Tibetan
ང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཕལ་ཆེར་མཚུངས་པས་སྡེ་སྣོད་ལོགས་སུ་ཡོད་པར་མ་བཤད་པ་བཞིན་རྒྱ་བོད་ཀྱི་གཞུང་ཕལ་ཆེ་བར་ཉན་རང་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་མང་ལ། མ་སྐྱེས་དགྲའི་འགྱོད་པ་བསལ་བའི་མདོ་དང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལོགས་སུ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་བཞིན་གཞུང་འགའ་ཞིག་ལས་དེ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོར་དབྱེ་བར་མཛད་མོད། འདིར་ནི་ཉན་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཕལ་ཆེ་བ་གཅིག་ཀྱང༌། མི་གཅིག་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཤིན་ཏུ་མང་བ་དང༌། གསུང་རབ་སྤྱིའི་སྐད་དུ་ཡང་ཐེག་པ་གསུམ་ཞེས་གྲགས་པས་ན་ཉན་རང་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སོ་སོར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཆ༢ གཉིས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་གཉིས། ཇ༡ ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་བརྗོད། ཇ༢ ཐེག་ཆེན་དངོས་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། ། ཇ༡ དང་པོ་ནི། བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་བསམ་སྦྱོར་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། སྒྲིབ་གཉིས་ཀུན་སྤངས་སྲིད་ཞིའི་མཐར་མི་གནས། ། ཆེན་པོ་བདུན་ལྡན། ཞེས་པ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་ཐོག་མར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། མི་བསྐྱོད་ཡབ་སྲས་འདི་ལྟར་དུ་བཞེད་དེ། ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར། བསམ་སྦྱོར་བསླབ་བྱའི་ཁྱད་པར། སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་ཁྱད་པར། ཐོབ་བྱ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར། ཆེན་པོ་བདུན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་གསལ་ཞིང་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ཐེག་ཆེན་དང༌། མ་རྟོགས་པ་ཐེག་དམན་ཏེ། དབུ་མ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། མཚན་མ་མེད་པ་མ་རྟོགས་པར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐར་པ་མེད་པར་གསུངས། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་ལས། ། དེ་ནི་ཚང་བར་བསྟན་པ་ལགས། ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བསམ་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་སྦྱོར་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་བསླབ་པ་དང་མི་བསླབ་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ་ནི། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་མིང་ཡང་མེད། ། བཅོམ་ལྡན་ཉག་གཅིག་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། དྲུག་གི་སྤྱི་ལ་བཞུགས་པ་ལགས། ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། ། གསུམ་པ་ནི། ཉོན་སྒྲིབ་མཐའ་དག་སྤོང་ནུས་རུང་ཤེས་སྒྲིབ་མཐའ་དག་སྤོང་མི་ནུས་པ་ཐེག་དམན་དང༌། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་མཐའ་དག་སྤོང་བར་ནུས་པ་ཐེག་ཆེན་ནོ། ། བཞི་པ་ནི།
Chinese
通常，由于道次第的阐述大体相似，且在大小乘的典籍中并没有单独提及声闻和独觉的经藏，因此在汉藏大部分论典中，通常将声闻和独觉的宗义归为一类。然而，《除未生怨忏悔经》和《时轮续》中，提到了独觉乘有其独立的经藏，某些论典也因此将这二者的宗义分别开来。在此，尽管声闻和独觉宗义的大部分是相同的，但也有许多显著的差异。并且，在总体的佛经语言中，也常说“三乘”，因此这里将声闻和独觉的宗义分别阐述。 \t\t\t二、大乘的阐述分二：一、宣说大小乘的差别；二、真实阐述大乘。 \t\t\t一、首先是： \t\t\t证悟二无我，思行波罗蜜。 \t\t\t遍断二障碍，不住有寂边。 \t\t\t具足七大者。 \t\t\t此处所言，若论大乘之法，最初思惟大小乘有何差别？不动父子（Akshobhya father and son，指某个传承或特定导师）如此主张： \t\t\t见地证悟的差别、思行学处的差别、应断之断除的差别、应得之果的差别、七大的差别。 \t\t\t第一，是在证悟人无我的基础上，清晰而圆满地证悟法无我，即为大乘；未能证悟法无我，即为小乘。 \t\t\t如《中观赞》中所说： \t\t\t未证无相者， \t\t\t汝说无解脱。 \t\t\t是故汝于大乘中， \t\t\t圆满宣说彼。 \t\t\t即如是。 \t\t\t第二，是以慈悲菩提心的发心为基础，修学六波罗蜜多（六度）与不修学的差别。 \t\t\t如导师马鸣所说： \t\t\t于如犀牛者， \t\t\t六度之名亦无。 \t\t\t世尊唯一波罗蜜， \t\t\t安住于六度总相。 \t\t\t即如是。 \t\t\t第三，小乘能断尽烦恼障，却不能断尽所知障；大乘则能断尽烦恼障和所知障，包括其习气。 \t\t\t第四，是：
English
