Tibetan
གཟུང་བྱའི་སེམས་སུ་བདེན་པར་འདོད། ། སེམས་ཙམ་སྨྲ་བ་དེ་ལ་གྲུབ་མཐའི་གཙོ་བོ་རྣམ་བདེན་རྫུན་(༢༥༥བ)གྱི་འདོད་ཚུལ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི། དང་པོ་རྣམ་བདེན་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བདེན་དངོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་དོན་དུ་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ལས་ཤེལ་ཚོན་ཅན་བཞིན་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པས། གཟུགས་ཅན་དུ་སྣང་བ་མཐའ་དག་སྣང་མཁན་གྱི་སེམས་ཉིད་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་རྒྱངས་ཆད་ཀྱི་དོན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཡིན་ལུགས་གཟུང་བྱའི་སེམས་སུ་བདེན་པས་ན་འགོག་བདེན་ཡང་སྤང་བྱ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ལ་འཇོག་པ་སོགས་མདོ་ལས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་ཀུན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་སུ་བདེན་པ་སྟེ། སེམས་ཉིད་དུ་འདོད་པས་མིང་ཡང་རྣམ་བདེན་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། ། མ༢ གཉིས་པ་དེའི་དབྱེ་བ་བརྗོད་པ་ལ་གསུམ། ཙ༡ སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་པ། ཙ༢ གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ། ཙ༣ སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པའོ། ། ཙ༡ དང་པོ་ནི། དེ་ཡང་ཤེས་རྣམ་རང་ཆར་བདེན་པ་དང༌། ། ཞེས་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་སྒོ་ང་གཤགས་པ་ལྟར་ཕྱེད་མ་དང༌། དེའང་རྣམ་པ་གཟུང་ཆར་བདེན་ལ་ཤེས་པ་འཛིན་ཆར་བདེན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཛེ་ཏཱ་རིས། ཡང་ཁ་ཅིག་ནི། ནང་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་ཏུ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀྱང་སོ་སོ་རང་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་སོ་ཞེས་སོ། ། ཙ༢ གཉིས་པ་[གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་]ནི། གཟུང་རྣམ་ཇི་སྙེད་འཛིན་ཤེས་དེ་སྙེད་དང༌། ། དཀར་དམར་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རྫས་ཐ་དད་པ་དེ་སྙེད་དུ་གྲངས་མཉམ་ཞིང༌། སྣང་ཡང་དཀར་དམར་སྣ་ཚོགས་དུ་མར་སྣང་ལ་བདེན་ཡང་སྣ་ཚོགས་དེ་རྣམས་རྫས་སོ་སོར་བདེན་པ་ལྟར་སྣང་མཁན་དབང་ཤེས་ཀྱང་(༢༥༦ན)རྫས་དུ་མའི་ངོ་བོར་བདེན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་རང་འགྲེལ་ལས། གང་དག་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱང་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ། ཤེས་པ་དེ་དག་ནི་མང་ལ་དེ་དག་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པ་ཤ་སྟག་སྟེ། རིགས་མི་མཐུན་པའི་ཤེས་པ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་སྨྲ། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། །
Chinese
执受心实有。 唯识宗的宗义主要有真实派和虚妄派(255b)两种观点。 首先，真实派认为：虽然外境的法没有真实地成立，但实际上，由于分别念的习气，如同有色的水晶一般，识自身生起为具有外境显现的行相。因此，所有显现为色法的，只是由于显现者的心识为颠倒习气所牵引，而显现为远处的境，其真实情况是作为执受的心识是实有的。因此，灭谛也安立在远离所断的心识之上。如此等等，经中所说的蕴、界、处所有一切，都是心的法，是实有的，是心性。因为他们认为（万法）是心性，所以其名称也称为真实派。 其次，真实派的分类有三种：1. 犹如破卵壳（执受能执各半）。2. 所取能取数量等同。3. 杂染二无别。 首先，第一种（犹如破卵壳）是： 识的行相各自分别实有。 意为识的行相——所取境和能取识二者，如同破开的鸡蛋一般，是分开的。并且，他们认为行相在所取分上是实有的，识在能取分上是实有的。 导师枳多罗（Jetāri）说：“又有些人认为，内里显现的识，也是他法；外在显现的，也是他法。因为这两者都只是各自的自证。由于这两种遍计的势力所生，所以虚构出所取和能取的两种自性。” 其次，第二种（所取能取数量等同）是： 所取的行相有多少，能取的识就有多少，是等同的。 意为：如同白、红等不同的实体，所取的行相有多少，能取的识也有多少不同的实体，数量上是等同的。虽然显现为白、红等各种各样，并真实地以各种实体各自真实存在，但显现者——根识（眼识等）也认为是以多种实体的自性真实存在的。(256a) 《中观自释》中说：“就像乐受等等一样，青色等等的行相，也只是感受的自性。这些识有很多，它们也全都是同类的。它们同时生起，就像多种不同类的识同时生起一样。”
English
Holding to the mind as truly existing. Within the Yogācāra school, the main tenets are primarily divided into two views: true aspectarian and false aspectarian. (Page 255b) Firstly, the true aspectarian school holds that although external objects do not truly exist, in reality, due to the imprints of discriminating thoughts, consciousness itself arises as having the aspect of objects, just like a colored crystal. Therefore, all that appears as form is merely the appearing mind, influenced by mistaken imprints, appearing as distant objects. In reality, the apprehended mind truly exists. Therefore, cessation truth (Nirodha-satya) is also posited on the mind free from objects to be abandoned. Similarly, all aggregates (skandhas), elements (dhātus), and sense bases (āyatanas) mentioned in the sūtras are truly mental phenomena, are mind-nature. Because they assert everything to be mind-nature, they are known as the True Aspectarians. Secondly, there are three divisions of this school: 1. Like a broken eggshell (meaning apprehended and apprehending are half-separated). 2. Apprehended and apprehending are equal in number. 3. Various aspects are non-dual. Firstly, the first (like a broken eggshell) is: The aspects of consciousness are each truly existing in their own part. This means that the two aspects of consciousness – the apprehended object and the apprehending consciousness – are separated like a broken egg. Furthermore, they assert that the aspect truly exists in the apprehended part, and consciousness truly exists in the apprehending part. Master Jetāri says: “Furthermore, some assert that the inner appearing consciousness is also other, and the outer appearing phenomenon is also other, because both are merely self-cognition. Due to the power of these two elaborations, the two natures of apprehended and apprehending are imputed.” Secondly, the second (apprehended and apprehending are equal in number) is: As many apprehended aspects as there are, so many apprehending consciousnesses there are, being equal. This means: Just as there are various distinct substances like white, red, etc., there are an equal number of apprehending consciousnesses corresponding to the apprehended aspects of distinct substances. Although they appear as various white, red, etc., and truly exist as individual substances, the appearing sense consciousness (e.g., eye consciousness) also asserts that they truly exist as multiple distinct substances. (Page 256a) In the *Madhyamakāvatāra-bhāṣya* (Self-Commentary on the Introduction to the Middle Way), it says: “Just like feelings of happiness and so forth, the aspects of blue and so forth are also solely the nature of experience. These consciousnesses are numerous, and they are all of the same kind. They arise simultaneously, just like various dissimilar consciousnesses arise simultaneously.”