Tibetan
་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་དག་གི་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པ་འོག་ཏུ་ལམ་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ད༣ གསུམ་པ་སྤྱི་མཚན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་བཞི། ན༡ སྡུག ། ན༢ ཀུན། ན༣ འགོག ། ན༤ ལམ་མོ། ། ན༡ དང་པོ་ནི། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་པ་བདག་མེད་པ། ། སྡུག་བདེན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྡུ་ན། མི་རྟག །སྡུག་བསྔལ། སྟོང་པ། བདག་མེད་པ་བཞི་སྟེ། དེའང་གང་འདུས་བྱས་ཡིན་པ་དེ་མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང༌། གང་མི་རྟག་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང༌། གང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་(༢༣༣ན)ཅན་དང༌། གང་སྟོང་པ་དེ་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཞེས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་རྣམ་པ་འདི་བཞིས་དཔྱད་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིའི་ངེས་ཚིག་གམ་སྒྲའི་དོན་ནི། མཛོད་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་རྐྱེན་ལ་རགས་ལུས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའོ། །གནོད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །བདག་གིར་ལྟ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་སྟོང་པའོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་བདག་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། ། རྣམ་པ་དེ་བཞི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ན། རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་གིར་དང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། ན༢ གཉིས་པ་[ཀུན་འབྱུང་]ནི། རྒྱུ་དང་ཀུན་འབྱུང་རབ་སྐྱེ་རྐྱེན་དང་ནི། ། ཀུན་འབྱུང་གི་སྤྱིའི་མཚན་ནི། རྒྱུ་དང༌། ཀུན་འབྱུང༌། རབ་སྐྱེ། རྐྱེན་བཞི་སྟེ། དེའང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྲིད་པ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་འགྲུབ་པའི་བག་ཆགས་ས་བོན་འཇོག་པའི་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་དང༌། སེམས་ཅན་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་བསགས་པ་དེ་དང་དེ་དག་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་དྲུག་པོ་དེ་དང་དེར་ནང་ཕན་ཚུན་ཆ་བྱད་དང་རིགས་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་འབྱུང་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་དང༌། སོ་སོ་རང་རང་གི་རྒྱུ་ཐ་དད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་འགྲོ་བ་དང་སྐྱེ་གནས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་འབྱུང་བ་དང་འགྲོ་བའི་མཆོག་ཏུ་སྲིད་པའི་རྩེ་མོར་འབྱུང་བའི་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་དང༌། སྔར་མ་ཐོབ་པའི་ལུས་གཞན་དང་གཞན་ཐོབ་པ་དང་ཐོབ་ཟིན་པའི་ལུས་གཞན་དང་གཞན་དུ་འདའ་བའི་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་རིགས་པར་བྱ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིའི་ངེས་ཚིག་ནི། མཛོད་འགྲེལ་ལས། ས་བོན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུའོ། །འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་འབྱུང་བའོ། །འབྲེལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའོ། །མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་རྐྱེན་ཏེ། (༢༣༣བ)དཔེར་ན། འཇི་བའི་གོང་བུ་དང་ཐལ་ཞར་དང་འཁོར་ལོ་དང་ཐེ་གུ་དང་ཆུ་རྣམས་འདུས་པ་ལས་བུམ་པ་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་། རྒྱུ་མེད་དང༌། རྒྱུ་གཅིག་པུ་དང༌། རྒྱུ་འགྱུར་བ་དང༌། བློ་སྔར་བཏང་བར་བྱ་བ་སྤྱད་པའི་ལོག་ལྟའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། ན༣ གསུམ་པ་[འགོག་པ་]ནི། འགོག་པ་ཞི་བ་གྱ་ནོམ་ངེས་པར་འབྱུང༌། ། འགོག་པའི་སྤྱི་མཚན་ནི། འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ། ངེས་འབྱུང་བཞི་སྟེ། དེ་ལ་འགོག་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང༌། ཞི་བ་ནི། མ་ཞི་བར་བྱེད་པ་འདུ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང༌། གྱ་ནོམ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བས་གཙང་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བས་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང༌། ངེས་འབྱུང་ནི། སླར་མི་ལྡོག་པར་སོང་བས་རྟག་པ་དང་དོན་དམ་པར་དགེ་བས་གཞན་ལ་ཕན་པའི་གཞི་