Generally, because the explanations of the path are largely similar, and since the Sravaka and Pratyekabuddha pitakas are not separately mentioned in the scriptures of both the greater and lesser vehicles, most Chinese and Tibetan treatises often combine the tenets of the Sravakas and Pratyekabuddhas into one category. However, just as the *Sutra Dispelling the Regrets of Ajatashatru* and the *Kalachakra Tantra* state that the Pratyekabuddha vehicle has its own separate pitaka, some treatises also distinguish between the tenets of these two. Here, although the tenets of the Sravakas and Pratyekabuddhas are largely similar, there are also many significant differences. Moreover, in the general language of the scriptures, the 'Three Vehicles' are commonly spoken of, and thus, the tenets of the Sravakas and Pratyekabuddhas are presented separately here. \t\t\tII. The exposition of the Mahayana has two parts: 1. Stating the differences between the Great and Lesser Vehicles; 2. The actual exposition of the Mahayana. \t\t\t1. First is: \t\t\tRealizing the two selflessnesses, contemplating and practicing perfections. \t\t\tCompletely abandoning the two obscurations, not dwelling in the extremes of cyclic existence or nirvana. \t\t\tPossessing the seven greatnesses. \t\t\tThis states: When explaining the Mahayana, one might first wonder what are the differences between the Great and Lesser Vehicles? Akshobhya and his spiritual sons (referring to a lineage of teachers) hold this view: \t\t\tThe difference in realizing the view, the difference in the training of thought and action, the difference in abandoning what should be abandoned, the difference in the fruit to be attained, and the difference of the seven greatnesses. \t\t\tFirst, Mahayana is the clear and complete realization of phenomena-selflessness (dharma-anatman) in addition to the realization of personal-selflessness (pudgala-anatman); not realizing it is Hinayana. \t\t\tAs stated in *Praise to Madhyamaka*: \t\t\tWithout realizing the signless, \t\t\tYou taught there is no liberation. \t\t\tTherefore, within the Mahayana, \t\t\tThis is fully expounded. \t\t\tIt is thus. \t\t\tSecond, the difference lies in engaging in the practice of the six perfections (paramitas) motivated by loving-kindness, compassion, and bodhicitta, or not engaging in them. \t\t\tAs said by the Master Ashvaghosha: \t\t\tFor those like rhinoceroses (Pratyekabuddhas), \t\t\tEven the name of the six perfections does not exist. \t\t\tThe Bhagavan alone (perfected) the perfections, \t\t\tDwelling in the generality of the six. \t\t\tIt is thus. \t\t\tThird, the Hinayana can abandon all afflictive obscurations (klesha-avarana) but cannot abandon all cognitive obscurations (jñeya-avarana); the Mahayana, however, can abandon both obscurations completely, including their latent predispositions (vasanas). \t\t\tFourth is:
Tibetan
ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དམན་པས་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཙམ་འདོད་པ་ཐེག་དམན་དང༌། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་ཤིང༌། ། སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་པས། ། ཞེས་པ་ལྟར། ཤེས་རབ་ཟབ་པ་དང་ཐབས་རྒྱ་ཆེ་བས་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འདོད་པའམ་སྒྲུབ་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། ལྔ་པ་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ཆེ་བ་ཉིད་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་སྒྲུབ་པ་གཉིས་དག་དང༌། ། ཡེ་ཤེས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དང༌། ། ཐབས་ལ་མཁས་པར་གྱུར་པ་དང༌། ། ཡང་དག་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང༌། ། སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཆེན་པོ་འདི་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ། ཐེག་ཆེན་ཞེས་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྡེ་སྣོད་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་སྒྲུབ་པ་དང༌། བདག་(༢༤༨ན)མེད་པ་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པ་དང༌། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་གུས་སྦྱོར་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དང༌། འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་ཞིང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པས་ལུས་ངག་གི་མི་དགེ་བ་བདུན་གནང་བ་ལྟ་བུ་དང༌། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་རྒྱུན་མི་ཆད་པའི་ཕྲིན་ལས་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་བདུན་དང་ལྡན་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་ཐེག་དམན་ནོ། ། གཞན་ཡང་སྡུད་པ་ལས། གཏོང་བ་ཆེ་དང་བློ་ཆེ་བ་དང་མཐུ་ཆེ་