Tibetan
་[གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་]ནི། ལྔ་བདུན་གསུམ་གསུམ་གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དེ། ། རྩ་བའི་སྡེ་པ་བཞི་ལས་གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་བྱུང་བའི་ཚུལ་ནི། སློབ་དཔོན་དུལ་བའི་ལྷས་མཛད་པའི་སྡེ་པ་ཐ་དད་བཀླགས་པའི་འཁོར་ལོ་ལས། ཤར་དང་ནུབ་དང་གངས་རིར་གནས། ། འཇིག་རྟེན་འདས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ། ། བཏགས་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ་པ་དང༌། ། ལྔ་ཚན་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ། ། གཞི་ཀུན་བ་དང་འོད་སྲུང་སྡེ། ། ས་སྟོན་སྡེ་དང་ཆོས་སྲུང་སྡེ། ། མང་ཐོས་གོས་དམར་སློབ་མ་དང༌། ། རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའི་སྡེ། ། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན། ། རྒྱལ་བྱེད་ཚལ་གནས་འཇིགས་མེད་གནས། ། གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་གནས་བརྟན་པ། ། ས་སྒྲོགས་རི་དང་སྲུང་བ་པ། ། གནས་མ་བུ་ཡི་སྡེ་རྣམས་ནི། ། ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ་རྣམ་པ་གསུམ། ། ཡུལ་དོན་སློབ་དཔོན་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཐ་དད་རྣམ་པ་བཅོ་བརྒྱད་གསུངས། ། ཞེས་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ་ལྔ། ཐམས་ཅད་ཡོད་སྨྲ་བདུན། གནས་བརྟན་པ་གསུམ། མང་བཀུར་བ་གསུམ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་བཤད་པ་རྣམས་སོ། ། དེའང་། བཞུགས་གནས་ཡུལ་དང༌། གྲུབ་མཐའི་དོན་འདོད་ཚུལ་དང༌། སྲོལ་འབྱེད་སློབ་དཔོན་ཐ་དད་པའི་རྗེས་འབྲངས་སུ་གྱུར་པས་མི་འདྲ་བ་འབའ་ཞིག་བྱུང་ཡང༌། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་ཀྲྀ་ཀྲཱིའིརྨི་ལམ་ལུང་བསྟན་གྱི་མདོ་ལས། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་རྨི་ལམ་དུ་མི་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱིས་རས་ཡུག་གཅིག་བགོས་ཀྱང་རས་སྔ་མ་མ་ཉམས་པར་མི་རེ་རེས་ཐོབ་པར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་(༢༤༡ན)བསྟན་པ་རྣམ་པ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་གྱེས་པར་འགྱུར་ཡང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་རས་ཡུག་ནི་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་སྔ་ལྟས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། དེ་དག་ལ་བཟང་ངན་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཤེས་དགོས་སོ། ། ད༣ གསུམ་པ་[གཉིས་སུ་བསྡུ་བ་]ལ། ན༡ གཉིས་སུ་བསྡུ་བ་དངོས་དང༌། ན༢ ཞར་བྱུང་རྣམ་པར་བརྟགས་པའོ། ། ན༡ དང་པོ་ནི། བདག་ཏུ་སྨྲ་དང་བདག་མེད་སྨྲ་རུ་འདུས། ། སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱང་བསྡུ་ན། བདག་སྨྲ་དང་། བདག་མེད་སྨྲ་བ་གཉིས་སུ་འདུ་སྟེ། མང་བཀུར་ནང་ཚན་གནས་མ་བུ་པ་སོགས་སྡེ་པ་ལྔ་ཡིས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་འདོད་ཅིང༌། དེ་ཡང་གང་ཟག་སྟེ་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཐ་དད། རྟག་མི་རྟག་སོགས་སུ་བརྗོད་དུ་མེད་ཀྱང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་ལ།
Chinese
[十八部]者： 五、七、三、三，总共十八部。 从根本四部派中分出十八部之情形，如论师调伏天所造《部派差别读诵轮》中说： 住于东、西、雪山处， 宣说出世部（Lokottaravāda）； 以及假说部（Prajñaptivāda）， 五支大僧祇部（Mahāsāṃghika）等； 根本说一切有部（Mūlasarvāstivāda）， 迦叶遗部（Kāśyapīya）和法藏部（Dharmaguptaka）； 经量部（Sautrāntika）， 多闻部（Bahuśrutīya）、赤衣部（Tamraparṇīya）、弟子部（Vātsīputrīya）； 以及分别说部（Vibhajyavāda）， 一切皆是说一切有部（Sarvāstivāda）。 住逝多林，无畏处（部）， 大精舍上座部（Mahāvihāra Sthaviravāda）； 响声部（Saṃkrāntika）和正量部（Saṃmitīya）， 犊子部（Vātsīputrīya）等诸部派； 普遍尊敬有三种， 因地域、义理、上师之差别， 各自宣说十八部。 如此，大僧祇部（Mahāsāṃghika）五支、说一切有部（Sarvāstivāda）七支、上座部（Sthaviravāda）三支、多敬部（Saṃmitīya）三支，总计十八部。 它们之间，虽因住地、宗义、开创上师不同而产生诸多差异， 然而在究竟解脱道上并无差别。正如《国王吉吉（Kṛki）梦境授记经》中所说：“大国王，你在梦中见到十八个人分割一块布，但那块布并没有因此而减少，每个人都得到了一份，这预示着释迦牟尼（241页右）的教法将分为十八部，然而解脱之布（喻）并不会因此而有损减。” 由此可知，这些部派之间并无优劣之分。 丁三、第三[二摄]中：内一、二摄正说；内二、旁述之辨析。 内一、第一者（正说）： 归摄为“说我”与“说无我”。 若将十八部归摄，则可摄为“说我”和“说无我”两类。其中，多敬部（Saṃmitīya）内的犊子部（Vātsīputrīya）等五部，主张一种不可言说之“我”。此“我”即是补特伽罗（person），与蕴非一非异，亦非常非常等，虽不可言说，但却承许其为独立自主的实有。
