Tibetan
་མ་གྲུབ་པའི་ཤེས་བྱ་ཙམ་དུ་འདོད་པ་དང༌། རང་མི་གསལ་ན་གཞན་ཡང་གསལ་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པའི་མྱོང་བ་རང་རིག་དང་ཕྱིར་བལྟས་པའི་མྱོང་བ་གཞན་རིག་གཉིས་སུ་འདོད་ལ། དེའང་ཤེལ་དག་པ་ལ་སྣང་བའི་ཚོན་གྱི་ཁ་དོག་ཤེལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་ལྟར་རང་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་པས་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་དང་དོན་རིག་བཏགས་པ་བར་འདོད་པ་དང༌། དུས་གསུམ་ཡང་རྫས་གྲུབ་ཏུ་མེད་པར་བློས་བཏགས་ཀྱི་དངོས་པོར་འདོད་པ་དང༌། སོགས་ཁོང་ནས། ལྷག་བཅས་དང་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ཀུན་གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་བཀག་པའི་མེད་དགག་ཅང་མེད་པར་འདོད་པ་དང༌། དགྲ་བཅོམ་པ་མཐོང་ཆོས་བདེར་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཙམ་ལས་ཉམས་པར་འདོད་པས་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་ཡི་འབྲས་བུ་ལས་ཉམས་པར་མི་འདོད་པ་དང༌། འགོག་བདེན་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་དང་མིག་སོགས་བཞིན་དུ་ནུས་པ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། མདོ་ལས་(༢༣༩བ)བྲལ་བ་དང་ཟད་པ་དང་ནུབ་པ་དང་འགག་པའི་སྒྲས་གསུངས་པས་དངོས་མེད་དུ་འདོད་པ་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་བཀག་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འཇོག་ཤེས་པ་སྟེ། གྲུབ་མཐའ་འདིའང་རྩ་བ་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ཅིང༌། བཙུན་པ་ཆེན་པོ་དགེ་འདུན་སྲུང་དང་དཔལ་ལེན་སོགས་ཀྱིས་བཞེད་པ་སྟེ། ཞིབ་པར་མཛོད་ཀྱི་རང་འགྲེལ་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ཐ༢ གཉིས་པ་སྡེ་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ། ད༡ རྩ་བའི་སྡེ་པ་བཞི། ད༢ གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད། ད༣ གཉིས་སུ་བསྡུ་བའོ། ། ད༡ དང་པོ་ནི། རྩ་བའི་སྡེ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ། ། ཕལ་ཆེར་གནས་བརྟན་མང་པོས་བཀུར་བ་བཞི། ། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ལ་སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་བཞེད་པས་གཅིག་དང་གཉིས་དང་གསུམ་དུ་བཤད་པ་སོགས་དབྱེ་བསྡུ་མང་ཡང་ཡོངས་གྲགས་སུ་རྩ་བའི་སྡེ་པ་བཞི་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ། དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ། གནས་བརྟན་པ། མང་པོས་བཀུར་བ་བཞིའོ། ། དེ་ལ་གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྡེ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་པ་དང་ཤེས་བྱའི་གཞི་ལྔ་རྫས་ཡོད་དུ་སྨྲ་བས་དེ་ལྟར་གྲགས་ལ། སྡེ་པ་དེ་ནི་གསུང་རབ་སཾ་སྐྲྀ་ཏ་ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་དུ་འདོན། མཁན་པོ་རྒྱལ་རིགས་བསླབ་པ་ལ་གུས་པ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་ལས་བརྒྱུད། སྣམ་སྦྱར་སྣམ་ཕྲན་དགུ་ཡན་ཉེར་ལྔ་མན་ལ་རྟགས་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ། མིང་དཔལ་དང་བཟང་པོ་དང་སྙིང་པོ་གསུམ་གྱི་མཐའ་ཅན། གྲུབ་མཐའ་དུས་གསུམ་རྫས་སུ་ཡོད་པ
Chinese
他们认为，知识仅仅是未经证实的事物。而且，就像自身不清楚则他人也无法清楚一样，他们认为识有内观的体验——自证，和外观的体验——他证，这两种。 再者，如同清澈水晶中所显现的颜色是水晶的本质一样，他们认为，以了知与自身本质相同的对境之方式，自证是其特征，而对境之识是假立的。他们还认为，三时（过去、现在、未来）并非实有，而是由心假立的事物。等等，从他们的（教义中）：他们认为，有余涅槃和无余涅槃的所有所断，通过对治所断除的，没有绝对的遮无。他们认为，阿罗汉会从现法乐住的禅定中退失，因此被称为“有退法”，但不认为会从阿罗汉果位上退失。又因为灭谛，如同色、受一样，没有自性；也如同眼等（根），其功能未被量所衡量；而且，经中（239b）以“离”、“尽”、“没”、“灭”等词语阐述，故认为它是非实有的。他们认为，这仅仅是对人我（即人身之我）的遮无。这种宗义也根植于佛陀的圣教经典，并为大德僧护（Saṃgharakṣita）和室利罗多（Śrīlāta）等所主张。详细内容应从《俱舍论》自释中了解。 二、通过部派进行分类，有三：一、根本部派四种；二、分支部派十八种；三、二者之总摄。 一、第一是： 根本部派一切有部说， 大多数上座、大众、正量是四。 在声闻部派中，虽然根据各位论师的主张，有说一、二、三等多种分类和总结，但普遍认为有四种根本部派：一切有部、大众部、上座部、正量部。 其中，被称为“根本一切有部”者，因其是一切部派的基础，并主张五种所知基是实有，故而得名。此部派以梵语（Sanskrit）诵读经典。其传承源自具王族血统、敬重学问的阿阇梨罗睺罗（Rahula）。其僧衣（袈裟）有九至二十五条缝，并以法轮和莲花为标记。名字以“功德”（Śrī）、“贤”（Bhadra）、“藏”（Garbha）三字结尾。其宗义是三时实有。