དང༌། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་མཆོག་ལ་ཞུགས་པ་དང༌། ། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བསྒོས་ཤིང་བདུད་ཀྱི་སྒྱུ་འདུལ་བ། ། དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སེམས་དཔའ་ཆེ་ཞེས་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཅེས་དང༌། ཐེག་བསྡུས་ལས། ཤེས་བྱའི་གནས་དང་མཚན་ཉིད་དེར་འཇུག་དང༌། ། དེ་ཡི་རྒྱུ་འབྲས་དེ་རབ་དབྱེ་བ་དང༌། ། བསླབ་པ་གསུམ་དང་དེ་འབྲས་སྤངས་པ་དང༌། ། ཡེ་ཤེས་ཐེག་པ་མཆོག་གྱུར་ཁྱད་པར་འཕགས། ། ཞེས་གསུངས་པས་མཚོན་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་ལས་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་ངོ༌། ། ཇ༢ གཉིས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དངོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལ་གཉིས་ཏེ། ༡ རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་དང༌། ༢ འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའོ། །* དང་པོ་ལ་གཉིས། ཉ༡ མཚན་ཉིད་མདོར་བསྟན། ཉ༢ རྣམ་གཞག་རྒྱས་པར་སྨོས་པའོ། ། ཉ༡ དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐེག་པ་ཆེ། ། མཚ
Chinese
因方便和智慧不足，仅求寂静涅槃者为小乘。 《现观庄严论》中说： 以智慧不住于轮回， 以悲心不住于寂灭。 如是所说，以甚深智慧和广大方便，不执着轮回与涅槃二边，希求或证得涅槃者，即是大乘。 第五，依《大乘庄严经论》： 缘境之大性， 亦复行二种， 智勤之精进， 方便善巧成， 真实大修行， 佛陀大事业。 因具足此大， 故说为大乘。 如此宣说。这些也依次是：缘于大乘广大的经藏；成办自他二利；现证二种无我；在三大阿僧祇劫中精进恭敬行持；不完全舍弃轮回，且无一切烦恼，故如允许行身语七不善般；真实证得十力、四无畏和十八不共佛法；并且是任运且无间断的佛行事业。具足此七者即是大乘，不具足者即是小乘。 此外，《摄大乘论》中说： 大施、大智、大神通， 趣入诸佛最胜大乘， 披大甲胄调伏魔幻， 是故大勇识，如是极宣说。 如此， 《辨中边论》中说： 所知处及彼相，趣入其中， 及其因果、彼之善分别， 三学及其果断舍， 智慧乘最胜，特为殊胜。 如此所说，由此等圣言及注释中，有无量之处宣说。 第二，大乘本体之安立有二：一、因位波罗蜜多乘；二、果位密咒金刚乘。 第一个有二：一、略说其特征；二、广说其安立。 一、第一， 佛陀大乘。 特征...
English
Those who, due to deficient skillful means and wisdom, desire merely peaceful nirvana are the Hinayana. From the *Abhisamayalankara*: By wisdom, one does not abide in cyclic existence, By compassion, one does not abide in quiescence. As it is said, those who, with profound wisdom and vast skillful means, do not abide in the extremes of cyclic existence and quiescence, and aspire to or achieve such nirvana, are the Great Vehicle. Fifthly, from the *Mahayanasutralankara*: The greatness of the object (of focus), Similarly, the two kinds of accomplishment, The undertaking of wisdom and diligence, Becoming skilled in skillful means, The great perfect accomplishment, The great enlightened activity of the Buddha. Because it possesses these great qualities, It is definitively called Mahayana. Thus it is said. These, too, are respectively: focusing on the vast Mahayana canon; accomplishing the welfare of both oneself and others; realizing both types of selflessness; undertaking diligent and respectful effort over three countless eons; not completely abandoning cyclic existence, and being without any afflictions, thus like being permitted the seven non-virtues of body and speech; perfectly accomplishing the powers, fearlessness, and unmixed qualities of a Buddha; and are spontaneously accomplished and uninterrupted enlightened activities. Possessing these seven is Mahayana, not possessing them is Hinayana. Furthermore, from the *Sampuṭa* (or *The Compendium of the Sutras*): Great generosity, great mind, and great power, Engaging in the supreme Mahayana of the Victors, Donning the great armor and subduing Mara's delusions, Therefore, such a great hero is supremely proclaimed. And so forth. From the *Madhyanta-Vibhaga*: The object of knowledge and its characteristics, engaging in them, Its cause and effect, and its excellent differentiation, The three trainings and the abandoning of their results, The supreme vehicle of wisdom is especially excellent. As thus indicated, countless (descriptions) emerge from these sacred scriptures and their commentaries. Second, the actual presentation of the Great Vehicle has two aspects: 1. The Causal Perfection Vehicle; and 2. The Resultant Secret Mantra Vajrayana. The first has two: Nya1. Brief presentation of characteristics; Nya2. Extensive explanation of the presentation. Nya1. The first is: The great Buddha Vehicle. Characteristics...