaśīla）等。 后一种：是指承认从显现中彻底断绝戏论的遍尽（空性）是胜义谛，例如：佛护（Buddhapālita）等。 阿阇梨寂天（Śāntipa）将中观师分为两种：主张世俗识（kun rdzob shes pa'i rnam par smra ba）者和主张世俗习气（kun rdzob bag chags su smra ba'i dbu ma pa）者。 阿阇梨弥勒（Maitrīpa）做了两种 迦湿弥罗（Kaśmīra）的学者拉克什米（Lakṣmī）则解释说（第260页正面），中观分为三种：经部中观、瑜伽行中观、佛母（般若）中观等。
English
transformed. As many such instances occur. Regarding nirvana, according to Mahayana, it is also classified into two: nirvana with remainder (sarvasesha-nirvana) and nirvana without remainder (nirupasesha-nirvana). From the *Suvarṇaprabhāsa Sūtra* (Golden Light Sūtra), it states: The two form bodies (Rūpakāya) are with remainder. The Dharma body (Dharmakāya) is without remainder. As stated, (folio 259b) the Noble Nāgārjuna also taught the gate of entry to the Three Kāyas. That is, when the nirvana of the cessation of elaborations is attained, through the power of the complete perfection of the two accumulations (of merit and wisdom), for one's own benefit the Dharmakāya and for others' benefit the two Form Kāyas become manifest. While being non-conceptual, like a wish-fulfilling jewel, the boundless aims of disciples, both pure and impure, are accomplished. So it is taught. N6. The sixth, detailed classification, has two parts: P1. Brief presentation. P2. Extensive explanation. P1. The first is: Although there are many doors of classification, Madhyamaka (is categorized by) Sūtra and Tantra. Among those who propound the Madhyamaka tenets, some explain the internal divisions in two ways, Indian and Tibetan. Some (scholars) assert three types of Madhyamaka: Sūtrāntika-Madhyamaka, Yogācāra-Madhyamaka, and Lokavyavahāra-Madhyamaka (Madhyamaka that accords with worldly renown). The first (Sūtrāntika-Madhyamaka) holds that conventionally, externally existent objects exist, for example, Bhāviveka and others. The second (Yogācāra-Madhyamaka) holds that conventionally, externally existent objects do not exist, for example, Śāntarakṣita and others. The third (Lokavyavahāra-Madhyamaka) holds that externally existent objects exist merely in dependence on worldly renown, from the perspective of others, for example, Candrakīrti and others. Again, some (scholars), based on the way ultimate truth is asserted, classify (Madhyamaka) into two: those who establish (reality as) like an illusion (Māyopamā-yukti-siddha), and those who propound non-abiding (pratiṣṭhā-rahita-vāda). The first (Māyopamā-yukti-siddha) asserts that phenomena like sprouts and the appearance of non-true (empty) aggregations are ultimately true, for example, Kamalaśīla and others. The latter (Pratiṣṭhā-rahita-vāda) asserts that the complete cutting off of elaborations from appearances (i.e., the absence of any reference point) is ultimately true, for example, Buddhapālita and others. Acarya Śāntipa divided Madhyamikas into two: those who propound conventional consciousness (kun rdzob shes pa'i rnam par smra ba) and those who propound conventional imprints (kun rdzob bag chags su smra ba'i dbu ma pa). Acarya Maitrīpa made a division into two: those who propound non-duality like an illusion (sgyu ma ltar gnyis med du smra ba), and those who propound that all phenomena are utterly non-abiding (chos thams cad rab tu mi gnas par smra ba). The Kashmiri scholar Lakṣmī (folio 260a) explained a division into three: Sūtrāntika-Madhyamaka, Yogācāra-Madhyamaka, and Prajñāpāramitā-Madhyamaka (Madhyamaka of the Mother of Victors), and so on.