English
They assert that knowledge is merely something unestablished. And, just as if one is not clear, others cannot be clear, they assert that consciousness has two types of experience: self-awareness (introspection), which looks inward, and other-awareness (extrospection), which looks outward. Furthermore, just as the colors appearing in clear crystal are the essence of the crystal, they assert that self-awareness is characterized by the clear apprehension of objects that share the same essence as oneself, and object-awareness is merely an imputation. They also assert that the three times (past, present, future) are not substantially established but are entities imputed by the mind. And so forth, from within their (teachings): They assert that there is no absolute negation that eliminates all abandonments by an antidote, referring to the nirvanas with residue and without residue. They assert that Arhats can fall from the meditative absorption of dwelling in happiness in this very life, and thus are called "prone to fall," but they do not assert that they fall from the fruit (of arhatship). And because the truth of cessation, like form and feeling, has no intrinsic nature, and like the eye etc., its efficacy is not observed by valid cognition; and because the sutras (239b) speak of separation, exhaustion, disappearance, and cessation, they assert that it (cessation) is non-existent. They assert that this is merely the negation of the self of persons. This philosophical system is also based on the sutras, the teachings of the Victorious One, and is asserted by great venerable ones such as Saṃgharakṣita (Gendün Sung) and Śrīlāta (Pel Len), etc. For details, one should understand it from the auto-commentary on the Abhidharmakośa. II. Classification by way of schools, there are three: 1. The four fundamental schools; 2. The eighteen branched schools; 3. The summarization into two. I. The first is: The fundamental school of Sarvastivada asserts all exist, Mostly the four of Sthaviravada, Mahasamghika, and the Honored by Many. Among the Sravaka schools, although there are many classifications and summaries, such as one, two, or three, according to the assertions of individual masters, commonly there are four fundamental schools: Sarvastivada, Mahasanghika, Sthaviravada, and Sammitiya (Honored by Many). Regarding the school called Sarvastivada, it is renowned because it is the basis of all schools and asserts that the five bases of knowledge are substantially existent. This school recites the scriptures in Sanskrit. Its lineage originated from the master Rahula (Sgra Gcan 'Dzin), who was of royal lineage and revered learning. Their monastic robes (saṃghāṭī) have nine to twenty-five strips, marked with a wheel and a lotus. Their names end with "Śrī," "Bhadra," and "Garbha." Their philosophical tenet is that the three times (past, present, future) are substantially existent.
