Tibetan
་གྲུབ་པ་བཏགས་ཡོད་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། དེ་ལ་རྫས་ཡོད་ནི། ལྔ་ཚན་དང་པོ་གཉིས་དང༌། གཏི་མུག་མེད་པ་དང་བག་ཡོད་དང་བཏང་སྙོམས་དང་རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་མ་གཏོགས་པའི་དགེ་བ་བདུན་དང༌། ལྟ་བ་མ་གཏོགས་ཉོན་མོངས་ལྔ་དང་ཉེར་གཉིས་ཏེ། གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཏགས་ཡོད་ནི། དག་པ་ལྷག་བཞི་དང་ལྟ་བ་དང་ཉེ་ཉོན་ཉི་ཤུ་དང་གཞན་འགྱུར་བཞི་དང་ཉེར་དགུ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་བློ་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་གདགས་གཞིའི་ཆོས་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མདོར་ན། རྫས་བཏགས་དེ་དག་གོང་སྨོས་ལྟར་བཞི་(༡༨༩ན)བཞིར་ཡོད་པ་ལས། འདིར་ནི་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དང་ཆ་ལས་བཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་གཉིས་ལ་བཟུང་ངོ༌། ། འདིར་གྲངས་ངེས་དང་གོ་རིམ་ནི་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡིན་གྱི། ངེས་པ་མེད་དེ། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་བདུན་དང༌། སྔགས་གཞུང་དུ་རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུས་མཚོན། གཞན་ལས་གཞན་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ཀྱང་སེམས་ལ་རགས་ལས་ཤིང་སེམས་ལས་སྐྱེས་པའམ། སེམས་ལས་འཐོན་ཅིང་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བས་སམ། ཡང་ན། ཆུ་བོའི་རླབས་ཆུ་བོའི་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་པས་ན་སེམས་བྱུང་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་དུང་གི་སྒྲ་དང་མེ་ལྕེ་བཞིན་འཕྲལ་འཕྲལ་འབྱུང་བས་རིགས་འདྲ་ལས་འབྱུང་བའང་མི་དགོས་སོ། ། ཚ༢ གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པོ་སྡེ་ཚན་དུ་བསྡུས་ཏེ་དྲུག་གོ། ། ཛ༡ སྡེ་ཚན་དང་པོ་ནི། དབྱེ་བ་ཀུན་འགྲོ། ཞེས་པ་སྟེ། སུམ་ཅུ་པ་ལས། ཚོར་འདུ་སེམས་རེག་ཡིད་བྱེད་དེ། ། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཞེས་བཤད་པའི་ཚོར་འདུ་གཉིས་ནི། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས་ཕུང་པོར་བཞག་པ་དང་ངོ་བོ་མཚུངས་ལ། དེ་གཉིས་སེམས་བྱུང་ཡང་ཡིན་ལ། ལོགས་སུ་བཞག་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཁྱིམ་པ་རྣམས་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་ལ་རྩོད་པའི་དབང་གིས་ཚོར་བ་དང༌། རབ་བྱུང་རྣམས་ལྟ་བ་ཐ་དད་ལས་རྩོད་པའི་དབང་གིས་འདུ་ཤེས་ཏེ། དེ་གཉིས་རྩོད་པའི་རྩ་བ་འཁོར་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་པ་ནི། སེམས་ཡུལ་ལ་གཡོ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར། རེག་པ་ནི། ཡུལ་དབང་ཡིད་བྱེད་གསུམ་འདུས་པ་ལས་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་དང་མཐུན་པར་དབང་པོའི་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ། ཡིད་བྱེད་ནི། སེམས
Chinese
就像所说的，安立为假有。 在此，实有者，即五遍行中的前二者，以及除了无痴、不放逸、行舍、不害之外的七善（心所），再加上除了见（烦恼）之外的五烦恼（心所），共计二十二种。因为它们不依赖于他者而能够独立自主。 假有者，即清净其余四（心所），以及见（烦恼），和二十个随烦恼（心所），和四个不定（心所），共计二十九种。因为它们的自性在境中显现，是依赖于安立基之法而确定的。 简而言之，实有和假有如上所述，各自有四种（品类），但在这里，我们只取独立自主的实有和依部分安立的假有这两种。 在此，这些确定的数量和顺序是根据表达意图而安立的，并非固定不变。例如，《小品般若经》中列举了五十七种心所，而密续论典中则以八十种自性来表示。因为（这些心所）是从他者中产生的。 它们也粗略地依附于心，从心而生，或从心而起，并依心而显现。 又或者，如同河流的波浪是河流的一种变现，心所也是心的变现，因此也称之为“心所”。它们就像海螺的声音和火焰的舌头一样，刹那刹那地产生，所以不一定需要从同类（因）中产生。 第二部分是 第一类是： 遍行（心所）的分类。 也就是说，在《三十颂》中说： 受、想、思、触、作意， 是五种遍行（心所）。 如此所说的受和想这二者，除了总相和别相的差别之外，与安立为蕴的自性是相同的，并且这两者也是心所。 需要将它们单独安立的原因是：世俗之人由于执着于苦乐感受而执着于受；出家之人由于执着于不同的见解而执着于想。因为这两者是争论的根本，是轮回的主要因。 思（心所）是心向境移动时的瞬间心之变现。 触（心所）是境、根、作意三者和合，与苦乐受相应，完全决定根识变动的（心所）。 作意（心所）是心...