English
[Eighteen Divisions] are: Five, seven, three, three, making eighteen divisions. The manner in which the eighteen divisions arose from the four fundamental schools is stated in the “Wheel of Reading Different Schools” composed by the Acarya Vinītadeva: Dwelling in the East, West, and snowy mountains, The Lokottaravāda (Supra-mundane) school is spoken; And the Prajñaptivāda (Provisional Speech) school, The Mahāsāṃghika (Great Assembly) with five groups and so on; The Mūlasarvāstivāda (Fundamental Sarvāstivāda), And Kāśyapīya (Kasyapa) school and Dharmaguptaka (Dharma Protector) school; The Sautrāntika (Sutra teaching) school, The Bahuśrutīya (Much Hearing), Tamraparṇīya (Red Robe), and Vātsīputrīya (Vatsiputra) disciple schools; And the Vibhajyavāda (Analytic Speech) school, All are the Sarvāstivāda (All-existent). Dwelling in Jetavana, in a fearless place, The Mahāvihāra Sthaviravāda (Great Monastery Elders) school; The Saṃkrāntika (Transmigration) school and Saṃmitīya (Concordant) school, The Vātsīputrīya (Vatsiputra) schools and so on; All honored in three ways, Due to differences in region, meaning, and teachers, Separately eighteen forms are spoken. Thus, the Mahāsāṃghika (Great Assembly) with five branches, the Sarvāstivāda (All-existent) with seven branches, the Sthaviravāda (Elders) with three branches, and the Saṃmitīya (Concordant) with three branches are explained as the eighteen divisions. Although there are indeed differences among them due to their dwelling places, doctrinal interpretations, and the founding teachers they follow, Nevertheless, there is no difference in the path to complete liberation. As stated in the “Sutra of King Kṛki’s Dream Prophecy”: “Great King, the dream you had, where eighteen people divided one piece of cloth, yet the original cloth did not diminish, and each person received a share, is a premonition that the teachings of Śākyamuni (page 241 right) will divide into eighteen schools, but the cloth of liberation will not diminish.” Therefore, it should be understood that there is no superiority or inferiority among them. D3. Third, regarding [Twofold Classification]: N1. The actual twofold classification; N2. Incidental analysis. N1. First (the actual classification) is: Classified into “asserting self” and “asserting no-self.” If the eighteen schools are classified, they are grouped into two: those asserting “self” (ātman) and those asserting “no-self” (anātman). Among these, the five schools within the Saṃmitīya (Concordant) group, such as the Vātsīputrīya (Vatsiputra), assert an inexpressible “self” (ātman). This “self” is the person (Pudgala), which is neither identical to nor different from the aggregates, nor permanent nor impermanent, etc. Although inexpressible, they assert it as an independently existent substance.