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྣམས་སུ་རིགས་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིའི་ངེས་ཚིག་ནི། མཛོད་འགྲེལ་ལས། འབྲེལ་པ་མེད་པས་འབྲེལ་པ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་འགོག་པའོ། །འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞི་བའོ། །དགེ་བའི་ཕྱིར་གྱ་ནོམ་པའོ། །ཡིད་བརྟན་པའི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ། །ཞེས་སོ། ། དེ་བཞི་བསྒོམས་པས། ཐར་པ་མེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཐར་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ནི་གྱ་ནོམ་པའོ། །ཐར་པ་ནི་གཏན་དུ་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། ན༤ བཞི་པ་[ལམ་]ནི། ལམ་རིགས་སྒྲུབ་དང་ངེས་འབྱིན་སྤྱི་མཚན་ནོ། ། ལམ་གྱི་སྤྱི་མཚན་ནི། ལམ། རིགས་པ། སྒྲུབ་པ། ངེས་པར་འབྱིན་པ་བཞི། དེ་ལ་ལམ་ནི། མཱརྒ་འཚོལ་བ་ལའོ། །ཞེས་པའི་བྱིངས་ལས་བསྒྲུབས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་འཚོལ་ཞིང་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང༌། (༢༣༤ན) རིགས་པ་ནི། རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང༌། སྒྲུབ་པ་ནི། འདུས་བྱས་རྟག་པར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་བཟློག་ནས་དེ་ཁོ་
Chinese
应知。 这些的广述，将于下方阐述道之章节中出现。 三、第三，简略宣说共相，有四：一、苦；二、集；三、灭；四、道。 一、第一，是： 无常、苦、空、无我。 若总摄苦谛之共相，则为无常、苦、空、无我四者： 其中，凡是和合所造法，即是无常之相； 凡是无常者，即是苦之相； 凡是苦者，即是空之相； 凡是空者，即是无我之相。 瑜伽士们应以这四种方式来观察。 这四者的定义或字义，根据《俱舍论释》：‘其中，因为依缘而有，故是无常。因为是损害的自性，故是苦。因为与执为“我所”的违品相违，故是空。因为与执为“我”的违品相违，故是无我。’如此宣说。 若能理解此四种行相，则能成为常、乐、我所、我执等见的对治。 二、第二，[集谛]是： 因、集、生、缘。 集谛之共相，则为因、集、生、缘四者： 其中，业和烦恼，因为是能安立后世轮回生起习气种子的因，故具有因之相； 众生所积聚的业习气，因为是使天道等六道众生彼此之间，于各自道中生起相似形体和种类的因，故具有集之相； 各自的因必定是各异地生起，且于不同的趣（投生）和生处等，以不同方式生起和趣入，直至有顶（轮回之最高处）亦然，因为是能引生殊胜轮回的因，故具有生之相； 因为是能令尚未获得的异身获得，以及令已获得的异身流转的因，故具有缘之相，此乃理应了知者。 这四者的定义
English
should be known. The extensive explanation of these will appear below in the section on explaining the path. 3. Third, the general characteristics are briefly presented in four aspects: 1. Suffering; 2. Origin; 3. Cessation; 4. Path. 1. The first is: Impermanent, suffering, empty, selfless. If the general characteristics of the Truth of Suffering are summarized, there are four: impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. Among these, whatever is a conditioned phenomenon has the characteristic of impermanence; whatever is impermanent has the characteristic of suffering; whatever is suffering has the characteristic of emptiness; whatever is empty has the characteristic of selflessness. Thus, yogis should analyze in these four ways. The definition or meaning of these four, from the Commentary on the Abhidharmakośa: 'Among these, because it is dependent on conditions, it is impermanent. Because it is of the nature of harm, it is suffering. Because it is devoid of the opposing factor of grasping at 'mine', it is empty. Because it is devoid of the opposing factor of grasping at 'self', it is selfless.' So it is said. When these four aspects are understood, they become antidotes to the views of permanence, happiness, 'mine', and 'self'. 2. Second, [the Truth of Origin] is: Cause, origin, arising, and condition. The general characteristics of the Truth of Origin are four: cause, origin, arising, and condition. Among these, karma and afflictions, because they are the effective cause for establishing the latent imprints and seeds for future rebirth in samsara, have the characteristic of a cause; The karmic imprints accumulated by sentient beings, because they are the effective cause for sentient beings of the six realms (such as gods) to arise in those respective realms with similar forms and types, have the characteristic of an origin; Their respective causes definitively arise differently, and in different destinies (rebirths) and birthplaces, they arise and proceed in various ways, even up to the peak of existence (samsara's highest point), because they are the effective cause for the supreme arising of existence, they have the characteristic of arising; Because they are the effective cause for attaining bodies other than those previously attained, and for passing into bodies other than those already attained, they have the characteristic of a condition; these are what should be known logically. The definition of these four