English
Just as it is explained, they are established as imputed existents. Here, substantially existent (rdzas yod) refers to the first two of the five omnipresent (mental factors), and the seven virtuous (mental factors) excluding non-delusion, conscientiousness, equanimity, and non-harmfulness, along with the five afflictions (klesha) excluding wrong views, totaling twenty-two. This is because they are self-sufficient and do not depend on others. Imputed existents (btags yod) are the remaining four pure (mental factors), along with wrong views, the twenty secondary afflictions, and the four variable (mental factors), totaling twenty-nine. This is because their own essence, appearing to the mind as objects, depends on the definite establishment of their basis of imputation. In summary, those substantially existent and imputed existent, as mentioned above, each exist in four (aspects). However, here we will focus on the self-sufficient substantially existent and the imputed existent based on parts. Here, the determined numbers and order are established according to the intention of expression, and are not fixed. For example, in the minor scriptural collections, fifty-seven mental factors are mentioned, and in Tantric treatises, eighty inherent natures are indicated. This is because others arise from others. These also roughly depend on the mind, arise from the mind, or emerge from the mind and appear based on the mind. Alternatively, just as the waves of a river are a manifestation of the river, mental factors are also manifestations of the mind, and thus are called "mental factors" (sem byung). Like the sound of a conch shell or the tongue of a flame, they arise momentarily, and therefore do not necessarily need to arise from a homogeneous (cause). The second part is classification: the fifty-one (mental factors) are grouped into six categories. The first category is: Classification of omnipresent (mental factors). That is to say, in the *Trimśikā* (Thirty Verses), it states: Feeling, discrimination, volition, contact, attention, Are the five omnipresent (mental factors). As explained, these two, feeling and discrimination, are essentially similar to their establishment as aggregates, apart from the distinction between general and specific characteristics; and these two are also mental factors. The reason for placing them separately is that householders, due to their clinging to pleasant and unpleasant feelings, cling to feeling; and renunciants, due to their clinging to different views, cling to discrimination. This is because these two are the root of disputes and the primary causes of cyclic existence. Volition (sem pa) is a momentary mental manifestation of the mind inclining towards its object. Contact (reg pa) is that which, from the coming together of object, faculty, and attention, fully determines the change in the sense faculty in accordance with pleasant or unpleasant feelings. Attention (yid byed) is mind...
Tibetan
་ཡུལ་གྱི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏོད་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཛིན་པའོ། ། ལྔ་པོ་དེ་ལས་གང་རུང་(༡༨༩བ)གཅིག་མེད་ནའང་སེམས་ཡུལ་ལ་གཏོད་པའི་བྱ་བ་མི་རྫོགས་པས། ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་གཙོ་བོ་རྣམ་ཤེས་ཀུན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཛ༢ སྡེ་ཚན་གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ངེས་ལྔ། ། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། འདུན་མོས་དྲན་ཏིང་ཤེས་རབ་སྟེ། ། ཡུལ་ངེས་སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཞེས་པའི་འདུན་པ་ནི། བསམ་བྱའི་དངོས་པོ་དོན་དུ་གཉེར་བ། མོས་པ་ནི། ངེས་པ་ཐོབ་པའི་དོན་ལ་དེ་ཁོ་ནར་འཛིན་པ། དྲན་པ་ནི། འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་མི་བརྗེད་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། ཞི་རགས་དང་བདེན་བཞི་སོགས་བརྟགས་བྱའི་དངོས་པོ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ། ཤེས་རབ་ནི། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་། བསམ་པ་དང་། ངེས་པ་དང་། འདྲིས་པ་དང་། བརྟག་པའི་དངོས་པོ་འདི་དག་ལས་སེམས་གཞན་དུ་མི་འཛིན་པར་ཡུལ་འདི་དག་ཏུ་ངེས་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཛ༣ སྡེ་ཚན་གསུམ་པ་ནི། དགེ་བ་བཅུ་གཅིག ། ཅེས་པ་སྟེ། དད་དང་ངོ་ཚ་ཤེས་ཁྲེལ་ཡོད། ། མ་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་མེད། ། བརྩོན་འགྲུས་ཤིན་སྦྱང་བག་ཡོད་དང༌། ། བཏང་སྙོམས་རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ། ། བཅུ་གཅིག་པོ་ནི་དགེ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པའི། དད་པ་ནི། ཡིད་ཆེས་པ་དང༌། དང་བ་དང༌། འདོད་པ་གསུམ། ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ནི། རང་ལ་ལྟོས་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ལ་འཛེམ་པ། ཁྲེལ་ཡོད་པ་ནི། གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་འཛེམ་པ། མ་ཆགས་པ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མངོན་པར་མི་ཞེན་པ། ཞེ་སྡང་མེད་པ་ནི། སྡང་བའི་ཡུལ་ལ་མནར་སེམས་མེད་པ། གཏི་མུག་མེད་པ་ནི། བླང་དོར་ལ་མ་རྨོངས་པ། བརྩོན་འགྲུས་ནི། དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བ་མི་ལྷོད་པ། ཤིན་སྦྱངས་ནི། ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་དུ་བཏུབ་པ། བག་ཡོད་ནི། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལས་སེམས་སྲུང་ཞིང་དགེ་བའི་ཆོས་སྒོམ་པ། བཏང་སྙོམས་ནི། མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་སོགས་(༡༩༠ན)ཀྱིས་མི་ཉམས་པར་རྩོལ་མེད་མཉམ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ། མི་འཚེ་བ་ནི། སེམས་སྙིང་རྗེའི་རྣམ་པས་གཞན་ལ་ཐོ་མི་བཙམས་པའོ། ། འདི་དག་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པས་རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་འོང་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དགེ་བའི
Chinese
彼乃于境所缘，再三安住之别别执著。若此五者（189b）中，任一阙失，心趣于境之作用便不能圆满。因三界所摄之心之主宰，随顺一切识而转，故如是称之。 J2. 第二段是： 五决定境， 此言出处，即谓： 欲、信、念、定、慧， 五种所缘境， 所言欲者，即是对所思之事物有所追求。 信者，即是对已得决定之义，坚固执持。 念者，即是不忘熟悉之事物。 定者，即是对止、观、四圣谛等所观之事物，心一境性。 慧者，即是对自相与共相，分别辨明。 此等亦然，由于心不执著于思惟、决定、熟悉、观察这些事物之外，而确定安住于这些事物，故称为“决定境”。 J3. 第三段是： 十一善法， 即是说： 信、惭、愧、无贪， 无嗔、无痴、精进， 轻安、不放逸、行舍， 不害，此十一， 是名善法。 其中，信者，即是信解、澄净、志求三者。 惭者，即是顾虑自身，而止息过失。 愧者，即是顾虑他人，而止息彼过失。 无贪者，即是对五取蕴以及有漏之受用，不显著贪著。 无嗔者，即是对嗔恨之境，无有恼害之心。 无痴者，即是对取舍之理，不生愚昧。 精进者，即是对善法，不松懈其欢喜心。 轻安者，即是身心堪能，故心能于所缘运用自如。 不放逸者，即是防护心识，使其远离有漏诸法，并修习善法。 行舍者，即是住于等持之时，不为沉没、掉举等（190na）所扰，而能无功用、平等地安住。 不害者，即是以慈悲心，不对他人施加伤害。 因如法行持此等，能生可爱之异熟果报，故名为善。
English
It is the specific focusing repeatedly on the object of the domain. If any one of these five (189b) is absent, the act of fixing the mind on the object is not complete. Because the principal mind, consciousness, encompassed by the three realms, follows all (these factors), it is thus called. J2. The second section is: The Five Determining Objects. From that text, it states: Aspiration, faith, mindfulness, concentration, wisdom, These are the five kinds of birth determined by objects. The aspiration mentioned here is the seeking of an object to be contemplated. Faith is the firm adherence to a certainly understood meaning. Mindfulness is not forgetting familiar objects. Concentration is the single-pointed focusing of the mind on objects to be investigated, such as tranquility and analysis, and the Four Noble Truths. Wisdom is the clear discrimination of self-characteristics and general characteristics. These are also called "determined by objects" because the mind, without clinging to other objects, is certain in these objects of contemplation, ascertainment, familiarity, and investigation. J3. The third section is: The Eleven Virtues. It states: Faith, shame, conscientiousness, non-attachment, Non-hatred, non-ignorance, diligence, Pliancy, conscientiousness, equanimity, Non-harming; these eleven are virtues. Faith is three things: conviction, clarity, and aspiration. Shame is abstaining from faults out of consideration for oneself. Conscientiousness is abstaining from those [faults] out of consideration for others. Non-attachment is not clinging to the five aggregates of grasping and the enjoyments of existence. Non-hatred is having no ill-will towards the object of hatred. Non-ignorance is not being deluded regarding what to adopt and what to reject. Diligence is not relaxing one's enthusiasm for virtue. Pliancy is the body and mind being workable, thus the mind can be employed on its object. Conscientiousness is guarding the mind from defiled phenomena and cultivating virtuous phenomena. Equanimity is, when abiding in equipoise, entering effortlessly into equalness, without being disturbed by sinking, scattering, etc. (190na). Non-harming is, with a mind of compassion, not inflicting harm upon others. Because by practicing these in the proper manner, desirable maturation is produced, they are virtues.