Tibetan
བྱེ་སྨྲའི་ནང་ཚན་སྡེ་པ་གཞན་ཀུན་དང་མདོ་སྡེ་པའང་བདག་མེད་འདོད་པས་སོ། ། དེའང་རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། དེ་རྣམས་ལས་སྔར་བསྟན་པའི་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དང༌། ཕྱིས་བསྟན་པའི་གནས་བརྟན་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང༌། མང་སྟོན་པ་དང༌། ཆོས་མཆོག་པ་དང༌། འོད་སྲུངས་པ་རྣམས་ནི་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། མུ་སྟེགས་པའི་འདོད་པས་བཏགས་པའི་བདག་དང་བདག་གིས་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་གནས་མ་བུ་པ་ལ་སོགས་པ་སྡེ་པ་ལྔ་ནི་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་དག་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ། འཁོར་བར་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ན༢ གཉིས་པ་[ཞར་བྱུང་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་]ནི། ཐེག་ཆེན་འགོག་དང་བདེན་གྲུབ་འདོད་སོགས་སྐྱོན། ། གཞན་རྣམས་མ་ནོར་རང་སའི་ལུགས་ཡིན་ནོ། ། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་འདི་དག་གིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འགོག་པ་ནི་ཟབ་(༢༤༡བ)རྒྱས་བློར་མ་ཤོང་བར་རྟོག་གེ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་མོས་པ་དང་བསོད་ནམས་ཞན་པའི་དབང་གིས་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ལྟར། དོན་དམ་བདེན་པ་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའང་གསུངས་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས། མདོ་སྡེ་རྒྱན་སོགས་ལས་ཐེག་ཆེན་བཀའ་སྒྲུབ་རྒྱས་པར་གསུངས་ཤིང༌། བྱེ་སྨྲའི་རྫས་ཡོད་མདོ་སྡེ་པས་བཀག་ལ། དེའི་བཏགས་ཡོད་སེམས་ཙམ་པས་ལུང་རིགས་མང་པོས་བཀག་པ་དང༌། ཁྱད་པར་བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་ནི་ལྟ་བ་ཆེས་དམན་པས་དུས་འཁོར་རྩ་འགྲེལ། དབུ་མ་འཇུག་པ་སོགས་ལས་ཀྱང་ལེགས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་སྤྱི་རྣམས་ནི་གོང་མ་དང་མི་མཐུན་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་མ་ནོར་བ་ཉན་ཐོས་རང་སའི་ལུགས་ཡིན་པས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། ། ཐ༣ གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས། ད༡ མདོར་བསྟན། ད༢ རྒྱས་བཤད་དོ། ། ད༡ དང་པོ་ནི། རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་བསྒོམས་པས་ལམ་ལྔ་པོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱིས་བགྲོད་འབྲས་བུ་རྣམ་བཞི་འཐོབ། ། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་ཅིང་ཆོས་གསུངས་པའི་བསྟན་པ་ལ་གནས་ཤིང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཐོག་མར་སོ་ཐར་རིས་བདུན་ནམ་བརྒྱད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པས་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བཤེས་གཉེན་ལས་ཉན་ཐོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ད
Chinese
毗婆沙师（部派）中，所有其他部派以及经部师也因为主张无我。 那也是《燃诤论》中所说：于彼等之中，先前所宣说的众部（大众部）等八部，以及后来所宣说的上座部、说一切有部、多闻部、法上部、饮光部（迦葉遗部）等，是宣说无我的，即是空无外道所执著的“我”以及“我的”；一切法是宣说无我的。其余的犊子部等五部，是宣说人我（补特伽罗）的，他们说：“人我（补特伽罗）是不可言说为即是或异于诸蕴的，是能够被了知，并且是流转于轮回的、被完全阐明者。”如此宣说。 其次，第二（支分），[附带地分析]： 遮止大乘与执著实有等过失， 其余（观点）是无误地属于自宗的论述。 正如所说，这些声闻部派遮止大乘，是因为他们的智慧、信心和福德薄弱，无法理解甚深广大的（教义），（因此）被见解所束缚。执著胜义谛是实有等（观点），也因为未能了悟圣言的密意而成为过失。因此，《大乘庄严经论》等（典籍）中广说大乘教法成立。毗婆沙师（部派）的实有（观点）被经部师所遮破，而经部师的假有（观点）又被唯识师以众多教证和理证遮破。特别是不可言说之我，因为其见地极其低劣，在《时轮根本续》及其注释、《入中论》等（典籍）中也已被善巧地遮破。虽然基、道、果的总相安立（区分）似乎与上位（宗义）不符，但（它们）是无误的声闻自宗之论述，故具功德。 第三，第三（支分），从结果的角度区分有二：一、简略阐述，二、广说。 首先，第一（简略阐述）是： 观修十六行相，以此通行五道， 由三十七菩提分法，获得四种果位。 为了安住并修行佛陀降世并宣说法教的佛法，首先，通过安住于七种或八种别解脱戒的戒律，从具德的善知识处，（学习）与声闻乘相应的九部支分圣言，（这些圣言）由三藏所摄的...