Tibetan
་དང༌། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་དང༌། གྲངས་མེད་གསུམ་གྱིས་འཚང་རྒྱ་བ་སོགས་བཞེད་དོ། ། ཕལ་ཆེན་པ་ཞེས་པ་ནི། གྱེས་པའི་ཚེ་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེ་བ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གནས་པས་ཡིན་ལ། སྡེ་པ་དེ་ནི་པྲ་ཀྲྀ་ཏ་རང་བཞིན་གྱི་སྐད། མཁན་པོ་བྲམ་ཟེའི་རིགས་སྦྱངས་ཡོན་ལ་གནས་པའི་མཆོག་འོད་སྲུང༌། སྣམ་(༢༤༠ན)ཕྲན་བདུན་ནས་ཉེར་གསུམ་མན་ལ་རྟགས་དཔལ་བེའུ། མིང་ཡེ་ཤེས་དང་སྦས་པའི་མཐའ་ཅན། གྲུབ་མཐའ་བདག་ཕུང་ཐ་དད་པ་དང༌། བདེན་པ་ཅིག་ཆར་མཐོང་བ་དང༌། ཆོས་མཆོག་ལས་ཀྱང་ཉམས་སྲིད་པ་དང༌། དབང་པོས་ཡུལ་མི་འཛིན་པ་སོགས་སུ་འདོད་དོ། ། གནས་བརྟན་པ་ཞེས་པ་ནི། གནས་བརྟན་འཕགས་པའི་རིགས་ཡིན་པར་སྨྲ་བས་དེར་གྲགས་ལ། སྡེ་པ་དེ་ནི་པི་ཤཱ་ཙི་ཤ་ཟའི་སྐད། མཁན་པོ་སྨྱིག་མ་མཁན་གྱི་རིགས་མཐའ་འཁོབ་འདུལ་བའི་མཆོག་ཀ་ཏྱཱ་ཡ་ན། སྣམ་ཕྲན་ལྔ་ནས་ཉེར་གཅིག་མན་ལ་རྟགས་དུང༌། མིང་འབྱུང་གནས་དང་གོ་ཆའི་མཐའ་ཅན། གྲུབ་མཐའ་སངས་རྒྱས་ལེགས་སྦྱར་མ་གསུངས་པ་དང༌། འགོག་སྙོམས་ལ་སེམས་ཡོད་པ་དང༌། ལོག་ཤེས་མེད་པ་དང༌། གྲངས་མེད་བཅུ་ཡན་དང་སུམ་ཅུ་མན་གང་རུང་གིས་འཚང་རྒྱ་བ་སོགས་འདོད་དོ། ། མང་བཀུར་བ་ཞེས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་བཀུར་སྟི་བྱས་པའི་རིགས་འཛིན་པས་ཡིན་ལ། སྡེ་པ་དེ་ནི་ཨ་བ་བྷྲཾ་ཤ་ཟུར་ཆགས་གི་སྐད། མཁན་པོ་འདྲེག་མཁན་གྱི་རིགས་འདུལ་བ་འཛིན་པའི་མཆོག་ཉེ་བར་འཁོར། སྣམ་སྦྱར་གནས་བརྟན་པ་དང་མཐུན། མིང་འབངས་དང་སྡེའི་མཐའ་ཅན། གྲུབ་མཐའ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཡོད་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་སྡུད་པ་དང༌། འདུས་བྱས་རྒྱུན་བརྟན་པ་རྣམས་འཇིག་བྱེད་དོན་གཞན་གྱིས་འཇིག་པ་དང༌། མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅུ་གཉིས་མན་ཡིན་པ་སོགས་ལ་འདོད་དོ། ། དེ་དག་རྣམས་སོ་ཐར་གྱི་མདོ་བཀླག་ཚུལ་དང༌། བཅས་ལྟུང་གི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་ཡོད་ཅིང༌། རྩ་བའི་གཞི་ཕལ་ཆེན་སྡེ་པ་ཡིན་པར་བཤད་པའང་ཡོད་ཅིང༌། མིང་བརྗེ་བའང་ད་ལྟ་ལ་ཡིན་གྱི་སྔོན་ཆོག་ལ་མེད་དོ། །གོས་དང་མཚན་གྱི་དབྱེ་བ་སོགས་ཇོ་བོ་རྗེའི་གསུང་(༢༤༠བ)སྒྲོས་ལས་བྱུང་བར་བཤད་དོ། ། དགྱེས་རྡོར་བརྟག་པ་ཕྱི་མའི་ལེའུ་བཞི་པར་འཁོར་ལོ་བཞི་དང་སྡེ་པ་བཞི་སྦྱར་བ་དང༌། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཞལ་བཞི་ནས་སྡེ་པ་བཞི་གསུངས་པར་བཤད་པས་ཀྱང་། རྩ་བའི་སྡེ་པ་བཞིར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་འདི་ཁུངས་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། ། ད༢ གཉིས་པ
Chinese
并且，他们主张一切有为法都是刹那生灭的，没有补特伽罗（人）我，以及通过三大阿僧祇劫成佛等。 所谓“大众部”，是因为在分裂时，大多数僧众都停留在一处，故名。该部使用自然语（Prakrit）。其导师是婆罗门种姓中修习功德而安住的殊胜者——大迦叶（Mahākāśyapa）。其七至二十三条僧衣（240a）的标志是吉祥结。名称以“智（Jnana）”和“藏（Gupta）”结尾。其宗义主张我与蕴是各别的，同时见四圣谛，甚至已证殊胜法者也可能退堕，以及根不缘境等。 所谓“上座部”，是因为它宣称是圣者上座（Sthavira）的传承，故而闻名。该部使用食肉鬼语（Piśācī）。其导师是竹工种姓中调伏边地的殊胜者——迦旃延（Katyāyana）。其五至二十一条僧衣的标志是海螺。名称以“生（Udbhava）”和“铠（Varman）”结尾。其宗义主张佛陀没有宣说梵语，在灭尽定中有心识，没有邪见，以及通过十至三十阿僧祇劫中的任意数量成佛等。 所谓“多闻部”，是因为其师长受到众多弟子的恭敬供养，故名。该部使用堕落语（Apabhraṃśa）。其导师是理发师种姓中持守律藏的殊胜者——优婆离（Upāli）。其僧衣与上座部相似。名称以“众（Praja）”和“部（Gaṇa）”结尾。其宗义主张存在不可言说的我，一切所知法归纳为可言说与不可言说两类，有为法中的持续稳定者被其他因缘所摧毁，以及见道少于十二刹那等。 这些部派在《别解脱经》的诵读方式，以及戒律和犯戒的体系上也有不同。也有说法认为，其根本基础是大众部。名称的改变是在现代，而非古代仪轨中。据说僧衣和标志等的区别，是出自觉沃杰（阿底峡）的教言（240b）。 在《喜金刚后续怛特罗》第四章中，四轮与四部结合，以及在《时轮金刚》的四面中也宣说了四部，因此，这种主张根本部派有四个的观点是具有强大依据的。 第二部分，二
