Tibetan
གཞན་དབང་ནི། མྱོང་བ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་རིག་དང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཤེས་སྣང་ལ་མ་ཞེན་པ། ཡོངས་གྲུབ་ལ། འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་ནི། འཁྲུལ་གཞི་གཞན་དབང་དང་འཁྲུལ་པ་ཀུན་བརྟགས་གཉིས་ཀས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་མེད་དགག་དེ་བཞིན་ཉིད་འདུས་མ་བྱས། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ནི། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཤུལ་ན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་རིག་བདེན་པ་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཞིག་གོ། ། འཁོར་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་ན། ལམ་དང་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་འདིའི་ཁོངས་སུ་འདུའོ། ། དེ་དག་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཀུན་བརྟགས་ནི་ཐ་སྙད་དངོས་དང༌། གཞན་དབང་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞི་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་ནི་ཐ་སྙད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དོ། ། ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཀུན་བརྟགས་ནི་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པར་འཇུག་པ་དང༌། གཞན་དབང་ནི་དེ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཅན་དུ་འཇུག་པ་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འཇུག་པའོ། ། དེ་དག་གི་དཔེ་ནི། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྤྲུལ་བྱེད་སྔགས་དང་སྤྲུལ་གཞི་ཤིང་བུ་ལྟ་བུ་ནི་རྩ་བའི་སེམས་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དེ་ལས་གླང་པོར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ནི་གཞན་དབང་དང༌། གླང་པོ་ནི་ཀུན་བརྟགས་དང༌། དེ་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་སོ། ། ཕ༣ གསུམ་པ་འཇུག་པ་ནི། དེར་འཇུག་མ་ཞུམ་གསུམ་དང་སྤོང་བ་བཞི། ། གུས་པ་དག་གིས་དམིགས་པ་མེད་ཤེས་དང༌། ། ཀུན་རྟོག་སྤོང་ཞིང་ཡང་དག་མཐོང་བ་ཡིས། ། མོས་སྤྱོད་མཐོང་སྒོམ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་འཇུག ། མཚན་ཉིད་དེར་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ལ་བཞི། གང་ཟག་གང་འཇུག་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པ་ཅན་འཇུག ། རྒྱུ་གང་གིས་འཇུག་ན། དགེ་བའི་རྩ་བ་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་(༢༥༤ན)ཅད་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་སེམས་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་འཇུག་པའི་སེམས་དང༌། བདག་གིས་གང་ལའང་ཐོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་མ་ཞུམ་པའི་སེམས་གསུམ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྤངས་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོམ་ཉི་སྤངས་པ་དང༌། ཆོས་ལ་ཕྱོགས་འཛིན་སྤངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་སྟེ་སྤངས་པ་བཞི་དང༌། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་གུས་པ་དག་གིས་འཇུག་གོ། ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ན། ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མིང༌། དངོས་པོ། ངོ་བོ་ཉིད། བྱེ་བྲག་གི་དབྱེ་བ་བཙལ་ཏེ་མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་དམིགས་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དེའང་ཐམ
Chinese
他依，即不執著於無二之識智和聖者們後得智之顯現。 圓成實，其中不變圓成實，即是遠離了迷亂所依的他依和迷亂遍計這兩者的法性無遮真如無為。 不顛倒圓成實，即是遠離了能取所取二者之後，非二之自證識真實地實有建立。 若就其隨屬而言，一切道以及道的所緣，都攝入其中。 若從名言的角度來看，遍計是名言本身，他依是名言的基礎，圓成實是遠離名言的自性。 若從名言運作的角度來看，遍計是作為二取顯現之迷亂而運作，他依是作為遠離二取之義而運作，圓成實是作為真如而運作。 這些的比喻，如同魔術一般：變幻的咒語和變幻的木頭，譬如說，是根本識和真如，從中顯現為大象的形相是他依，大象是遍計，其上沒有大象則是圓成實，這是清楚地宣說的。 第三，趣入： 趣入此道有三不退、四捨棄， 具敬信者以無所緣智， 斷遍計執見真實， 趣入資糧加行道、見道、修道究竟。 其定義為：為了證悟其義而趣入，有四種。哪種人趣入呢？於大乘中積聚二資糧者趣入。 以何種原因趣入呢？以增長善根，發起使一切有情皆獲得佛果之願心；發起趣入波羅蜜之願心；以及發起「我對任何皆無障礙」之不退之心，此三不退心；以及捨棄緣念聲聞、獨覺；捨棄對大乘的猶豫；捨棄對法執取邊見；捨棄分別妄念，此四種捨棄；以及對止、觀具有恭敬者而趣入。 如何趣入呢？透過聞思的習氣，尋求名、事、自性、差別之區分，從而了知三自性無所緣。這也是所有的...
English
Dependent nature is not clinging to the manifestation of non-dual consciousness-wisdom and the subsequent knowledge of the noble ones. Regarding perfected nature, the unchanging perfected nature is the unconditioned suchness, the reality which is an unnegated non-existence, empty of both the dependent nature (the basis of illusion) and the imagined nature (the illusion). The non-erroneous perfected nature is the self-cognizing consciousness of non-duality, truly established as a substance, after being empty of both subject and object. If it pertains to its retinue, all paths and the objects of those paths are included within this. From the perspective of conventional terms, the imagined nature is the conventional term itself, the dependent nature is the basis of the conventional term, and the perfected nature is the state of being free from conventional terms. From the perspective of engagement with conventional terms, the imagined nature operates as the illusory manifestation of duality, the dependent nature operates as that which is devoid of duality, and the perfected nature operates as suchness. An example for these is like magic: the mantra that creates the illusion and the piece of wood that is the basis of the illusion are like the root consciousness and suchness. From this, the form appearing as an elephant is the dependent nature, the elephant is the imagined nature, and the non-existence of the elephant upon that is the perfected nature, as clearly stated. Third, the engagement: Engaging therein are the three non-retreats and the four abandonments. Those with reverence, through knowing the non-objectification, Abandoning thorough discrimination and seeing the true reality, Engage in perfecting the paths of preparation, seeing, and meditation. Its definition is that there are four ways to engage in order to realize its meaning. Which individuals engage? Those who have accumulated the two collections (merit and wisdom) in Mahayana engage. By what cause does one engage? One engages by means of the three non-retreating minds: the mind to strengthen the roots of virtue and enable all sentient beings to attain Buddhahood, the mind to engage in the perfections, and the mind of non-retreat, thinking "I have no hindrance to anything"; and by means of the four abandonments: abandoning mental engagement with Shravakas and Pratyekabuddhas, abandoning doubt in the Mahayana, abandoning partisan clinging to phenomena, and abandoning discriminative thoughts; and by those who have reverence for calm abiding and insight. How does one engage? Through the habits of hearing (and reflection), one seeks the distinctions of name, entity, essence, and specific differences, thereby knowing the three natures as non-objectifiable. This is also all...