English
Within the Vaibhāṣikas (schools), all other schools and the Sautrāntikas also assert selflessness. That is also as stated in the *Tarka-jvāla* (Burning Logic): Among them, the eight (schools) previously taught, such as the Mahāsāṃghika and others, and subsequently taught schools such as the Sthaviravāda (Theravāda), Sarvāstivāda, Bahuśrutīya, Dharmottarīya, and Kāśyapīya, assert selflessness, meaning they are empty of the self and mine imputed by non-Buddhist tenets; all phenomena are asserted as selfless. The remaining five schools, such as the Vātsīputrīya and others, assert a person (pudgala), saying: "The person (pudgala) is indefinable as either identical with or different from the aggregates, is to be known, and is that which transmigrates in cyclic existence and is fully elucidated." Thus it is taught. Next, the second [subsidiary analysis]: The faults of rejecting Mahayana and asserting truly existent phenomena, and so forth, Other (views) are the accurate tenets of their own schools. As it is stated, these Śrāvaka schools reject the Mahayana because their wisdom, faith, and merit are weak, being unable to comprehend the profound and vast (teachings), and thus are bound by their views. Asserting that ultimate truth is substantially existent, and so forth, are also faults due to not comprehending the profound intent of the scriptures. Therefore, in the *Mahāyāna-sūtrālaṃkāra* (Ornament of the Mahāyāna Sūtras) and other (texts), the establishment of the Mahayana teachings is extensively explained. The Vaibhāṣika's assertion of substantial existence is refuted by the Sautrāntikas, and the Sautrāntika's assertion of nominally existent phenomena is refuted by the Cittamātrins with many scriptural and logical proofs. In particular, the inexpressible self, because its view is extremely inferior, has also been thoroughly refuted in the *Kālacakra Root Tantra* and its commentary, the *Madhyamakāvatāra* (Entering the Middle Way), and other (texts). Although the general presentations of ground, path, and fruition appear to be inconsistent with higher (tenets), they are the faultless tenets of the Śrāvaka's own school, and thus are endowed with good qualities. Third, the third (section), regarding the division based on results, there are two: 1. Brief statement, 2. Extensive explanation. First, the first (brief statement) is: By meditating on the sixteen aspects, one traverses the five paths, By means of the thirty-seven factors of enlightenment, one attains the four types of results. In order to abide in and practice the teachings when the Buddha appeared in the world and expounded the Dharma, first, by observing the precepts of the seven or eight types of Pratimokṣa vows, from a qualified spiritual friend, (one studies) the nine branches of scripture that accord with the Śrāvaka tradition, which are comprised within the Three Piṭakas...