English
and they assert that all conditioned phenomena are momentary, there is no self of persons, and Buddhahood is attained through three immeasurable eons, and so forth. “Mahāsāṃghika” (Great Assembly School) is so named because at the time of the schism, the majority of the Sangha remained in one place. This school uses Prakrit, the natural language. Its abbot, the supreme one of brahmin lineage, abiding in purified virtues, was Mahākāśyapa. The marks on the seven to twenty-three strips of their robe (240a) are the auspicious knot (śrīvatsa). Their names end in “Jnana” (knowledge) and “Gupta” (hidden/protected). Their tenets assert that the self and aggregates are distinct, the truths are seen simultaneously, even one who has attained the supreme Dharma can fall, and the sense faculties do not apprehend objects, etc. “Sthaviravāda” (Elders' School) is so named because it asserts itself to be the lineage of the noble Elders (Sthaviras). This school uses Piśācī, the language of flesh-eaters/ghouls. Its abbot, the supreme one of the bamboo weaver's lineage who pacifies the borderlands, was Katyāyana. The marks on the five to twenty-one strips of their robe are a conch. Their names end in “Udbhava” (origin) and “Varman” (armor). Their tenets assert that the Buddha did not teach in Sanskrit, there is mind in the meditative equipoise of cessation, there is no wrong knowledge, and Buddhahood is attained through any number of immeasurable eons between ten and thirty, etc. “Bahuśrutīya” (Much-Learned School) is so named because their teachers are revered and honored by many people. This school uses Apabhraṃśa, a degenerated language/dialect. Its abbot, the supreme upholder of the Vinaya, of the barber's lineage, was Upāli. Their robe is similar to that of the Sthaviravāda. Their names end in “Praja” (subjects/people) and “Gaṇa” (assembly/group). Their tenets assert that there is an ineffable self, all knowable things are subsumed under two These schools also have different ways of reciting the Prātimokṣa Sūtra, and their systems of precepts and transgressions are also distinct. There are also accounts stating that the Mahāsāṃghika school is the fundamental basis. The change of names applies to the present, not to ancient rituals. The distinctions in robes and marks, etc., are said to originate from the teachings of Jowo Je (Atisha) (240b). Moreover, since in the fourth chapter of the Later Guhyasamāja Tantra, the four wheels are linked with the four schools, and in the Kālacakra, the four schools are taught from the four faces, this view that there are four fundamental schools has strong scriptural authority. Part 2, Section 2