Chinese
（接下来是）《俱舍论释》中说：以种子的法相为“因”；以生起的法相为“集”；以关联的法相为“广生”；以显现成就的法相为“缘”。(233b) 例如，如同瓶子是从泥团、灰、轮、绳和水聚合而显现成就，就是如此。 这些（定义）也是为了对治那些先前所持并实践的、诸如“无因论”、“一因论”、“变异因论”等错误见解。 第三，[灭諦]是： 灭諦寂静胜妙定出离。 灭諦的共同特征有四种：灭諦、寂静、胜妙、定出离。 其中，灭諦的特征是：脱离了作为苦之生起因的各种烦恼。 寂静的特征是：脱离了那些不安静的、作为苦之近取因的行蕴（聚合）。 胜妙的特征是：因脱离烦恼而清净，因脱离苦而安乐，是（此二者）实体的本性。 定出离的特征是：因不再退转而成为常恒，并因究竟的善行而成为利他之基础。 这四者的词源义，《俱舍论释》中说：因为没有关联，关联被灭尽，故称“灭諦”；因为脱离了有为法的三个特征，故称“寂静”；因为是善，故称“胜妙”；因为是所依中最殊胜者，故称“定出离”。 通过修习这四者，（可以对治）“没有解脱”的（错误见解）；（认识到）解脱是脱离痛苦；禅定的安乐是胜妙；“定出离”是（对治）“解脱不是究竟常恒”的错误见解。 第四，[道諦]是： 道諦正理成就决定出离之共相。 道的共同特征有四种：道、正理、成就、决定出离（或决定抉择）。 其中，道的特征是：由“Mārga（玛尔嘎）”即“寻求”的词根推导而来，其特征是寻求并了悟法界（Dharmadhātu）的真实义。(234a) 正理的特征是：作为对治不合理（或不如理）和烦恼的。 成就的特征是：通过逆转执著有为法为常恒等颠倒见，然后（达到）那真实...
English
Thus, in the Abhidharmakośa-bhāṣya, it is stated: By way of the nature of seed, it is the 'cause'; by way of the nature of arising, it is the 'origin' (of suffering); by way of the nature of connection, it is 'thorough arising'; by way of the nature of manifest accomplishment, it is the 'condition'. (233b) For example, just as a pot is manifestly accomplished from the aggregation of clay, ash, a wheel, thread, and water, so it is. These (definitions) also serve as antidotes to wrong views previously adopted and practiced, such as 'causelessness', 'single cause', and 'changing cause'. Third, [Cessation] is: Cessation is peace, excellence, definite emergence. The general characteristics of Cessation are four: cessation, peace, excellence, and definite emergence. Among these, cessation is characterized by being free from the various afflictions which are the causes for the arising of suffering. Peace is characterized by being free from the disturbing formations, which are the aggregates that are the proximate causes of suffering. Excellence is characterized by being pure due to freedom from afflictions, and by being an entity of bliss due to freedom from suffering. Definite emergence is characterized by being the basis for benefiting others, being permanent because one does not turn back, and ultimately virtuous. The etymological meanings of these four, as stated in the Abhidharmakośa-bhāṣya, are: 'Cessation' (འགོག་པ་) is so called because there is no connection and the connection is destroyed; 'Peace' (ཞི་བ་) is so called because it is free from the three characteristics of compounded phenomena; 'Excellence' (གྱ་ནོམ) is so called because it is virtuous; 'Definite Emergence' (ངེས་འབྱུང་) is so called because it is the supreme object of reliance. By contemplating these four, one (counters the wrong view that) there is no liberation; (understands that) liberation is from suffering; the bliss of meditative absorption is excellence; and definite emergence (counters the wrong view that) liberation is not permanent. Fourth, [Path] is: Path is reason, accomplishment, and definite extraction (or discernment) as general characteristics. The general characteristics of the path are four: path, reason, accomplishment, and definite extraction. Among these, path is characterized by seeking and realizing the true meaning of the Dharmadhātu, being derived from the root 'Mārga' meaning 'to seek'. (234a) Reason is characterized by acting as an antidote to unreasonableness and afflictions. Accomplishment is characterized by reversing perverted views such as clinging to compounded phenomena as permanent, etc., and then that very...